ΑΥΤΗ Η ΑΜΜΟΥΔΙΑ Αυτή η αμμουδιά με τ’ αρμυρίκια ανάστατα που κάποτε γδύθηκαν δυο παιδιά και το ’να στ’ άλλο γέρνοντας φιλιούνταν κι αγκαλιάζονταν σαν στον βυθό τα φύκια...

Αυτά τα πράγματα εκεί έξω που τραγουδάνε κι αυτά τα πράγματα εδώ μέσα που ουρλιάζουν με το γάντι ουρλιαχτό δε γίνεται γι’ αυτό γονατίζουν σαν πρόβατα τα βουνά μ’ αμορτισέρ δαμάσκηνα πίξελ και σαντιγί γιορτάζει μόνη η πλάση κι η πόλη μοιράζει σύννεφα ματιές οσμές κι οι φωνές κι ο αέρας και τα φιλιά στους δρόμους απόσταγμα μεγεθυμένο κυβιστικά θα ’πρεπε να ζωγραφιστεί αν δεν υπήρχε...

Ο τόμος αυτός περιέχει τα περισσότερα ποιήματα που έγραψε ο Αρτύρ Ρεμπώ σε παραδοσιακό στίχο. Σε τούτη τη φόρμα εκφράστηκε -φέρνοντάς την πολλές φορές μέχρι τα άκρα- από την αρχή της τόσο σύντομης, αλλά και τόσο βαρύνουσας ποιητικής του σταδιοδρομίας, μέχρι σχεδόν το τέλος της - έστω κι αν την εγκαταλείπει στις μείζονες συνθέσεις του (Μια εποχή στην Κόλαση, Εκλάμψεις) για τον ελεύθερο στίχο....

Το Λιοστρόφι, γνωστό ευρύτερα ως Ηλίανθος ή Ηλιοτρόπιο, δεν επιλέχτηκε τυχαία ως τίτλος από την ποιήτρια Σταματία Μωραΐτη. Αυτή η συλλογή ταυτίζεται άμεσα με τις ιδιότητες αυτού του πανέμορφου φυτού, το οποίο, ως ποιητικό υποκείμενο, πρωταγωνιστεί νοητά, αλλά καίρια σ’ αυτή τη λογοτεχνική δημιουργία. Ως υπόσταση, αισθάνεται την άμεση σχέση που έχει με τον τόπο του, ενώ η ανάπτυξή του δεν...

Το δάκρυ της βροχής κρύβει το δικό μου. Δροσίζει την ψυχή όταν η θλίψη με τυλίγει. Ξεπλένει τους φόβους σ’ αυτούς τους άγριους καιρούς. Καθαρίζει τον αέρα να ανασάνω. Διώχνει την ομίχλη. Φέρνει την λύτρωση. Και μετά... Μετά πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο......

Δεν έφτασα με την πρώτη στον Ισθμό κι ας έτρεξε μίλια και φαράγγια εκείνο το πρώτο τρένο…Σαν ήρθε όμως ο χρόνος στήθηκα μικρός μπροστά στην έκσταση και δεν ήξερα από ποιες εικόνες να πιαστώ.Ύστερα πλήθυναν τα ταξίδια μου πολλές φορές πέρασα τον Ισθμό κι ακόμα δεν στάθηκα κάπου να ξαποστάσω.Κι αναρωτιέμαι αν έκαναν καλύτερα όσοι δεν κίνησαν ποτέ το ταξίδι!...

...

...

...

Κινείται οριζόντια και κάθετα, με βήματα καλοζυγισμένα. Βουτά προς τα κάτω, με βαθιά καθίσματα, ενίοτε απότομα. Ορθώνει το ανάστημά της ανεμίζοντας παλμικά τα ημιδιάφανα φορέματά της. Επιτρέπει δύο ξεχωριστά βήματα να εκδιπλώνονται ταυτόχρονα με εστιασμένη την προσοχή στη διευρυμένη της πραγματικότητα. Δεν περπατά, μόνο χορεύει. Προτάσσει το δεξί της χέρι με μια γυμνότητα...

...

...

...

Δυ?ο μοναχικα? σαλιγκα?ρια, που καθο?λου μο?να δεν νιω?θουν, συναντιου?νται για να αφεθου?ν στη θυ?ελλα του ε?ρωτα, αναιρω?ντας το ι?διο το παρελθο?ν τους. Το σα?λιο τους- που ε?ως το?τε α?φηνε απλω?ς το αποτυ?πωμα της μοναχικη?ς τους ευθει?ας - ενω?νεται σε ε?να παθιασμε?νο φιλι?... Τι?ποτα πια δε θα είναι ι?διο... Μια ερωτικη? αλληγορι?α για το απρο?σμενο του ε?ρωτα, φτιαγμε?νη απο? α?μμο...

...

Η δίγλωσση αυτή ανθολογία παρακολουθεί την εξέλιξη της μοντέρνας καταλανικής ποίησης κατά την πιο κρίσιμη πεντηκονταετία της: από την ανάδυση της πρωτοπορίας, στη δεκαετία του 1910, έως τα τελευταία χρόνια της φρανκικής δικτατορίας. Έτσι, δίνεται για πρώτη φορά η ευκαιρία στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό να έρθει σε επαφή με δώδεκα από τους σπουδαιότερους Καταλανούς ποιητές του 20ού αιώνα,...

Πρόκειται για μια ποιητική σύνθεση, που αναπτύσσεται με την ανέλιξη μιας μουσικής φούγκας σε σαράντα δύο μέρη. Μέσα στην αχλύ του αναθρώσκοντος καπνού από τα θρυλικά τσιγάρα Έθνος εξαιρετικά, που παρηγορητικά συνόδευσαν το βίο των γενεών των παππούδων μας, κινούνται και αναθάλλουν οι ίσκιοι της μνήμης. Οι καραβοτσακισμένες γενιές των πολέμων του ΄22 και του ΄40 περπατούν μέσα στα βρεγμένα...

Ο ποιητής Ευθύβουλος Ευθυβούλου μάς ταξιδεύει στην ποίηση του κόσμου. «Απόψε το φεγγάρι δεν πάει να κοιμηθεί, / κατέβηκε απ’ τη στέγη και μπήκε στην αυλή, / το βλέπω να φλερτάρει με τ’ άσπρο γιασεμί, / έχοντας σκουλαρίκι του πεύκου το κλαδί...» Γερό σκαρί οι «Τεθλασμένοι Ορίζοντες» αρμενίζουν στις θάλασσες της ζωής κι όλο ξανοίγονται πιο βαθιά, με κρυμμένα νοήματα, με λέξεις αμφίσημες...

Ηρόστρατου έργα και ημέρες. Έρχονται οι μνήμες βιαστικές, τρεχάτες Γιατί γιορτάζουν οι φαιοί; ρωτούν Τι ν’ απαντήσω; Σκόρπισα τις στάχτες στη θάλασσα να τις πάρουν τα κύματα να ξεχάσει ο δρυμός το ολοκαύτωμα Μαύρα φορούν οι δάσκαλοι και οι παπάδες μαύρα Η κάμερα έδειξε τα θνησιμαία σε απευθείας μετάδοση....