Παραπονιόταν σ’ όποιον συναντούσε στον δρόμο
πως είχε αλλάξει ο καιρός
και οι Χειμώνες είχαν εκλείψει.
Κι αυτή που χρόνια τώρα έραβε το χοντρό της παλτό
βάζοντας όσα χρώματα και σχέδια γνώριζε
μ’ εκείνο το κάτασπρο γιακαδάκι, κεντημένο όλο στο χέρι,
για να το βάλει μια μέρα με χιόνι και κρύο πολύ
πότε θα το φορούσε;
Το φόρεσε Ιούλη μήνα
με το θερμόμετρο στο κόκκινο.
Το καμάρωσε πάνω...
Παραπονιόταν σ’ όποιον συναντούσε στον δρόμο
πως είχε αλλάξει ο καιρός
και οι Χειμώνες είχαν εκλείψει.
Κι αυτή που χρόνια τώρα έραβε το χοντρό της παλτό
βάζοντας όσα χρώματα και σχέδια γνώριζε
μ’ εκείνο το κάτασπρο γιακαδάκι, κεντημένο όλο στο χέρι,
για να το βάλει μια μέρα με χιόνι και κρύο πολύ
πότε θα το φορούσε;
Το φόρεσε Ιούλη μήνα
με το θερμόμετρο στο κόκκινο.
Το καμάρωσε πάνω...
Περιμένοντας να πέσουν όλα τα τείχη (ανάμεσα στα έθνη ή αυτά που υψώνονται γύρω απ’ τις ανθρώπινες αλλοτριωμένες σχέσεις), γιγάντιοι αγώνες εξελίσσονται εντός των χωρών μας, στα σωθικά της κοινωνίας μας, στο εσωτερικό των οικογενειών μας, μέσα μας. Εκεί λοιπόν κάθεται κι ο ποιητής-στοχαστής και μετρά τα κτυπήματα των συγκρούσεων, αξιολογεί την ιστορία του κόσμου, αφουγκράζεται τους λαβωμένους...
Περιμένοντας να πέσουν όλα τα τείχη (ανάμεσα στα έθνη ή αυτά που υψώνονται γύρω απ’ τις ανθρώπινες αλλοτριωμένες σχέσεις), γιγάντιοι αγώνες εξελίσσονται εντός των χωρών μας, στα σωθικά της κοινωνίας μας, στο εσωτερικό των οικογενειών μας, μέσα μας. Εκεί λοιπόν κάθεται κι ο ποιητής-στοχαστής και μετρά τα κτυπήματα των συγκρούσεων, αξιολογεί την ιστορία του κόσμου, αφουγκράζεται τους λαβωμένους...
"ΜΟΝΟΒΑΣΙΑ": Ο βράχος. Τίποτ άλλο. Η αγριοσυκιά κι η σιδερόπετρα. Πάνοπλη θάλασσα. Καθόλου χώρος για γονυκλισία. Έξω απ την πύλη του Ελκομένου πορφυρό πορφυρό μέσα στο μαύρο. Οι γριές με τα καζάνια τους λευκαίνοντας το πιο μακρύ φαντό της ιστορίας περασμένο σε κρίκους απ τίς σαράντα τέσσερις βυζαντινές καμάρες. Ο ήλιος αμείλιχτος φίλος με το δόρυ του κατάντικρυ στα...
"ΜΟΝΟΒΑΣΙΑ": Ο βράχος. Τίποτ άλλο. Η αγριοσυκιά κι η σιδερόπετρα. Πάνοπλη θάλασσα. Καθόλου χώρος για γονυκλισία. Έξω απ την πύλη του Ελκομένου πορφυρό πορφυρό μέσα στο μαύρο. Οι γριές με τα καζάνια τους λευκαίνοντας το πιο μακρύ φαντό της ιστορίας περασμένο σε κρίκους απ τίς σαράντα τέσσερις βυζαντινές καμάρες. Ο ήλιος αμείλιχτος φίλος με το δόρυ του κατάντικρυ στα...
Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από συναισθήματα. Όλη η ζωή μας κινείται μέσω αυτών. Υπάρχει όμως και ένα, το οποίο άλλες φορές μας ανυψώνει, άλλες φορές μας γκρεμίζει και άλλες μας κρατάει σε μια ισορροπία διαφορετική από τα συνηθισμένα. «Εν αρχή ην ο έρως» και ό,τι τον ορίζει ή τον καθορίζει, από την απολυτή ευτυχία ή τη μέγιστη απογοήτευση, ένα είναι σίγουρο. Αξίζει να τον ζήσει κανείς!....
Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από συναισθήματα. Όλη η ζωή μας κινείται μέσω αυτών. Υπάρχει όμως και ένα, το οποίο άλλες φορές μας ανυψώνει, άλλες φορές μας γκρεμίζει και άλλες μας κρατάει σε μια ισορροπία διαφορετική από τα συνηθισμένα. «Εν αρχή ην ο έρως» και ό,τι τον ορίζει ή τον καθορίζει, από την απολυτή ευτυχία ή τη μέγιστη απογοήτευση, ένα είναι σίγουρο. Αξίζει να τον ζήσει κανείς!....
Κατ’ αντιστοιχία με την αριθμητική όπου, αν κάποιος καταφέρει να μετρά μέχρι το εκατό, έχει κάνει το πρώτο βήμα ώστε να μπορεί πλέον να αρχίσει τις αριθμητικές πράξεις, έτσι και στον λόγο θέτω το σχηματικό όριο εκατό.
Έπειτα από αυτό το «όριο», έχει κάποιος τα εργαλεία να ξεκινήσει να εκφράζει τη σκέψη του. […]
Ακόμα θυμάμαι πώς φώναξα το «Εκατό!» όταν μέτρησα για πρώτη φορά μέχρι τόσο....
Κατ’ αντιστοιχία με την αριθμητική όπου, αν κάποιος καταφέρει να μετρά μέχρι το εκατό, έχει κάνει το πρώτο βήμα ώστε να μπορεί πλέον να αρχίσει τις αριθμητικές πράξεις, έτσι και στον λόγο θέτω το σχηματικό όριο εκατό.
Έπειτα από αυτό το «όριο», έχει κάποιος τα εργαλεία να ξεκινήσει να εκφράζει τη σκέψη του. […]
Ακόμα θυμάμαι πώς φώναξα το «Εκατό!» όταν μέτρησα για πρώτη φορά μέχρι τόσο....
Με αφορμή την Πρόσκληση λογοτεχνικού έργου που απηύθυνε η Σύγχρονη Εποχή προς τιμή των 50 χρόνων της, δημιουργήθηκε μια εξαιρετική συλλογή ποιημάτων από ποιητές που υφίστανται ήδη ή εμφανίζονται για πρώτη φορά στο λογοτεχνικό στερέωμα της χώρας. Με τα ποιήματά τους μας «ταξιδεύουν» στη ζωή, στα συναισθήματα και στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου του σήμερα, αλλά και...
Με αφορμή την Πρόσκληση λογοτεχνικού έργου που απηύθυνε η Σύγχρονη Εποχή προς τιμή των 50 χρόνων της, δημιουργήθηκε μια εξαιρετική συλλογή ποιημάτων από ποιητές που υφίστανται ήδη ή εμφανίζονται για πρώτη φορά στο λογοτεχνικό στερέωμα της χώρας. Με τα ποιήματά τους μας «ταξιδεύουν» στη ζωή, στα συναισθήματα και στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου του σήμερα, αλλά και...
ΝΑ ΣΟΥ ΕΞΗΓΗΘΩ ΑΣΦΑΛΩΣ για ό,τι με κάνει να αισθάνομαι την νεότητά σου στο έπακρον της προσμονής μου μιας και απαιτείται για αυτό καθαρότητα και αγνότητα σίγουρη που να επιστρέφει πίσω και σε εμένα μιας θέαινας σαν και σένα από το διπλανό χάδι που υπόκειται να ‘ναι όπως κάτι που δεν επιβάλλεται αλλά προϋπάρχει στους κανόνες της ζωής και των ερχομών στα λεπτά δάχτυλά σου με μελάνι που εγγράφεται...
ΝΑ ΣΟΥ ΕΞΗΓΗΘΩ ΑΣΦΑΛΩΣ για ό,τι με κάνει να αισθάνομαι την νεότητά σου στο έπακρον της προσμονής μου μιας και απαιτείται για αυτό καθαρότητα και αγνότητα σίγουρη που να επιστρέφει πίσω και σε εμένα μιας θέαινας σαν και σένα από το διπλανό χάδι που υπόκειται να ‘ναι όπως κάτι που δεν επιβάλλεται αλλά προϋπάρχει στους κανόνες της ζωής και των ερχομών στα λεπτά δάχτυλά σου με μελάνι που εγγράφεται...
Ψιθυριστά, ήρεμα και κατασταλαγμένα, η Βασιλική Πετράκη Αξαρλή μάς αφιερώνει τις νέες της ποιητικές δημιουργίες, οι οποίες πηγάζουν μέσα από την ψυχή της, μέσα από την επιθυμία της να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές τις παλιές και ουσιώδεις ηθικές αξίες, που φθίνουν, που χάνονται, που αλέθονται στις μυλόπετρες της κενής εξέλιξης. Σαν ύφαλος που στέκει περήφανος μεσοπέλαγα ο λόγος της, όχι...
Ψιθυριστά, ήρεμα και κατασταλαγμένα, η Βασιλική Πετράκη Αξαρλή μάς αφιερώνει τις νέες της ποιητικές δημιουργίες, οι οποίες πηγάζουν μέσα από την ψυχή της, μέσα από την επιθυμία της να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές τις παλιές και ουσιώδεις ηθικές αξίες, που φθίνουν, που χάνονται, που αλέθονται στις μυλόπετρες της κενής εξέλιξης. Σαν ύφαλος που στέκει περήφανος μεσοπέλαγα ο λόγος της, όχι...
Όταν έχασα τον πατέρα μου, συνειδητοποίησα πως δεν με ήξερε.
Όσο καλές σχέσεις και αν είχαμε, δεν του είχα μιλήσει ποτέ για τα πράγματα που με ενέπνεαν, για τους φόβους μου και τα όνειρά μου.
Αποφάσισα τότε να ξεκινήσω μια μονόπλευρη αλληλογραφία, με την οποία του επέτρεψα να με γνωρίσει. Να μάθει τις σκέψεις μου και τις επιθυμίες μου.
Η διαχείριση του πένθους είναι δύσκολη μα και...
Όταν έχασα τον πατέρα μου, συνειδητοποίησα πως δεν με ήξερε.
Όσο καλές σχέσεις και αν είχαμε, δεν του είχα μιλήσει ποτέ για τα πράγματα που με ενέπνεαν, για τους φόβους μου και τα όνειρά μου.
Αποφάσισα τότε να ξεκινήσω μια μονόπλευρη αλληλογραφία, με την οποία του επέτρεψα να με γνωρίσει. Να μάθει τις σκέψεις μου και τις επιθυμίες μου.
Η διαχείριση του πένθους είναι δύσκολη μα και...
Τότε
Τότε δεν ήξερα
πόσο ύστερα
μετά από κάθε ακριβώς
περίσσευε.
Τώρα γνωρίζω:
Όσο κρατάει μια ζωή.
Λίγο πιο λίγο.
Αυτό το λίγο,
πόσο θέριεψε
πόσους έθρεψε!
Αυτό το ελάχιστο
του έρωτα
παρόν....
Τότε
Τότε δεν ήξερα
πόσο ύστερα
μετά από κάθε ακριβώς
περίσσευε.
Τώρα γνωρίζω:
Όσο κρατάει μια ζωή.
Λίγο πιο λίγο.
Αυτό το λίγο,
πόσο θέριεψε
πόσους έθρεψε!
Αυτό το ελάχιστο
του έρωτα
παρόν....
ΓΑΛΗΝΗ
Έγινε η θάλασσα το σχολείο μου
βρήκα τη γαλήνη
όχι στον Πόρο
αλλά σε σένα
οι άνθρωποι ανάσα
πριν τους το ζητήσεις
σε αγαπούν.
ΜΗ ΓΡΑΦΕΙΣ
Με κυνηγούν μάτια
Χωρίς χρώμα
Μόνο μια λάμψη έχουν
κι ένα παράπονο
το γιατί του κόσμου....
ΓΑΛΗΝΗ
Έγινε η θάλασσα το σχολείο μου
βρήκα τη γαλήνη
όχι στον Πόρο
αλλά σε σένα
οι άνθρωποι ανάσα
πριν τους το ζητήσεις
σε αγαπούν.
ΜΗ ΓΡΑΦΕΙΣ
Με κυνηγούν μάτια
Χωρίς χρώμα
Μόνο μια λάμψη έχουν
κι ένα παράπονο
το γιατί του κόσμου....
ΤΣΙΓΓΑΝΑ
Ο ήλιος
τινάζει απότομα το χέρι,
σαν βεντάλια ανοίγει πάνω απ’ τα φρύδια των βουνών.
Σύντομα θα τελειώσει ο χορός,
η πόλη θ’ αποκοιμηθεί.
Μόνο η τσιγγάνα,
με το κόκκινο ρούχο
φορεμένο κατάσαρκα,
πριονίζει με το στιλέτο της τ’ αυτί,
το χρυσό σκουλαρίκι που την έδεσε στη νύχτα
για να κόψει.
Να φύγει ελεύθερη
με την ανατολή.
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΜΑΖΟΝΑΣ
Κάθομαι πλάι...
ΤΣΙΓΓΑΝΑ
Ο ήλιος
τινάζει απότομα το χέρι,
σαν βεντάλια ανοίγει πάνω απ’ τα φρύδια των βουνών.
Σύντομα θα τελειώσει ο χορός,
η πόλη θ’ αποκοιμηθεί.
Μόνο η τσιγγάνα,
με το κόκκινο ρούχο
φορεμένο κατάσαρκα,
πριονίζει με το στιλέτο της τ’ αυτί,
το χρυσό σκουλαρίκι που την έδεσε στη νύχτα
για να κόψει.
Να φύγει ελεύθερη
με την ανατολή.
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΜΑΖΟΝΑΣ
Κάθομαι πλάι...
«Το µόνο που δεν χάρισες, που δεν µπορείς να κάψεις, είναι αυτή η πένα σου που έχεις για να γράψεις. Αυτή που ζει µε δανεικά, µε ψίχουλα αγάπης. Που αίµα κάνει τη φωτιά της παγωµένης στάχτης. Κάνεις πως ζεις και προχωράς φορώντας δεκανίκια. Κλαίγοντας µε χαµόγελο. Λειψός, απ’ όλα τα άλλα. Χωρίς καρδιά, ψυχή, φωνή, έρωτα και τραγούδι. Φορώντας αλεξίπτωτο τα λόγια τα µεγάλα»....
«Το µόνο που δεν χάρισες, που δεν µπορείς να κάψεις, είναι αυτή η πένα σου που έχεις για να γράψεις. Αυτή που ζει µε δανεικά, µε ψίχουλα αγάπης. Που αίµα κάνει τη φωτιά της παγωµένης στάχτης. Κάνεις πως ζεις και προχωράς φορώντας δεκανίκια. Κλαίγοντας µε χαµόγελο. Λειψός, απ’ όλα τα άλλα. Χωρίς καρδιά, ψυχή, φωνή, έρωτα και τραγούδι. Φορώντας αλεξίπτωτο τα λόγια τα µεγάλα»....
Ζωή να κοιταζόμαστε διαρκώς στα μάτια, μόνοι μέσα σε μια θαυμάσια έρημο. Η παράγκα στο δάσος είναι ευλογία, όπως τα αδέσποτα σκυλιά που σώθηκαν. Η αναμονή είναι βαρετή, μόνη επιθυμία η επιστροφή στην εξοχή που καίγεται. Τυλίγουν τα παιδιά τους με χρωματιστά τραπεζομάντιλα και βγαίνουν στον δρόμο τρέχοντας? η ομορφότερη χώρα –λένε– είναι αυτή όπου ζεις. Δεν ακούγονται καμπάνες, «έχουμε πόλεμο»...
Ζωή να κοιταζόμαστε διαρκώς στα μάτια, μόνοι μέσα σε μια θαυμάσια έρημο. Η παράγκα στο δάσος είναι ευλογία, όπως τα αδέσποτα σκυλιά που σώθηκαν. Η αναμονή είναι βαρετή, μόνη επιθυμία η επιστροφή στην εξοχή που καίγεται. Τυλίγουν τα παιδιά τους με χρωματιστά τραπεζομάντιλα και βγαίνουν στον δρόμο τρέχοντας? η ομορφότερη χώρα –λένε– είναι αυτή όπου ζεις. Δεν ακούγονται καμπάνες, «έχουμε πόλεμο»...
Η παιδική ηλικία είναι ίσως το βασικότερο συστατικό της ανθρώπινης φύσης. Όταν χάνεται, το μόνο που μένει είναι μια άδεια γυάλινη χιονόμπαλα που την κουνάμε κάθε τόσο, όταν νιώθουμε χαμένοι. Ο Θλιμμένος βάτραχος αναπολεί την παιδική ηλικία και ερωτεύεται τη φυγή. Ο δημιουργός καταδύεται σε έναν συχνά σουρεαλιστικό συναισθηματικό διάλογο με τον εαυτό του και το παρελθόν του, συνειδητοποιώντας...
Η παιδική ηλικία είναι ίσως το βασικότερο συστατικό της ανθρώπινης φύσης. Όταν χάνεται, το μόνο που μένει είναι μια άδεια γυάλινη χιονόμπαλα που την κουνάμε κάθε τόσο, όταν νιώθουμε χαμένοι. Ο Θλιμμένος βάτραχος αναπολεί την παιδική ηλικία και ερωτεύεται τη φυγή. Ο δημιουργός καταδύεται σε έναν συχνά σουρεαλιστικό συναισθηματικό διάλογο με τον εαυτό του και το παρελθόν του, συνειδητοποιώντας...
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ
Ο αιώνας μου
ΟΛΓΑ ΒΑΚΟΥΦΗ
Όταν γεννήθηκε ο πόλεμος
ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ
Αγάπη δίχως διαβατήριο
ΗΡΑΚΛΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ
Μετά το τέλος
ΛΙΛΗ ΓΑΤΗ
Στην «Ειρήνη» τους
ΙΑΚΩΒΟΣ ΓΕΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Το πρώτο φιλί
ΣΟΦΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
Μεγάλη ιστορία
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΝΙΑΝΑΚΗΣ
Πολέμου σύννεφα
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ
Η γριά η Ρήνα
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ
Η τρισάθλια κυρία
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΗ
Φιέστα...
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ
Ο αιώνας μου
ΟΛΓΑ ΒΑΚΟΥΦΗ
Όταν γεννήθηκε ο πόλεμος
ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ
Αγάπη δίχως διαβατήριο
ΗΡΑΚΛΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ
Μετά το τέλος
ΛΙΛΗ ΓΑΤΗ
Στην «Ειρήνη» τους
ΙΑΚΩΒΟΣ ΓΕΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Το πρώτο φιλί
ΣΟΦΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
Μεγάλη ιστορία
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΝΙΑΝΑΚΗΣ
Πολέμου σύννεφα
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ
Η γριά η Ρήνα
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ
Η τρισάθλια κυρία
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΗ
Φιέστα...
Έτσι, καθώς με κοιτά το ανύπαρκτο κοινό, αντί για τραγωδία, θα πω ένα τραγούδι σαν κάτι αλλοτινό, θα πω μια μελωδία…
Ένα βιβλίο γεννημένο μες’ από τη μουσική και την προφορικότητα, τον ρυθμό και τη δραματική ομιλία, τις δύο πηγές απ’ όπου αναπηδά πάντα η πρωτογενής ποίηση, χωρίς περισπούδαστες διαμεσολαβήσεις....
Έτσι, καθώς με κοιτά το ανύπαρκτο κοινό, αντί για τραγωδία, θα πω ένα τραγούδι σαν κάτι αλλοτινό, θα πω μια μελωδία…
Ένα βιβλίο γεννημένο μες’ από τη μουσική και την προφορικότητα, τον ρυθμό και τη δραματική ομιλία, τις δύο πηγές απ’ όπου αναπηδά πάντα η πρωτογενής ποίηση, χωρίς περισπούδαστες διαμεσολαβήσεις....
Η πέμπτη ποιητική συλλογή του Βασίλη Μαρουλά υμνολογεί τον έρωτα και αφορίζει την απάθεια. Στο πρώτο μέρος, «Περί λαγονίων βρυχηθμών», καταγράφει στιγμές που βίωσε το πάθος άλλοτε ως θύμα κι άλλο ως θύτης πάντα, όμως, συναινώντας στην προδοσία του απόλυτου και γνωρίζοντας εκ των προτέρων τη ματαιότητα της αναζήτησης του παντοτινού. Ως ένας ακόμη ερωτευμένος με τον έρωτα, τον αναζητά παντού κι...
Η πέμπτη ποιητική συλλογή του Βασίλη Μαρουλά υμνολογεί τον έρωτα και αφορίζει την απάθεια. Στο πρώτο μέρος, «Περί λαγονίων βρυχηθμών», καταγράφει στιγμές που βίωσε το πάθος άλλοτε ως θύμα κι άλλο ως θύτης πάντα, όμως, συναινώντας στην προδοσία του απόλυτου και γνωρίζοντας εκ των προτέρων τη ματαιότητα της αναζήτησης του παντοτινού. Ως ένας ακόμη ερωτευμένος με τον έρωτα, τον αναζητά παντού κι...