«Καλώς ήρθες όμορφη νεότης, της ύπαρξής μας πλάσμα χαρωπό». Κάπως έτσι ίσως να καλωσόριζε ο Friedrich Schiller τη λυρική έμπνευση σε κάποια από τις πνευματικές νύχτες της Βαϊμάρης. Αλήθεια όμως, είναι ο γερμανικός λυρισμός μια αμιγώς αισθητική απόλαυση ή αποτελεί την ενοποιό ουσία της ύπαρξής μας; Στις σελίδες αυτού του μικρού ανθολόγιου γερμανικής ποίησης, οι λέξεις πασχίζουν να αποβάλλουν...
«Καλώς ήρθες όμορφη νεότης, της ύπαρξής μας πλάσμα χαρωπό». Κάπως έτσι ίσως να καλωσόριζε ο Friedrich Schiller τη λυρική έμπνευση σε κάποια από τις πνευματικές νύχτες της Βαϊμάρης. Αλήθεια όμως, είναι ο γερμανικός λυρισμός μια αμιγώς αισθητική απόλαυση ή αποτελεί την ενοποιό ουσία της ύπαρξής μας; Στις σελίδες αυτού του μικρού ανθολόγιου γερμανικής ποίησης, οι λέξεις πασχίζουν να αποβάλλουν...
Ο Αρµάντο Ροµέρο, όπως πριν από αυτόν ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Γκάτσος, τείνει ευήκοον ους στους ήχους και τους ρυθµούς ενός πολιτισµού, ο οποίος συνολικά εξέφρασε τον ίδιο τον ερωτικό Λόγο, την αέναη δηµιουργική πνοή του Ενός. Κι έτσι, βαθιά ερωτευµένος ο ίδιος (µε µια χώρα, µε µια φύση, µε µια πνευµατική παράδοση, µε ένα όραµα – που σωµατοποιείται και σε µια συγκεκριµένη γυναίκα), µπορεί να...
Ο Αρµάντο Ροµέρο, όπως πριν από αυτόν ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Γκάτσος, τείνει ευήκοον ους στους ήχους και τους ρυθµούς ενός πολιτισµού, ο οποίος συνολικά εξέφρασε τον ίδιο τον ερωτικό Λόγο, την αέναη δηµιουργική πνοή του Ενός. Κι έτσι, βαθιά ερωτευµένος ο ίδιος (µε µια χώρα, µε µια φύση, µε µια πνευµατική παράδοση, µε ένα όραµα – που σωµατοποιείται και σε µια συγκεκριµένη γυναίκα), µπορεί να...
Μια ποιητική συλλογή εξερευνά τα σκοτάδια της κατάθλιψης.
Πολλοι? πιστευ?ουν πως ο μαυροφορεμε?νος κυ?ριος, γνωστο?ς ως Θα?νατος, ε?ρχεται μια φορα? στη ζωη? μας, ο?ταν ει?ναι η ω?ρα να αλλα?ξουμε κο?σμους. Εγω?, ο?μως, ξε?ρω πως, ο?σο αναπνε?ουμε, εκει?νος κα?θεται στη μεγα?λη πολυθρο?να του και αφη?νει τη γυναι?κα του να μας επισκε?πτεται πο?τε – πο?τε. Πω?ς το ξε?ρω; Η?ρθε στο σπι?τι μου....
Μια ποιητική συλλογή εξερευνά τα σκοτάδια της κατάθλιψης.
Πολλοι? πιστευ?ουν πως ο μαυροφορεμε?νος κυ?ριος, γνωστο?ς ως Θα?νατος, ε?ρχεται μια φορα? στη ζωη? μας, ο?ταν ει?ναι η ω?ρα να αλλα?ξουμε κο?σμους. Εγω?, ο?μως, ξε?ρω πως, ο?σο αναπνε?ουμε, εκει?νος κα?θεται στη μεγα?λη πολυθρο?να του και αφη?νει τη γυναι?κα του να μας επισκε?πτεται πο?τε – πο?τε. Πω?ς το ξε?ρω; Η?ρθε στο σπι?τι μου....
Το βιβλίο αυτό, είναι ένα ταξίδι στο όνειρο...
με συντροφιά ένα πρόσωπο που ήρθε στη ζωή μου
και σαν βότσαλο έπεσε στη λίμνη της ψυχής μου
και τάραξε το ήρεμα νερά της...
Σήκωσε κύματα, ήρθαν φουρτούνες, μα τι κι αν κόντεψα να πνιγώ,
δεν ήθελα ποτέ να τελειώσει αυτή η τρικυμία...
Αφιερωμένο λοιπόν σ’ εσένα...
Στην πιο γλυκιά τρικυμία της ζωής μου......
Το βιβλίο αυτό, είναι ένα ταξίδι στο όνειρο...
με συντροφιά ένα πρόσωπο που ήρθε στη ζωή μου
και σαν βότσαλο έπεσε στη λίμνη της ψυχής μου
και τάραξε το ήρεμα νερά της...
Σήκωσε κύματα, ήρθαν φουρτούνες, μα τι κι αν κόντεψα να πνιγώ,
δεν ήθελα ποτέ να τελειώσει αυτή η τρικυμία...
Αφιερωμένο λοιπόν σ’ εσένα...
Στην πιο γλυκιά τρικυμία της ζωής μου......
Ο ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
απλά την πιθανότητα
να μη σε ξαναδώ.
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
αλλά εκείνα που με κάνεις
κι εκείνα που με κάνεις να νιώθω.
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
μόνο αναστέλλω την ύπαρξή σου
δίπλα μου.
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
καρφώνω στη γη τοπία να...
Ο ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
απλά την πιθανότητα
να μη σε ξαναδώ.
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
αλλά εκείνα που με κάνεις
κι εκείνα που με κάνεις να νιώθω.
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
μόνο αναστέλλω την ύπαρξή σου
δίπλα μου.
Όταν σε αποχωρίζομαι,
δεν αποχωρίζομαι εσένα,
καρφώνω στη γη τοπία να...
διαδερμία
μόνοι απαλλαγμένοι
ντύματα περιττά φιλιά
ή χάδια
ο ήλιος ανακαλύπτεται
το φως αναδύεται από την επιδερμίδα τους
ικανοποιώντας πολλαπλές ιδανικές γωνίες
πρόσπτωσης στο σώμα τους
ο άνδρας χάνεται στη γυναίκα
και η γυναίκα βυθίζεται στον άνδρα
χωρούν ο ένας στο κορμί του άλλου
απόλυτα
έκθαμβοι φορούν ο ένας τον άλλο...
διαδερμία
μόνοι απαλλαγμένοι
ντύματα περιττά φιλιά
ή χάδια
ο ήλιος ανακαλύπτεται
το φως αναδύεται από την επιδερμίδα τους
ικανοποιώντας πολλαπλές ιδανικές γωνίες
πρόσπτωσης στο σώμα τους
ο άνδρας χάνεται στη γυναίκα
και η γυναίκα βυθίζεται στον άνδρα
χωρούν ο ένας στο κορμί του άλλου
απόλυτα
έκθαμβοι φορούν ο ένας τον άλλο...
Σμάρι τα πράσινα πουλιά
χωρίς φωλιές πού πάνε;
Δίχως αιτία επιθετικά
«θεσμούς» περιγελάνε.
Σμάρι τα πράσινα πουλιά
χρώμα που δεν ξανάδα.
Πτήσεις που δεν φαντάστηκα.
Έζησα σ’ άλλον κόσμο.
Σμάρι ασυνήθιστα πουλιά
πώς θέλω να πετάξω!
Να φτάσω όσα δεν μπόρεσα
να σβήσω τον εαυτό μου.
Σμάρι ασυνήθιστα πουλιά.
Χρόνος πια δεν υπάρχει......
Σμάρι τα πράσινα πουλιά
χωρίς φωλιές πού πάνε;
Δίχως αιτία επιθετικά
«θεσμούς» περιγελάνε.
Σμάρι τα πράσινα πουλιά
χρώμα που δεν ξανάδα.
Πτήσεις που δεν φαντάστηκα.
Έζησα σ’ άλλον κόσμο.
Σμάρι ασυνήθιστα πουλιά
πώς θέλω να πετάξω!
Να φτάσω όσα δεν μπόρεσα
να σβήσω τον εαυτό μου.
Σμάρι ασυνήθιστα πουλιά.
Χρόνος πια δεν υπάρχει......
Κοντεύαμε να βγούμε έξω απ’το
ποίημα
όταν
κάποιος μάς φώναξε
Σιγά!
έχει κι η έξοδος το Μεσολόγγι της
Κοιτάξαμε ένα γύρω
τις μυρτιές
μόνο οι μύγες βούιζαν
χρυσόμυγες
και η γη κυμάτιζε απ’τη ζέστη
Παρά τον κίνδυνο κανένας δεν φοβήθηκε
μόνο γονατιστός συλλάβιζε καθείς
την προσευχή του
Τοπίο που σε λένε ποίημα
ευλόγα με να μη σε λησμονήσω
Από τη συλλογή «Τοπίο που σε λένε ποίημα»...
Κοντεύαμε να βγούμε έξω απ’το
ποίημα
όταν
κάποιος μάς φώναξε
Σιγά!
έχει κι η έξοδος το Μεσολόγγι της
Κοιτάξαμε ένα γύρω
τις μυρτιές
μόνο οι μύγες βούιζαν
χρυσόμυγες
και η γη κυμάτιζε απ’τη ζέστη
Παρά τον κίνδυνο κανένας δεν φοβήθηκε
μόνο γονατιστός συλλάβιζε καθείς
την προσευχή του
Τοπίο που σε λένε ποίημα
ευλόγα με να μη σε λησμονήσω
Από τη συλλογή «Τοπίο που σε λένε ποίημα»...
Από το ποιητικό μου ημερολόγιο διάλεξα λίγα κομμάτια για να τιμήσω μια τέχνη χαμένη στου χρόνου το πέρασμα. Ίσως είναι μια ακόμα από εκείνες τις εκδόσεις που αποθέτουν τις ελπίδες τους στον ρομαντισμό του αναγνωστικού κοινού, αλλά όσο κι αν επιμένει αυτός να κρύβεται από το λογοτεχνικό γίγνεσθαι, δεν παύει να υπάρχει. Έχω αφιερώσει ποιήματα σε αγαπημένα πρόσωπα κι έχω χαρίσει άλλα σε αγνώστους,...
Από το ποιητικό μου ημερολόγιο διάλεξα λίγα κομμάτια για να τιμήσω μια τέχνη χαμένη στου χρόνου το πέρασμα. Ίσως είναι μια ακόμα από εκείνες τις εκδόσεις που αποθέτουν τις ελπίδες τους στον ρομαντισμό του αναγνωστικού κοινού, αλλά όσο κι αν επιμένει αυτός να κρύβεται από το λογοτεχνικό γίγνεσθαι, δεν παύει να υπάρχει. Έχω αφιερώσει ποιήματα σε αγαπημένα πρόσωπα κι έχω χαρίσει άλλα σε αγνώστους,...
Στην παλαιστινιακή ποίηση η γη είναι ζωντανή ιστορία. Δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως φυσικό φαινόμενο ή σαν φυσική ομορφιά αλλά και ως ενσάρκωση της ιστορίας.
Μέσα σ’ αυτό το αδιάκοπο παιχνίδι της ανάλυσης και της σύνθεσης δεσπόζουν οι Βαβυλώνιοι μύθοι της γονιμότητας, τo παιχνίδισμα των αντιθέτων που οδηγεί στη δεύτερη γέννηση, στην αναβίωση. Στην αραβική ποίηση οι μύθοι αυτοί αποτελούν βασικό...
Στην παλαιστινιακή ποίηση η γη είναι ζωντανή ιστορία. Δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως φυσικό φαινόμενο ή σαν φυσική ομορφιά αλλά και ως ενσάρκωση της ιστορίας.
Μέσα σ’ αυτό το αδιάκοπο παιχνίδι της ανάλυσης και της σύνθεσης δεσπόζουν οι Βαβυλώνιοι μύθοι της γονιμότητας, τo παιχνίδισμα των αντιθέτων που οδηγεί στη δεύτερη γέννηση, στην αναβίωση. Στην αραβική ποίηση οι μύθοι αυτοί αποτελούν βασικό...
Μιχάλης Παπαδόπουλος-Μπότης: Ένας ελληνολάτρης στην εσχατιά του ελληνισµού, τα βλέπει όλα του τόπου του, τα κάνει δικά του, από εθνική συνείδηση. Γράφει στην τουρκοκρατούµενη Ήπειρο και περπατώντας από χωριό σε χωριό, µαθαίνει τα παιδιά γράµµατα. Και τίποτε δεν τον εµπόδισε να κινήσει για την Αθήνα, να εκδώσει τα ποιήµατά του και µ’ αυτά υπό µάλης να ξαναγυρίσει στη γενέτειρα απ’ όπου άντλησε...
Μιχάλης Παπαδόπουλος-Μπότης: Ένας ελληνολάτρης στην εσχατιά του ελληνισµού, τα βλέπει όλα του τόπου του, τα κάνει δικά του, από εθνική συνείδηση. Γράφει στην τουρκοκρατούµενη Ήπειρο και περπατώντας από χωριό σε χωριό, µαθαίνει τα παιδιά γράµµατα. Και τίποτε δεν τον εµπόδισε να κινήσει για την Αθήνα, να εκδώσει τα ποιήµατά του και µ’ αυτά υπό µάλης να ξαναγυρίσει στη γενέτειρα απ’ όπου άντλησε...
Μια γλώσσα ζηλευτή, ένας γλωσσικός θησαυρός δίχως όρια και καλούπια, από όλα τα λουλούδια του γλωσσικού περιβολιού, της αρχαίας ομηρικής, της καλλιεργημένης, της ομιλούμενης, της βόρειας ηπειρωτικής ντοπιολαλιάς, και όχι ως μόδα συγκυρίας, αλλά ως εσωτερική αναγκαιότητα, που στο πλέξιμο και κέντημα της λέξης και της ποιητικής στόφας στο παιχνίδι της λυρικής μεταφορικής εικόνας θυμίζει Λόρκα κι...
Μια γλώσσα ζηλευτή, ένας γλωσσικός θησαυρός δίχως όρια και καλούπια, από όλα τα λουλούδια του γλωσσικού περιβολιού, της αρχαίας ομηρικής, της καλλιεργημένης, της ομιλούμενης, της βόρειας ηπειρωτικής ντοπιολαλιάς, και όχι ως μόδα συγκυρίας, αλλά ως εσωτερική αναγκαιότητα, που στο πλέξιμο και κέντημα της λέξης και της ποιητικής στόφας στο παιχνίδι της λυρικής μεταφορικής εικόνας θυμίζει Λόρκα κι...
Τζων Κασσαβέτης
Τα Πρόσωπα έχουν κάτι απ’ την εικόνα του σπιτιού μου
και λίγο θυμίζουν τα περσινά Χριστούγεννα
τα λόγια του μεθυσμένου Ντίκι.
Ο Τζίμι Άρνολντ κάνει κουβέντα μ’ ένα βράδυ
που άνοιξε η συμπάθεια τη φαντασία
κι όλες οι σκέψεις άνθρωποι όπως λέμε ανθρώπινα.
Και ψυχοσύνθεση σαν τη δική του.
Moby-God moving over the face of the waters
Περνάω ήσυχα τα τοπία, τα...
Τζων Κασσαβέτης
Τα Πρόσωπα έχουν κάτι απ’ την εικόνα του σπιτιού μου
και λίγο θυμίζουν τα περσινά Χριστούγεννα
τα λόγια του μεθυσμένου Ντίκι.
Ο Τζίμι Άρνολντ κάνει κουβέντα μ’ ένα βράδυ
που άνοιξε η συμπάθεια τη φαντασία
κι όλες οι σκέψεις άνθρωποι όπως λέμε ανθρώπινα.
Και ψυχοσύνθεση σαν τη δική του.
Moby-God moving over the face of the waters
Περνάω ήσυχα τα τοπία, τα...
Μάλεβιτς
Πώς να γινόταν άραγε
σταγόνες δράμια από το λάδι μας
απ’ του κορμιού το λάδι
ώρα την ώρα ν’ απόσταζε
σε φως
Κάθε φορά και λίγο παραπάνω
μέχρι την πλήρη εξάχνωση
μέχρι το μόνο Φως
κι ας μην περίσσευε ίσκιος πια
δείγμα σκιάς για σύγκριση
να γύριζαν όλα πάλι στο άσπρο
Κι αν στάθηκα
για μια στιγμή μπροστά
στο μαύρο του Ανατροπέα τετράγωνο
στην τελική η ανάγκη μου
το...
Μάλεβιτς
Πώς να γινόταν άραγε
σταγόνες δράμια από το λάδι μας
απ’ του κορμιού το λάδι
ώρα την ώρα ν’ απόσταζε
σε φως
Κάθε φορά και λίγο παραπάνω
μέχρι την πλήρη εξάχνωση
μέχρι το μόνο Φως
κι ας μην περίσσευε ίσκιος πια
δείγμα σκιάς για σύγκριση
να γύριζαν όλα πάλι στο άσπρο
Κι αν στάθηκα
για μια στιγμή μπροστά
στο μαύρο του Ανατροπέα τετράγωνο
στην τελική η ανάγκη μου
το...
Ι
Κάθε νίκη κρύβει μέσα της μια ήττα.
Όχι μόνο την ήττα του αντιπάλου
μα κι αυτή του ανθρώπου
άρα και τη δική σου.
ΙΙ
«Από τις ήττες μαθαίνουμε!»
«Μα αν είναι έτσι, γιατί γιορτάζουμε τις νίκες;»
«Ίσως γιατί δε μάθαμε τίποτα απ’ αυτές».
ΙΙΙ
Τόσο ο νικητής όσο κι ηττημένος
είναι φορές
που μοιράζονται τον ίδιο τάφο.
IV
Μην ψάχνεις τον νικητή σε λάθος τόπους?
ούτε στα πεδία των...
Ι
Κάθε νίκη κρύβει μέσα της μια ήττα.
Όχι μόνο την ήττα του αντιπάλου
μα κι αυτή του ανθρώπου
άρα και τη δική σου.
ΙΙ
«Από τις ήττες μαθαίνουμε!»
«Μα αν είναι έτσι, γιατί γιορτάζουμε τις νίκες;»
«Ίσως γιατί δε μάθαμε τίποτα απ’ αυτές».
ΙΙΙ
Τόσο ο νικητής όσο κι ηττημένος
είναι φορές
που μοιράζονται τον ίδιο τάφο.
IV
Μην ψάχνεις τον νικητή σε λάθος τόπους?
ούτε στα πεδία των...
Οδός Ο. δυτικά
Αυτοκίνητα ρίχνουν τους προβολείς σα σε ανάκριση
Πίσω απ? το τιμόνι ώριμοι άντρες ποθούν αγορίστικη σάρκα
κι αγέλες σκυλιών ψάχνουνε θύμα
Η όμορφη Σοφία
-όλοι οι άντρες ερωτευμένοι μαζί της-
σε παίρνει απ? το χέρι σου λέει να μη φοβάσαι?
πας να πεθάνεις από ντροπή
ήθελες να είσαι ο γενναίος ιππότης της
Οδός Ο. προς ποτάμι
Ο Ρήγας νεκρός μα πρέπει να προσπεράσεις
θ?...
Οδός Ο. δυτικά
Αυτοκίνητα ρίχνουν τους προβολείς σα σε ανάκριση
Πίσω απ? το τιμόνι ώριμοι άντρες ποθούν αγορίστικη σάρκα
κι αγέλες σκυλιών ψάχνουνε θύμα
Η όμορφη Σοφία
-όλοι οι άντρες ερωτευμένοι μαζί της-
σε παίρνει απ? το χέρι σου λέει να μη φοβάσαι?
πας να πεθάνεις από ντροπή
ήθελες να είσαι ο γενναίος ιππότης της
Οδός Ο. προς ποτάμι
Ο Ρήγας νεκρός μα πρέπει να προσπεράσεις
θ?...
Μέσα από τα θραύσματα του έρωτα γεννιέται…η ποίηση!
Έρωτας, λέξη µικρή, πράξη όµως δύσκολη
προς ολοκλήρωση από δύο άγνωστα κορµιά.
Έρωτας, ανάσα κοφτή, φλόγα δυνατή,
µε προστάτη τα θέλω µας…
Έρωτας, εγώ… εσύ… και κάτι λίγο από τις σκιές µας,
από φόβο και ενθουσιασµό.
Και αν δεν είµαι εγώ, είσαι εσύ
και αν όχι εµείς οι δυο, κάτι παρόµοιο µε εµάς
που πάλεψε ή παλεύει για τον δικό του...
Μέσα από τα θραύσματα του έρωτα γεννιέται…η ποίηση!
Έρωτας, λέξη µικρή, πράξη όµως δύσκολη
προς ολοκλήρωση από δύο άγνωστα κορµιά.
Έρωτας, ανάσα κοφτή, φλόγα δυνατή,
µε προστάτη τα θέλω µας…
Έρωτας, εγώ… εσύ… και κάτι λίγο από τις σκιές µας,
από φόβο και ενθουσιασµό.
Και αν δεν είµαι εγώ, είσαι εσύ
και αν όχι εµείς οι δυο, κάτι παρόµοιο µε εµάς
που πάλεψε ή παλεύει για τον δικό του...
ΓΙΑ ΣΕΝΑ…
Τα μάτια σου δυο θάλασσες
σ’ εκείνες αρμενίζω
και πάνω στο πακέτο μου
εσένα ζωγραφίζω
οι τέμπερες τελειώνουνε
η πένα μου στεγνώνει
η γόπα καίει τα δάχτυλα
και ο ουρανός βουρκώνει
έχω έναν χρόνο να σε δω
μακριά σου αρμενίζω
τα κύματα με κυνηγούν
μα η σκέψη μένει πίσω.
ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Πλάι στη θάλασσα πατώ
κι ο άνεμος σφυρίζει
η νύχτα έρχεται βαθιά
κι ο πόνος...
ΓΙΑ ΣΕΝΑ…
Τα μάτια σου δυο θάλασσες
σ’ εκείνες αρμενίζω
και πάνω στο πακέτο μου
εσένα ζωγραφίζω
οι τέμπερες τελειώνουνε
η πένα μου στεγνώνει
η γόπα καίει τα δάχτυλα
και ο ουρανός βουρκώνει
έχω έναν χρόνο να σε δω
μακριά σου αρμενίζω
τα κύματα με κυνηγούν
μα η σκέψη μένει πίσω.
ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Πλάι στη θάλασσα πατώ
κι ο άνεμος σφυρίζει
η νύχτα έρχεται βαθιά
κι ο πόνος...
Η τρίτη ποιητική συλλογή της Νικολέττας Κατσιδήμα - Λάγιου.
Ζήλευα
Κοίταγα τον ευκάλυπτο.
Τι εύκολα που υπήρχε
Σημείωμα αυτόχειρα
Εξέτισα την ποινή μου
στη συναίνεση
Θαλασσοπνίγονται
Άλλοι
στρωμένους δρόμους
ζάχαρη
Κι άλλοι
θαλασσοπνίγονται
στα ποιήματα
για να συναντηθούνε....
Η τρίτη ποιητική συλλογή της Νικολέττας Κατσιδήμα - Λάγιου.
Ζήλευα
Κοίταγα τον ευκάλυπτο.
Τι εύκολα που υπήρχε
Σημείωμα αυτόχειρα
Εξέτισα την ποινή μου
στη συναίνεση
Θαλασσοπνίγονται
Άλλοι
στρωμένους δρόμους
ζάχαρη
Κι άλλοι
θαλασσοπνίγονται
στα ποιήματα
για να συναντηθούνε....