...

Τα ποιήματα της Λάμιας δημοσιεύονται πενήντα χρόνια μετά από μια χρονιά ορόσημο για την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, τη χρονιά της μεταπολίτευσης. Ωστόσο, ως στιγμιότυπα-καταγραφές της διάδρασης μιας μητέρας με την κόρη της, στο πρώτο μέρος, και ως αναστοχασμοί του μόνου ανθρώπου, στο δεύτερο, φαίνεται να μένουν έξω από την Ιστορία.Ίσως, όμως, τα ποιήματα αυτά να γίνονται αυτόκλητα μάρτυρες...

Ο Πέτρος Λυγίζος με αυτή την ποιητική συλλογή του ακροβατεί ανάμεσα στο χθες και το αύριο. Σαν να μην υπάρχει παρόν. Όσα θέλησε κι όσα φοβάται, όσα τόλμησε να ονειρευτεί, κατοικούν στο παρελθόν και το μέλλον. Ο χρόνος συστέλλεται και διαστέλλεται την ίδια στιγμή, σαν να ακυρώνεται, σαν να μην υπάρχει. Πώς, άλλωστε, μπορεί να σταθεί κανείς απέναντι στον θάνατο; Πώς να πολεμήσει την ανυπαρξία;...

Τρία φεγγάρια είναι η ζωή του καθενός στης αιωνιότητας το δευτερόλεπτο που σου ’λαχε να ζήσεις. Το πρώτο της αθωότητας, του ονείρου, της ανεμελιάς με τη ματιά μιας παιδικότητας, μιας ήβης· όμορφος κόσμος, φιλόξενος, ζεστός, βγαλμένος σαν απ’ του παππού το παραμύθι....

ΘΡΟΝΟΣ «Περιττά ή ζυγά» μονολογείς καθώς τα μετράς «δεν έχει σημασία» βιάζεσαι να τονίσεις. Μήπως να έλεγα: «μονά;» Μονά ή ζυγά; Ουκ έστιν αριθμός συναισθημάτων. Στα σκαλιστά πόδια θρόνου ξύλινου αρετές μαζί με την αλήθεια φλυαρούν, θεά καλοσύνης αγκαλιάζει κόρες σεμνότητας, γιοι ανδρείας και θάρρους κρύβονται κάτω από λερωμένη γκρι μοκέτα. Πολλά πόδια γύρω από πόδια, πλουραλισμός...

Μια ποιητική συλλογή με θέματα σχετικά με τη φύση, την πατρίδα, τον έρωτα, τη φιλία, με κοινό παρονομαστή τη μέθεξη που πηγάζει από την ψυχική ένωση και επαφή. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το ποίημα που ακολουθεί. Διαχρονική μέθεξη Κι ο Ιχνηλάτης ως Ιππότης ζωγραφίζει το χρώμα του τριαντάφυλλου στην καρδιά τους!...

...

Η ποιητική συλλογή που κρατάτε στα χέρια σας περιλαμβάνει 87 ποιήματα κοινωνικού, στοχαστικού, ερωτικού, νοσταλγικού και φυσιολατρικού περιεχομένου. Ο Νίκος Ζώρης αμφισβητεί αδιάκοπα τις σκέψεις και τους στοχασμούς του, ώστε να παραμένουν ζωντανοί και ελεύθεροι από τη στασιμότητα και την αλλοτρίωση. Με μια λέξη ως σπίθα, το μολύβι του φλέγεται, εξερευνά ψυχές και στο τέλος γεννιέται το...

...

«Όλα μου τα ταξίδια γίναν χωρίς πυξίδα χωρίς αποσκευές χωρίς συνταξιδιώτη με μια επιθυμία βαριά στους ώμους μου ριγμένη.» «Ο Ταξιδευτής» δεν αναζητά προορισμούς αλλά αλήθειες, είναι ένας προσκυνητής των συναισθημάτων που άλλοτε πονά κι άλλοτε χαμογελά αμυδρά με μια «σχεδόν ελπίδα». Περπατά σε τόπους της ψυχής όπου η θλίψη βάφεται κόκκινη, η μοναξιά σμιλεύει τη σιωπή και η ελπίδα ανθίζει...

Τέλος Οκτωβρίου, βραδιάζει νωρίς τα τελευταία χρόνια και η πραγματικότητα αμείλικτη μας ωθεί να βαδίσουμε σε δρόμους που ποτέ δε θελήσαμε. Έχω ανακαλύψει μια χαραμάδα μικρή μέσα σε ένα στίχο που οδηγεί σε κόσμο μακρινό. Έλα πριν βραδιάσει ξανά μας έχω κρατήσει στη βροχή έναν ακόμα χορό. Θυμάσαι;...

Μάτια του χθες Σαν κοιτάζω τα μάτια του χθες τα ήρεμα μιας θάλασσας κύματα μοιάζουν της νύχτας παρθένες σκιές που μου στέλνουν αγάπης μηνύματα. Λευκά εντελβάις της ψυχής μου ανθίσματα στης ζωής τα λιμάνια αιθέριες μορφές αγέρωχοι φάροι στου χρόνου τα πείσματα στα μινόρε των γλάρων αναμνήσεις θολές. Και είναι τα ίδια των ονείρων στολίδια που στο βαλς και του τώρα μεθούνε καρδιές πιο...

Άσκοπη (;) κίνηση Κατέβηκε από το μεγάλο γυάλινο κτίριο και βγήκε από τη μικρή πλαϊνή πόρτα. Ένιωσε αμέσως τον άνεμο να του παγώνει το πρόσωπο και να του ανακατεύει τα μαλλιά. Φορούσε σκούρο γκρι παλτό με σηκωμένους τους γιακάδες κι είχε τα χέρια στις τσέπες. Προχώρησε μερικά βήματα στον άχρωμο μαρμάρινο υπερυψωμένο περίβολο του κτιρίου Και μετά στάθηκε και κοίταξε μπροστά. Σκούρα σύννεφα...

Η σύγχρονη Περσεφόνη, στο Δάκρυ της Περσεφόνης, κουβαλά στους ώμους τα νάματα του πανάρχαιου μύθου και θυμάται την αρπαγή της θεάς καθώς μάζευε άνθη μες στ’ αλμυρό λιβάδι, μαζί με τις Ωκεανίδες νύμφες. Ως μυροντυμένη ιέρεια του φωτός υμνεί τη φύση, προσκυνά την πολυάνθιστη γη και την πανωραία θάλασσα, δοξολογεί την ακήρατη αθωότητα και τη μυριόφωνη σιγή, αινεί το πρωτόκτιστο κάλλος και τη...

...

Η σιωπή είναι χρυσός μόνο όταν δεν έχεις κάτι να πεις. Οι λέξεις εγχαράχτηκαν στο χαρτί, αφήνοντας το ηχηρό τους αποτύπωμα στη βουβή ύλη. Στίχοι για την καθημερινότητα κι όσα κουβαλάμε μύχια μέσα μας στήνουν χορό. Η Εκκωφαντική Σιωπή σας καλεί να αφεθείτε και να παρασυρθείτε σε ένα ταξίδι όπου εσείς διαλέγετε τον προορισμό....

? ?ρχιτεκτονικ? το? ?ρέβους ε?ναι ?να πεζ? ποίημα σ? τρία μέρη. Μι? ?ποτύπωση ?ν?ς νεκρικο? τόπου. Μν?μα – ?ρως – Θάνατος. ? ποιητ?ς ?π? ?να ?ρμητικ? κλεισμένο δωμάτιο ?ναδύεται στ? ?στρα, βυθίζεται στ?ν γνόφο τ?ς θαλάσσης, κα? ?π? κε? στ? ?νειρο, στ? ποθούμενο πρόσωπο, μ? ?ναν πόθο πο? τ?ν παρασύρει στ?ν μέθη το? βυθο?... κα? μοιραία στ?ν πνιγμό. "Καταβασίες σ? νεκρικο?ς τόπους τ?ς μνήμης....

ΛΕΞΙΚΟ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ που ορίζουν, οι ίδιες λέξεις αναιρούν· κι είναι το νόημα μια μεταβατική διάσταση που περιέχει το ένα και το τρία ακέραια και συμμιγή. Κι είναι το νόημα μια σπουδή από τουλίπες σε κρυσταλλικό ανθόχωμα. ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ όταν σχίζονται γεννούν τσουκνίδες, υδράγκαθα και ρόζους χιονιού. Κι από τις γέννες αυτές όλα τα δάκρυα διηθούνται στη λέμφο ενός ποιήματος και στους νεφρούς του. ΟΙ...

Παρά θίν’ αλός Μοναχή η ακρογιαλιά τώρα που χώρισε από το Καλοκαίρι. Φθινόπωρο γαρ! Και δυο παιδάκια προσπαθούν, πετώντας σαν τα βότσαλα τα γέλια τους, να κάνουν το νερό να ησυχάσει, μα δεν πονούν τα κύματα....

Σε ανήλιαγο σοκάκι βουίζει ένα κουνούπι παγιδευμένο σταγόνες αγωνίας στα φτερά του. «Προσοχή στο φως. Είναι αναξιόπιστο. Θάνατος εξασφαλισμένος. Θανάσιμη παγίδα χωρίς έλεος». Ο εξολοθρευτής με βλέμμα έκπληκτο ρωτά: «Μιλούν και τα κουνούπια;» Το έντομο εξοργισμένο στροβιλίζεται. «Απαιτώ εκεχειρία. Απόδραση από το τεχνητό μαρτύριο των LED. Μη με εγκλωβίζετε στη δίψα των αισθήσεων…» Τα βράδια της...

...

...