Τιμώντας τη μνήμη του Φώτη Αγγουλέ, 60 χρόνια από τον θάνατό του και 90 χρόνια από την κυκλοφορία της πρώτης ποιητικής του συλλογής, πραγματοποιούμε την ανατύπωσή της....

Η λέξη ΚΥΚΛΑΔΟΣΥΝΗ είναι νεολογισμός της συγγραφέως και αποπειράται να αποδώσει όλες μαζί τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν ένα κυκλαδίτικο νησί. Το βιβλίο αποτελείται από 45 ποιήματα τα οποία χωρίζονται σε έξι θεματικές ενότητες: Νήσος, Ποιητική, Έρως, Εις Εαυτόν, Πατέρας, Κοινωνία....

Σκέψεις και συναισθήματα με δυσκολία προσαρμογής στην πραγματικότητα. Ζωές που δεν αντέχουν το σήμερα παγιδευμένες σε μια αποκρουστική καθημερινότητα, έχουν απωλέσει την ελπίδα τους. Ποίηση σημαδεμένη από τα γεγονότα της εποχής ή και άλλων παλαιότερων εκφράζεται ως κραυγή αγωνίας με μια πεισιθανάτια διάθεση, αλλά και ως ανεκπλήρωτη αγάπη. Οι αναγνώστες θα βιώσουν το τέλμα της εποχής, θα...

Έκτη εμφάνιση, δεύτερη με ποιήματα χαϊκού? 120 δεκαεπτασύλλαβες συνθέσεις, σαν λεκτική φωτογραφική μηχανή. Περιεκτικότητα, ηθικό βάρος κι ευγένεια σε πυκνές εικόνες όπου το εφήμερο ανοίγεται ακαριαία στην αιωνιότητα. Η ποίηση του στιγμιαίου, της κένωσης του νου από τις αντιθέσεις του κόσμου, του δευτερόλεπτου που είναι η στιγμή του “αναζωογονητικού” Βουδιστικού Ζεν και μας εισάγει στην έννοια...

Με τον τίτλο «Χείλια Μύρια», ο ποιητής Κυριάκος Νικολαΐδης, στη δεύτερη ποιητική του συλλογή, προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι μέσα από την απώλεια και την αναζήτηση του έρωτα. Πρόκειται για μια ωδή στην απόρριψη και την επιθυμία, που αποτυπώνεται μέσα από 50 μικρά ποιήματα. Κάθε ποίημα και μια μικρή «στάση» στα συναισθήματα, ειπωμένη από χείλη πολλά (ή χείλη μύρια). Μας υπενθυμίζει δε πως...

...

Ήθελε, λέει, να μετρήσει το άπειρο, ήθελε να μετρήσει τον έρωτα και δεν καταλάβαινε το ‘λόγο’, γιατί το άπειρο με άπειρο μετριέται κι ο έρωτας με έρωτα. Η παιδική αγκαλιά ορίζει το άπειρο της αγάπης...

Τούτο το αφιέρωμα στη γυναικεία ποίηση φιλοδοξεί, λοιπόν, να αφουγκραστεί το ίδιο και να επικοινωνήσει στο κοινό τον σφυγμό του γυναικείου ποιητικού παρόντος, όπως οξυγονώνεται από τα πάθη και το πάθος των καιρών, όπως γονιμοποιείται από σπόρους τωρινούς, βαθιά σπαρμένους στα χωμάτινα κοινωνικά εδάφη, των οποίων την έξοδο από την αδράνεια και την πρώτη ανάσα στα εγκόσμια κατορθώνουν δεκαέξι...

...

Η ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ του ανά χείρας πονήματος περιορίστηκαν σε όσα μπόρεσα η θέλησα η έτυχε να ανακαλέσω και να καταθέσω εδώ σαν ένα προσωπικό ανθολόγιο από ποιήματα ελεγειακού τόνου. Αντικείμενό μου είναι η ελεγειακή και η επιταφική ποίηση, στη διάκριση αλλά και στην αλληλοπεριχώρησή τους? και οι όποιες αναφορές μου σε δείγματα του ενός ή του άλλου είδους άλλο σκοπό δεν έχουν παρά να...

Ανατολή Μη με σκοτώνεις κάθε μέρα Ανατολή. Κι εγώ παιδί σου είμαι. Δε βλέπεις τη Δύση; Κόκκινη καθώς στέκεται στάζει το αίμα μας στων ουρανών τις θάλασσες. Μας χαρίζει τη μέρα για να προλάβει τ’ αύριο να εκδικηθεί. Μα εσύ σκληρή και μεγαλόψυχη με λυτρώνεις πριν προλάβω ν’ ανασάνω...

ΑΤΡΟΠΟΣ Τέτοιο μπουρίνι μανιασμένο που σηκώθηκε, μεσονυχτίς, που έδωσε μια κι άνοιξε διάπλατη την πόρτα στο σκοτίδι. Σκιάχτηκε το σκυλί κι όρμησε μες στη νύχτα (κι ούτε που ξαναφάνηκε). – Μου ’πεσε κι άνοιξε κι αυτό, μονολογούσε η λεχώνα οργισμένη, στα θηλυκά τα σκέλια του νεογέννητου θωρώντας τη ροδαλή πληγή, τη σχάση κι έδενε κόμπο τ’ άντερο, τον λώρο. Θηλιά να πεις, θηλιά...

Είναι αρκετή μια πιρουέτα στο άρωμα των λουλουδιών στην ευθραυστότητα του εφήμερου!...

Ο κάθε άνθρωπος τις ορισμένες στιγμές του σκέ?τεται να τα παρατήσει? διανύει τότε την πιο μπλε περίοδο της ζωής του τη σκούρα μπλε, την μπλε-μαβί. Τυλίγει την ψυχή του με έναν ακάλεστο μανδύα, βελούδινο, πολύ βαρύ κι αποζητά το κλάμα. Μα η ψυχή αυτός ο παίκτης μας δουλεύει μου ?αίνεται βγαίνει στο μπαλκόνι πετάει τον μανδύα και τρέχει γιορτινή στα μαγαζιά....

Το έργο της βραβευμένης ποιήτριας Ντιάνα Ανφιμιάδη αντανακλά ένα εξαιρετικά περίεργο μυαλό και ισορροπεί ανάμεσα σε κλασικές αναφορές και σουρεαλιστικές εικόνες. Αναβιώνει αρχαίους μύθους και δοκιμάζει την πραγματικότητα των αισθήσεών μας ενάντια στα όρια της λογικής. Ο παιχνιδιάρικος, πνευματώδης λυρισμός της προσφέρει μια ματιά στο αιώνιο μέσα στην καθημερινότητα. Τα ποιήματά της, βαθιά...

Η ποιητική συλλογή “Πέρα από τη θάλασσα” είναι η νέα δημιουργία της ταλαντούχας ποιήτριας, Νίκης Σιγάλα. Κάθε στίχος της είναι καταστάλαγμα ψυχικής εξέλιξης, θησαυρός και αξίες κληρονομημένες από τα περασμένα που ζουν μέσα της. Στις αξίες αυτές η ποιήτρια μεταξύ άλλων υμνεί και τον αγαπημένο της τόπο, την Ανάφη, πλάθοντας πνοές που δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο! Στον πολύ ξεχωριστό τρόπο γραφής...

...

Ό,τι με παρηγορεί και μένω όρθιος είναι η μοναξιά που ζει η φύση. Στέλιος Θ. Μαφρέδας Μου λες γιατί σωπαίνω Και συλλογίζομαι. Με ταχύτητα αστραπής περνούν μπροστά μας εικόνες λέξεις άνθρωποι πουλώντας τα ιερά τους. Καθρέφτισμα βίου σεισμογενούς θα πεις και άχτιστου, μακριά αιώνες μακριά από το μέτρο. Μείναμε μόνοι. Εγώ κι ο κόσμος όλος. Ποτέ πιο πλούσια η μοναξιά...

Όνειρο με μια σταγόνα Περπατούσαμε κάτω από το ουράνιο τόξο κι έπεσε απαλά πάνω στα χείλη σου. Ήξερε από χρώματα, καθώς είχε παίξει μέσα της ο ήλιος. Και διάλεξε το κόκκινο! Σχεδόν ζήλεψα την τόλμη της....

...

Όλα προσφέρονται για ανάγνωση. Τα ορατά της Κτίσης που μας περιβάλλει είναι λέξεις, προτάσεις και κείμενα που ανοίγουν μπροστά σου κόσμους έτοιμους να τους αναγνώσεις και να τους γνωρίσεις. Ρίζες βαθιές που φτάνουν ως τα θεμέλια της ύπαρξης ξυπνούν μνήμες παλιές κι όμως τόσο οικείες, βγαλμένες από τον πρώτο όρθρο της ζωής. Και ξετυλίγονται σύμπαντα, κόσμοι κόσμων, εκεί που το αόρατο κρύβεται...

Έρχομαι τώρα ο αυτουργός της μνήμης με μία βέργα από κρανιά και τον σουγιά να χώνεται στη μαλακή της φλούδα, μια χαρακιά εδώ, μια άλλη εκεί, να δέσει σχήμα ο μαίανδρος που οδηγεί τον νόστο σ έναν ορίζοντα που πια δεν έχει ηλικία, να δέσει σχήμα ο καπνός - χνώτο παιδιού στο τέρμα της οδού Μοναστηρίου, με τις τσιγγάνες να φουμέρνουνε τα άφιλτρα, τους ελιγμοδηγούς ν αλλάζουν βάρδια, με τ άλογα...