Από τη μια πλευρά, ο πόλεμος αφήνει βαθιά και αμετάκλητα τραύματα, και τα παιδιά συχνά πληρώνουν το πιο βαρύ τίμημα, καθώς η αθωότητά τους συνθλίβεται μπροστά στη βία και την καταστροφή. Όταν γράφουμε για τα παιδιά του πολέμου, αγγίζουμε την καρδιά της ανθρώπινης τραγωδίας, αλλά και της ελπίδας. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από τη ζωή ενός παιδιού πριν τον πόλεμο –γεμάτη παιχνίδια, οικογενειακή...

Η Μαρία Κωνσταντοπούλου στην πρώτη της ποιητική συλλογή αναμετριέται με τις συναισθηματικές εντάσεις του οικογενειακού και ερωτικού περιβάλλοντος, αναζητά μια διαφορετική ενηλικίωση, αναστοχάζεται την έμφυλη διάσταση της γλώσσας και συνομιλεί με τις γυναικείες λογοτεχνικές φωνές που την ενέπνευσαν. Μετακόμιση Το δικό σου σπίτι σε παρατηρεί. Σε περιμένει όλη μέρα να γυρίσεις και μόλις...

Μια αλληγορική ποιητική συλλογή εμπνευσμένη από την ιστορία της Ελλάδας ή την ιστορία της ανθρωπότητας. Ποιος σου ε?μαθε αγα?πη,και ελπι?δα και χαρα?; Ποιος σε ση?κωσε απ’ τη λα?σπη,μια κορω?να στα χρυσα?; Ποιος σου ε?μαθε ομο?νοια και ζωη? ελευθερι?ας; Και τα σχε?δια για ενε?ργεια να τα ε?χεις πα?ντα κρυ?α;» Ποιος; Η απα?ντηση σε αυτο? το ερω?τημα, ο?πως και σε πολλα? α?λλα ερωτη?ματα που...

Ταξίδι στην Κίνα μέσα από μια συγκινητική ποιητική συλλογή. Ο Μ. Φουκω?, η?δη το 1970, δη?λωνε ο?τι ο Α?νθρωπος του ουμανισμου? εξαφανι?ζεται σιγα?-σιγα? με?σα στα κυ?ματα (της ιστορι?ας). Γινο?μαστε μετα-α?νθρωποι και η Ρ. Μπραι?ντο?τι γρα?φει ο?τι το ζη?τημα ει?ναι πω?ς θα διατηρη?σουμε κα?ποια απο? τα χαρακτηριστικα? του Α?νθρω?που του α?λλοτε, ο οποι?ος και αναδυ?εται με?σα απο? τη...

ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ Η ράχη της μαμάς είναι ο χάρτης του χωραφιού μας. Για κάθε πέτρα που της έλεγε ο παππούς να μετακινήσει όταν ήταν έξι, ένας σπόνδυλός της άλλαζε θέση. Ελιόδεντρα φύτρωσαν στα κόκκαλά της, αγριόχορτα πύκνωσαν γύρω από τους μύες της. Όταν κάποτε κολυμπούσα στη μήτρα, φύτρωσαν αγριόχορτα πάνω μου - κι ας προσπάθησε να με κρύψει. Τώρα η ρίζα του νεύρου της εξασθενεί....

ΌΛΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ Οι πάγοι θα λιώνουν - στους πόλους τουλάχιστον Οι φωτιές θα μαίνονται στερώντας μας κάθε δέντρο που έμαθε ανάποδα από εμάς να ανασαίνει Για να χουμε οξυγόνο αφειδώς να σπαταλάμε Απ τα καμένα δάση ελεύθερα Θα περνάνε ρέματα ορμητικά Στης πλημμύρας τα νερά θα αντηχούν Δραματικές κραυγές πνιγμένων Και παιδιών που ορφάνεψαν πρόωρα Κι εγώ θα συνεχίσω να πληρώνω Με...

ΗΜΕΡΑ 90 μάλλον δε μου μίλησες πολύ για τη μοναξιά και τις τρύπες που ανοίγει μάλλον μου είπαν γι αυτή τα μάτια σου με εκείνη την απορία πως απουσία θα πει να βυθίζεσαι σε ένα ωκεανό ολοσκότεινο και άδειο μόνη....

Θέλησα για λίγο να σωπάσω μα για την σιωπή μου τούτη, πριν ακόμα μια ανάσα παρθεί να τη σφραγίσει, ερωτήματα ενοχικά ήρθαν σαν εκείνα που ακολούθησαν ένα φιλί. Μήπως εγώ; Την φωνή μου πολλοί αρνήθηκαν πριν από τούτο το φιλί. Μα όχι. Είναι δικό μου τούτη τη φορά. Από μένα για μένα με αγάπη. Δεν έχω τίποτα να πω. Αλλά κι αν ακόμα είχα δεν υπάρχει κανείς να το ακούσει. Γιατί τούτος ο λόγος...

Μια ποιητική συλλογή που σε ταξιδεύει εκεί που μόνο η ποίηση μπορεί. “Λατρευ?ω τα μαχαι?ρια κα?τω απο? το μαξιλα?ρι τους εφια?λτες που κο?βονται στη με?ση και την ερμηνει?α τους για νε?α αρχη? …στην α?λλη πλευρα?”...

Ρεαλιστικά, σουρεαλιστικά αλλά και στοιχεία φουτουρισμού ενυπάρχουν στα ποιήματα που απαρτίζουν τη συλλογή....

Θα έρθει κάποια στιγμή η εποχή που θα επιστρέψω στην πόλη που παρά φύσιν όρισα ως ιδιαίτερη πατρίδα μου δεκαετίες τώρα. Για να ζήσω ξανά στον τόπο που θέλησα να ξοδέψω τα χρόνια μου. Οι φίλοι μου θα ’ναι εδώ· το ίδιο και οι εχθροί που ποτέ μου δεν τους απηύθυνα θυμό. Οι μάσκες θα ’χουν πέσει. Οι τηλεοπτικές εικόνες δεν θα εμφανίζουν μετρητές κρουσμάτων· και η πολιτεία θα μοσχοβολάει...

... με τόσο αίμα μού κόπηκε η όρεξη πετάω το χοιρινό και τη σαλάτα απ’ το παράθυρο ελπίζω να πέσουν σε κανενός το κεφάλι μπας και περάσει ο έρωτας της ζωής μου ή έστω κάποιος να με βρίσει Η Δυσανεξία στη λακτόζη είναι η νέα ποιητική συλλογή του Αρεταίου Μπεζάνη. Η συλλογή ξεκινάει και τελειώνει με αίμα. Κυριαρχούν τα χρώματα, οι μυρωδιές και οι εικόνες. Ο κεντρικός πυρήνας της είναι ο έρωτας...

...

ΚΥΡΙΑΚΕΣ (Μνήμη Χρίστου Λάσκαρη) Μα τόσα χρόνια πια στη σύνταξη ομήλικοι οι λιγοστές παρέες του στην εκκλησία σπανίως και μόνο Μεγαλοβδόμαδο, Χαιρετισμούς, καμιάν Ανάσταση πώς γίνεται και οι Κυριακές του παραμένουν Κυριακές;...

Ένα πέρασμα, μια πορεία, μια περιπέτεια, ένας απέραντος δρόμος είναι η ζωή… Λιμάνια, σταθμοί, ασθμαίνοντα σώματα, που με την επιμονή του σαλίγκαρου πορεύονται στο εφήμερο κυνηγώντας το ανέφικτο. Άλλοτε με ποδήλατα, άλλοτε με τρένα, άλλοτε με πλοία, κρατώντας στα χέρια φύλλα πορείας και ναυτικά φυλλάδια ανοικτά και άγραφα… σε μια αέναη περιδίνηση, σε ένα ταξίδι από το εφήμερο στο επέκεινα....

«… Σ?ν ?να ε?δος ?μερολογίου πο? παρακολουθε? β?μα β?μα τ? ζω? γύρω του, ?λλ? κα? τ?ν ?δια τή ζωή του, ? ?ποία ?ξελίσσεται μέσα ?π? διαφορετικ? γεγονότα, σ? διαφορετικο?ς τόπους κα? πολιτισμούς…»....

...

O Κώστας Γουλιάμος με την ποιητική του συλλογή Το Μάτι της Λέξης καταδεικνύει πως όσα αγγίζουν οι λέξεις γίνονται αίμα στη ρίζα των νεκρών. Τις σελίδες της συλλογής του διατρέχουν ο πόνος, η θυσία, ο θάνατος για το δίκιο. Μέσα σε αυτές, το αίμα ποτίζει τα βρεγμένα χόρτα και οι σύντροφοι στις κόκκινες νύχτες γίνονται αστέρια που το φως τους σκίζει στα δύο το σκοτάδι. Η συλλογή αποτελείται από...

Όμως, σε βρίσκω, με τα ίδια ευχαριστώ απ’ τη μηχανή του χρόνου με το ίδιο βλέμμα κι απ’ της ερωτικής καθαρότητας το σκίρτημα ως μέσα στα φρόνιμα λόγια που αγκαλιάζονται. Όμως, στο πένθος μας με όσα φέρνει ο πόνος με όσα κρύβει κι η νέα ηδονή των ανάρμοστων οι άδειοι μας τόποι περνούν στο μεγάλο όνειρο με το φως των εξακολουθητικών μας σαρκασμών. Τόπος έρωτας και χαμένος ο φόβος της μνήμης κι...

ΜΕΤΑ Θα βγα?λω τα βλε?φαρα? μου. Θα σου τα χαρι?σω. Να τα κα?νεις δεμα?τια. Να τα στοιβα?ξεις στα μαυ?ρα σου μαλλια?. Το καλοκαι?ρι τα πουλια? μοιρα?ζονται τα ι?δια κλαδια? με τα τζιτζι?κια. Εμει?ς θα μοιραστου?με την ο?ραση. Ο?που κοιτα?ς θα βλε?πω. Ο?που κλει?νεις τα μα?τια θα σκοντα?φτω. Θα κριματι?ζω με το φως το ματιω?ν σου. Μετα?; θα με ρωτη?σεις....

...

Ο ποιητικός λόγος στην δική του μορφή ορίζεται σε λόγο ελεύθερο, που μου δίνεται η ευκαιρία να υπενθυμίζω αυτά που έχουν κοινωνικό αντίκτυπο στις μέρες μας, χωρίς αυτό να ερμηνεύεται ως ολοκληρωτική άποψη. Η πλήρως ανεξάρτητη ματιά του καθενός μας μπορεί να ταξιδέψει στο παρελθόν για να κοιτάζει με προσοχή το μέλλον! Στέλλα Κουντουρά-Τυρεκίδου...

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο πόλεµος είναι σχολείο αρετής. Για να µπορέσει όµως ο άνθρωπος να ψηλώσει το µπόι της αρετής του, πρέπει να έρθει αντιµέτωπος µε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Με τα λάθη του, µε τις προδοσίες του, µε τις υστερόβουλες σκέψεις που τον ρήµαξαν. Στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, έγινε ένας πόλεµος. Ένας πόλεµος που ασφαλώς και δεν ψήλωσε το µπόι της αρετής µας. Αντίθετα,...

Μοιάζει παράδοξο το γεγονός, για όσους γνωρίζουν το ύστερο έργο του Κώστα Μόντη, ότι "το σύνδρομο της Πρέβεζας" και τα αδιέξοδα τα οποία κατοπτρίζονται σε ορισμένα ποιήματα των πρώιμων συλλογών του μέχρι το 1954, οριοθετούνται στο πλαίσιο μιας ιδιωτικής αποκλειστικά περιοχής. Τούτη την περίοδο του εγώ, της ανασφάλειας και της καταβύθισης στα επαγγελματικά, βιοτικά, και οικογενειακά προβλήματα,...