Όνειρο με μια σταγόνα Περπατούσαμε κάτω από το ουράνιο τόξο κι έπεσε απαλά πάνω στα χείλη σου. Ήξερε από χρώματα, καθώς είχε παίξει μέσα της ο ήλιος. Και διάλεξε το κόκκινο! Σχεδόν ζήλεψα την τόλμη της....

Ό,τι με παρηγορεί και μένω όρθιος είναι η μοναξιά που ζει η φύση. Στέλιος Θ. Μαφρέδας Μου λες γιατί σωπαίνω Και συλλογίζομαι. Με ταχύτητα αστραπής περνούν μπροστά μας εικόνες λέξεις άνθρωποι πουλώντας τα ιερά τους. Καθρέφτισμα βίου σεισμογενούς θα πεις και άχτιστου, μακριά αιώνες μακριά από το μέτρο. Μείναμε μόνοι. Εγώ κι ο κόσμος όλος. Ποτέ πιο πλούσια η μοναξιά...

...

Η ποιητική συλλογή “Πέρα από τη θάλασσα” είναι η νέα δημιουργία της ταλαντούχας ποιήτριας, Νίκης Σιγάλα. Κάθε στίχος της είναι καταστάλαγμα ψυχικής εξέλιξης, θησαυρός και αξίες κληρονομημένες από τα περασμένα που ζουν μέσα της. Στις αξίες αυτές η ποιήτρια μεταξύ άλλων υμνεί και τον αγαπημένο της τόπο, την Ανάφη, πλάθοντας πνοές που δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο! Στον πολύ ξεχωριστό τρόπο γραφής...

Το έργο της βραβευμένης ποιήτριας Ντιάνα Ανφιμιάδη αντανακλά ένα εξαιρετικά περίεργο μυαλό και ισορροπεί ανάμεσα σε κλασικές αναφορές και σουρεαλιστικές εικόνες. Αναβιώνει αρχαίους μύθους και δοκιμάζει την πραγματικότητα των αισθήσεών μας ενάντια στα όρια της λογικής. Ο παιχνιδιάρικος, πνευματώδης λυρισμός της προσφέρει μια ματιά στο αιώνιο μέσα στην καθημερινότητα. Τα ποιήματά της, βαθιά...

Ο κάθε άνθρωπος τις ορισμένες στιγμές του σκέ?τεται να τα παρατήσει? διανύει τότε την πιο μπλε περίοδο της ζωής του τη σκούρα μπλε, την μπλε-μαβί. Τυλίγει την ψυχή του με έναν ακάλεστο μανδύα, βελούδινο, πολύ βαρύ κι αποζητά το κλάμα. Μα η ψυχή αυτός ο παίκτης μας δουλεύει μου ?αίνεται βγαίνει στο μπαλκόνι πετάει τον μανδύα και τρέχει γιορτινή στα μαγαζιά....

Η σιωπή δεν είναι το αντίθετο του λόγου, ούτε ο λόγος είναι το αντίθετο της σιωπής. Δεν πρόκειται για δύο διαφορετικές και ξένες μεταξύ τους έννοιες. Η σιωπή και ο λόγος απαρτίζουν ένα σώμα, απλά εμείς, μην μπορώντας να το αντιληφθούμε ως ένα, το χωρίζουμε και πολλές φορές το εντάσσουμε στη λογική των αντιθέτων. Η σιωπή και ο λόγος δεν είναι παρά η διαιρεμένη μορφή της ποίησης. Ο ποιητής...

ΕΥ=ΚΑΛΟΣ (: Όμορφος) με κοιτάζει με τα βαθιά γαλανά μάτια του, ένα ζευγάρι σιωπηλά μισοφέγγαρα με κοιτάζει στα μάτια με βλέμμα ερωτηματικό γέρνοντας στο στήθος μου αποκοιμιέται μόνο στα όνειρά του χαμογελάει ένα παιδί, η ιδέα του «ωκεανού» κατά τον Στάνισλαβ Λεμ (όπως στο Σολάρις)· αντανακλά όλες μας τις σκέψεις, ανησυχίες, ελπίδες, τύψεις· το ίδιο, η ενσάρκωση ενός ονείρου...

(ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙ- ΒΟΛΤΑ ΣΤΟΝ ΘΕΡΜΑΙΚΟ) Στις τρεις τη νύχτα ο Θερμαϊκός είναι μια λίμνη με δεκάδες τηλεοράσεις αναμμένες Να βγεις κρυφά να δεις τη μοναξιά της σκόνης στα κλειστά περίπτερα μα και τ’ αμάξια που στην Βασιλίσσης Όλγας μοιάζουν αυτόβουλα σαν την Κριστίν του Κάρπεντερ. Αυτό δεν φτάνει να πειστείς πως όλα περπατούν στο σύμπαν και πως κι αυτή την ώρα ακόμα υπάρχει η...

?εν έχω πατρίδα να επιστρέψω Από ποια πατρίδα να εξοριστώ; ?έντρο που οι ρίζες του βρέχονται Στο νερό του ποταµού Που όλο τρέχει Αν σταµατήσει, θα πεθάνει Κι αν δεν σταµατήσει, πάλι θα πεθάνει. «Στην ποίηση του Νταρουίς τα πάντα εκπορεύονται από το συναίσθηµα της απώλειας, της εσωτερικής ερήµωσης, της διάψευσης και του ψυχικού θανάτου µακριά από τον τόπο γέννησης ή καταγωγής. Προτάσσει...

Φιλόσοφος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν φοβάται να είναι φιλόσοφος. Φιλόσοφος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν φοβάται να είναι άνθρωπος. Φιλόσοφος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν φοβάται να είναι. Φιλόσοφος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν φοβάται. Φιλόσοφος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν. Φιλόσοφος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος. Φιλόσοφος είναι ένας άνθρωπος. Φιλόσοφος είναι!...

Οι νοικοκυρές αγοράζουν ψευδαισθήσεις από τα ράφια των σουπερμάρκετ. Αναζητούν λίγη τρυφερότητα, λίγη ασφάλεια και λίγη ειλικρίνεια πίσω από τα ψυγεία με τα γαλακτοκομικά. Σφιχταγκαλιάζουν τα προϊόντα λαχταρώντας το χάδι που τους έλειψε και ανταλλάσσουν βλέμματα με τους καλοντυμένους εργένηδες που κρατούν μικρά καλάθια στα χέρια. Θρηνούν για τα χρόνια που πέρασαν και για τα χρόνια...

Οι καρδιές μας χτυπούν στης βιολέτας τις αποχρώσεις που ελευθερώνουν ποίησης άρωμα. Στης μοναξιάς το λιόγερμα που λιώνουν τα αναμμένα κορμιά μας και σαν λαμπάδες σταλάζουν αίμα στο χαρτί....

Διαμελίστε την όραση, αυτή την εξόφθαλμη όραση Και με το τρία όλοι ένα βήμα πίσω Πίσω στην πρωτόραση Πίσω στη σκόνη του απλού – η Αλήθεια διανυκτερεύει στη γεύση ενός παιδιού....

Ω γιε της Ιοκάστης, η αγαπημένη σου ήταν το ουράνιο θήλυ, η μητέρα των άστρων και των ουρανών και όχι η γυναίκα της γης. Αναζήτησε σήμερα την πύλη του Υιού, μην ενδώσεις ξανά στους στοχασμούς της ανάγκης που σε γήτεψαν με το σώμα και σε κράτησαν δέσμιο στη αγκαλιά της Κίρκης! Πόσες φορές γεννήθηκες και πόσες πέθανες σ’ αυτή τη ζωή, σ’ αυτόν τον αιώνα, μέσα σ’...

Σαράντα καλειδοσκοπικ? ?νειρα σ? μι? μαιανδρικ? ?λληλουχία, ?που τ? ποιητικ? ?γ? στροβιλίζεται ?λεύθερα στ?ν ποταμ? το? χρόνου καί, μετεωριζόμενο μεταξ? πραγματικότητας κα? ?νειροφαντασίας, περιπλαν?ται στ?ν ?χρονη ?πικράτεια το? ?νείρου, ?κε? ?που ?λα μπορο?ν ν? συμβο?ν. ?ντονες ?ρωτικ?ς ε?κόνες πο? ?πανέρχονται ?π? ?νειρο σ? ?νειρο, μ? τ? ?ντικείμενο το? πόθου ν? ?μφανίζεται ?λλοτε φωτειν?...

ΕΝΑΣ ΚΟΚΚΟΣ ΣΚΟΝΗΣ Η σκόνη τυχαία μπήκε κάτω από το χαλί από καθαρή τύχη κάθισε για λίγο εκεί, ακίνητη.. Στιγμιαία όλα τα βλέμματα πάνω της έπεσαν θαύμασαν όλους τους τόπους που είχε βρεθεί. Όλα τα μέρη από τα οποία είχε περάσει όλα αυτά σχημάτιζαν την προσωπική της ιστορία μια ιστορία γεμάτη έρωτες και πολέμους, γεμάτη πάθη και μισαλλοδοξία Μια πανανθρώπινη ιστορία από χρυσό και...

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΓΛΑΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΗΝ ΑΥΓΗ Μεθυσμένο το κεφάλι μου Σκάλωσε η μορφή σου μέσα του Και αρνείται επίμονα να φύγει Με κυνηγάς παντού, όπου και εάν πάω Τα χρώματα τα αζωγράφιστα Πλέκεις μέσα στη ματιά σου Εκείνης της αυγής – θυμάσαι; Κι εγώ διαπράττοντας πάλι την ύβριν Βουτάω μέσα της Και προσπαθώ να σε αγκαλιάσω Όσο διαρκεί το συννεφοπερπάτημά σου Μα τη στιγμή που η...

ΣΤΟ ΜΟΥΡΑΓΙΟ Στο μουράγιο σε καρτερώ και σήμερα το σούρουπο Σε ψάχνω μέσα στην ομίχλη και στην κάπνα των φουγάρων Αναζητώ το πλοίο σου, την Ατλαντίδα, με τον υψηλότερο ιστό και την κυματιστή σημαία Την Ατλαντίδα μας όπως έλεγες Τον μυθικό προορισμό ενός μακρινού παρελθόντος Τη χώρα της ευμάρειας και του κάλλους Μέχρι την ολοσχερή καταστροφή της από τον ίδιο της τον εαυτό...

Κείμενα που προέκυψαν στα πλαίσια του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι. Συμμετέχουν οι: Αγάπη Ίρις Αγγέλου, Ευσταθία Αλεξανδρή, Κωνσταντίνα Βαγγάλη, Μαρία Βακαλοπούλου, Γεωργία Βενετσανάκη, Γεωργία Βουδούρη, Κώστας Γαλάνης, Χριστίνα Γκουτή, Πόπη Δαμιανίδου, Ράνια Διακομοπούλου, Πένυ Διαμαντοπούλου, Σοφία Ευθαλίδου, Νατάσα Θεοδωρίδου, Ελισσώ Καλλαντζή, Μυρσίνη Καλογεροπούλου, Μαρίνα...

Πρόλεκτο Το πρώτο του Δεκέμβρη στον χρόνο πια που δε γυρνά. Και το στερνό στου πρώτου Απρίλη τα σκαλιά. Τα πιο πολλά στον έρωτα κρυμμένα. Της Κύπρου δεκατέσσερα – ίσως κι ακόμα ένα· κι αν μια ζωή δε φτάνει πόσο την αγαπώ να πω εκείνη ας το ξέρει κι αυτό μου κάν ει. Κι αν σ’ άλλους χρόνους άλλα δουν το φως,...

Έρωτας, αγάπη, θάνατος, βλάσφημες προσευχές, οργισμένες ματιές, αθώα παρατήρηση. Σ’ αυτές τις περιοχές, σ’ αυτές τις αντιδράσεις βρίσκεται και φτιάχνεται η ποίηση του Αλέξανδρου Στεργιόπουλου. Ποιήματα που κράτησαν τις αφορμές και αναζήτησαν τις αιτίες, τις απορίες. Η απώλεια. Η σιωπή, το χαμηλωμένο βλέμμα, ο κόμπος στον λαιμό. Τα υγρά ματιά, τα χρώματα του νοσοκομείου, «ήρθε η σειρά...