Yπάρχουν λέξεις που κάποιοι τις αγνοούν ενώ για κάποιους άλλους συμπυκνώνουν ολόκληρα σύμπαντα; Ο τίτλος του πρώτου βιβλίου της Γλυκερίας Πατραμάνη είναι μια τέτοια λέξη που σημαίνει ένα απλό γλυκό από τα μέρη του Πόντου με ξερά φρούτα και σιρόπι από ζάχαρη ή πετιμέζι. «Η γιαγιά έφτιαχνε ένα γλυκό από δαμάσκηνα, το χοσάφι. Το φυλούσε σε ένα βάζο στο ντουλάπι, σαν...

Διηγήσεις και λογοκλοπές από καταχωρήσεις της μνήμης για ανθρώπους, ζώα, μηχανές και συσκευές, που έζησαν στο παρασκήνιο των γεγονότων της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Στην Αχέλεια της Πάφου. Έναν οικισμό στους πρόποδες ενός γήλοφου με ακακίες, που τον λέγαν Μωρόκαμπο. Για το δάχτυλο ενός παιδιού, φερειπείν, λίγο πριν πατήσει την σκανδάλη και για την απαγωγή ενός παππού...

«Μέσα από την εποπτεία της τηλεμετρικής μου μηχανής κι ελέγχοντας τη ριπή του κλείστρου, δένομαι όλο και περισσότερο με την ψυχή και την πολυπλοκότητα της πόλης. Συλλαμβάνω με τις εμμονές μου, το αστικό τοπίο και τις αντιθέσεις της ζωής. Το βλέμμα μου παρατηρεί την Αιώνια Πόλη ενώ αντηχούν στα αυτιά μου τα λόγια του Marcello Mastroianni από την ταινία Dolce Vita :...

Από την αρχή της γνωριμίας με τον Λούκα, η Κάτια φαινόταν αγιάτρευτα ερωτευμένη μαζί του... Ο έρωτας που βασανίζει μια νεαρή γυναίκα εν μέσω μιας σύγχρονης δυστοπίας θα γίνει αφορμή για να ανοίξουν ξανά μία μία μικρές ιστορίες ανθρώπων. Ο καθένας από αυτούς θα παίξει υποδειγματικά τον ρόλο του πρωταγωνιστώντας σε επεισόδια και εξομολογήσεις που θα δημιουργήσουν μα...

...

Υπάρχουν δυο χωριά κρυμμένα μέσα στις δασωμένες πλαγιές του Ασπροποτάμου Καλαμπάκας. Το ένα είναι παγιδευμένο μέσα σ’ έναν όρκο σιωπής, αποκόπτοντας τη μικρή του κοινωνία από τον υπόλοιπο κόσμο και σέρνοντας τους κατοίκους του αργά αλλά σταθερά στη σήψη και την αποσύνθεση. Το άλλο είναι εγκαταλελειμμένο. Τα σπίτια του έχουν ρημάξει και έχουν γίνει βορά στην πλούσια χλωρίδα...

Το βιβλίο αυτό ξεδιπλώνει στιγμές από την ζωή ενός ανθρώπου που βίωσε μια σκληρή παιδική και εφηβική ηλικία. Δεν πρόκειται, όμως, για μια απλή εξιστόρηση του παρελθόντος. Άλλωστε, ποιο το νόημα της αφήγησης μιας ακόμη ζωής; Ο συγγραφέας εστιάζει στις κρίσιμες εμπειρίες και εξετάζει πώς αυτές αλληλοεπιδρούν με την σκέψη, πώς διαμορφώνουν την ωρίμανση ενός ανθρώπου και,...

«Ξέρεις τι είναι ο φθόνος; Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς καθημερινά με τη σκέψη ότι ο άλλος είναι καλύτερος από σένα; Ξέρεις τι είναι ν’ αναρωτιέσαι τι άλλο πρέπει να κάνεις για να τον ξεπεράσεις και το μόνο στο οποίο να καταλήγεις να είναι η κατάμαυρη σκιά μιας φαντασίωσης, στην οποία ο εχθρός σου σέρνεται ταπεινωμένος στα πόδια σου κι εσύ θριαμβολογείς χωρίς καν να ξέρεις τον...

Υφαίνοντας το πέπλο της ιστορικής μνήμης, το μάτι του ανθρώπου στέκεται στα ίδια σημεία, η ψυχή μαγνητίζεται από τις λέξεις ενός αιώνιου παραμυθιού, οι κοινωνίες εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη δύναμη συγκεκριμένων τόπων και πολλών θεών. Ένα τέτοιο σημείο σύγκλισης και συνάντησης των ανθρώπινων πόθων ήταν και είναι η Πενταποταμία, το Παντζάμπ. Εκεί οι πλαγιές των βουνών...

Ένα δώρο είναι η ζωή, που με ευγνωμοσύνη κρατάμε στα χέρια μας και το απολαμβάνουμε όσο και όπως μπορούμε. Ένας ήλιος είναι, που πότε μας ζεσταίνει και μας φωτίζει και πότε κρύβεται παιγνιδιάρικα πίσω από τα σύννεφα. Η συλλογή αυτών των διηγημάτων χαρίζει χαμόγελα και μια γλυκιά μελαγχολία. Σαν μια δέσμη φωτός, εστιάζει διακριτικά –και αποκαλυπτικά– σε καθημερινές...

Μια επιστροφή, είναι τόσο κρυψώνα όσο και ανακάλυψη! Ο χρόνος δεν επιστρέφει, μα όταν εμείς γυρνάμε στα μέρη τα παλιά, ότι ο χρόνος άγγιξε φεύγοντας είναι ακόμα εκεί, έστω και ξεθωριασμένο. Η Νόρα επιστρέφει με την οικογένειά της μετά από χρόνια στο εξωτερικό στο πατρικό της στη Χίο. Εκεί, μνήμες των γονιών της και των χρόνων των παιδικών θα την ωθήσουν σε μία εσωτερική πάλη με την άσβεστη...

(...) Εκείνο το βράδυ, ένα βράδυ του Δεκεμβρίου του 1903, θα έκανε ο Ανσέλμι την εμφάνισή του στη μεγάλη όπερα του Παρισιού. Τα εισιτήρια είχαν προπωληθεί προ είκοσι και πλέον ημερών σε πλειστηριασμό και οι τιμές τους είχαν φτάσει σε ύψη δυσθεώρητα. Έτσι, μονάχα οι πλούσιοι ευγενείς και οι ηγεμόνες του χρήματος μπόρεσαν να εξασφαλίσουν τα θεωρεία και τις θέσεις της πλατείας....

...

...

Όταν μια μυστηριώδης κοπέλα καταγγέλλει στον αστυνόμο Περικλή Πανταζή την κλοπή από το Μουσείο της Ακρόπολης μιας μαρμάρινης πλάκας που αναπαριστά τη θεά Αθηνά, εκείνος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια απίστευτη ιστορία, όπου εμπλέκονται άτομα της υψηλής κοινωνίας, πολιτικοί, επιχειρηματίες, αστυνομικοί, άτομα του υποκόσμου αλλά και απλοί, καθημερινοί άνθρωποι.

«Θέλω να πεθάνει! Θέλω να εξαφανιστεί από τη ζωή μου τώρα! Αν υπάρχει θεός, θα την πάρει και θα με απαλλάξει!» Η Μαρίλια έπρεπε να προσέχει τι εύχεται. Στο κατώφλι των τριάντα, όταν όλα ανατράπηκαν στη ζωή της, ανακάλυψε πόσο πολύ μπορεί κάποιος να μετανιώσει για την ευχή που έκανε. Η Μαρίλια, η Τίτα, ο Πάρης και ο Φώτης. Η παρέα των τεσσάρων. Λίγο πριν και λίγο μετά τα τριάντα. Όλοι...

Μία νουβέλα και έξι διηγήματα για τη δύναμη της εκδίκησης, την πολιτική παράνοια, τις βαλτωμένες ζωές που ζητούν διέξοδο, για την αίσθηση του καθήκοντος αλλά και για το μεγαλείο της έβδομης τέχνης.

«Από το 1925-1930 πήγα τρεις φορές στη Σοβιετική Ρουσία κι έμεινα συνολικά δύο χρόνια, γυρίζοντας από το Μίνσκ έως το Βλαδιβοστόκ κι από το Μούρμανσκ έως την Μπουχάρα και το Εσμιατζίν. (...) Συγκεντρώνοντας σήμερα στο βιβλίο ετούτο τα όσα είδα, τα όσα στοχάστηκα κι ένιωσα στην απέραντη χώρα, δεν θέλησα να τ αλλάξω. Μια νέα, εκ των υστέρων, σκηνοθέτηση θα τους έδινε βέβαια μια πιο λογική...

Ο αληθινός Ισπανός έχει ακόμα μέσα του βαθιά τη νομαδική νοσταλγία· πολεμούσε κι αλήτευε, γιατί τέτοια η φύση του· λαχταρούσε τις περιπέτειες, αγωνίζουνταν να γλιτώσει από τη μέτρια ζωή και να προφτάσει να τελέψει ένα μεγάλο έργο πριν πεθάνει. Έτσι ξηγιέται η μεγάλη, φαινομενικά, αντινομία της ισπανικής ψυχής, που τόσοι σοφοί δεν μπόρεσαν με τη λογική να τη νιώσουν: Πάθος και τίποτα! Αυτοί...

Όταν το στόμα σου μου λέει σ’ αγαπώ, δεν το λες εσύ, το λένε μέσα σου χίλιες γενιές που σου μάθανε την αγάπη. Γιάννης Ψυχάρης