Λένε ότι η ζωή χαράζει επάνω στα κιτάπια της τη διαδρομή που ο καθένας θα ακολουθήσει. Όμως, τι γίνεται, όταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό αποκαλύπτεται λίγο πριν το τέλος; H Μυρτώ, μία νεαρή δημοσιογράφος, με αφορμή την επέτειο του 1940, έρχεται αντιμέτωπη με τα γεγονότα στα πέτρινα χρόνια της Kατοχής και του Eμφυλίου, που έζησε η ηλικιωμένη Ελπίδα. Μπορεί να έχουν περάσει σχεδόν εξήντα χρόνια,...

Είχε αναλάβει μια σημαντική υπόθεση και ήταν αποφασισμένος να την φέρει σε πέρας, έστω κι αν έπρεπε να συγκρουστεί με ανθρώπους του υποκόσμου και να παίξει την ζωή του κορώνα γράμματα!...

Ο Φραντς Κάφκα είναι ένας από τους σπάνιους συγγραφείς με πλήρη ευχέρεια κίνησης έξω από τα όρια των σημαντικότερων ρευμάτων και κινημάτων της εποχής του – τον εξπρεσιονισμό, τον μοντερνισμό και τον προγενέστερο ρεαλισμό. Κάτι παρόμοιο μπορεί να ειπωθεί και για τα μέχρι πρότινος άγνωστα σχέδια και σκίτσα του από μολύβι και μελάνι, που συχνά διάνθιζαν τα χειρόγραφά του και μόλις πρόσφατα ήρθαν...

Ο Ρουχί μπέης, ο νυχτοφύλακας του σιδηροδρομικού σταθμού Χαϊντάρπασα, είναι ο τελευταίος βετεράνος του Τουρκικού Πολέμου για την Ανεξαρτησία, και του ζητείται «άνωθεν» να φέρει σε πέρας μια τελευταία αποστολή. Να σκοτώσει κάποιον που έχει το παρατσούκλι «Αθώα Ομορφιά» και δεν τον έχει δει ποτέ του. Ο Τζιβάν Καζανόβα, παλληκαράς με ένα μάτι μπλε και ένα καφέ, άνθρωπος με σκοτεινό...

Έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε. Πολλά Largo έχουν παίξει και ξαναπαίξει στη ζωή μου. Κάνοντας και ξανακάνοντας συμφωνίες με τον Θεό βρίσκομαι κάθε φορά μπροστά σε μια νέα έκπληξη: Ο Θεός, που είναι αξιόπιστος, κάνει το μέρος Του κάθε φορά, ανεξάρτητα από το αν εγώ έχω ξεχάσει ή αθετήσει τις υποσχέσεις μου. Μόνο που τώρα, καθώς βαδίζω στα χρόνια της ωριμότητας, η σχέση αναβαθμίζεται. Το...

«Το ξέρεις ότι αν ανατιναχτεί ο ήλιος τώρα, θα μας πάρει 8 λεπτά να το καταλάβουμε στη γη», είπε ο ένας πολύ γρήγορα και κάποια τσίριξε: «δηλαδή είμαστε διαρκώς 8 λεπτά μακριά από το να παγώσουμε για πάντα;». Από τα πάρτι στο Λος Άντζελες, στους περιπάτους στην Αθήνα και πάλι πίσω, η νουβέλα ξετυλίγεται γύρω από ένα τραπέζι σε δύο χρόνους, δύο ηπείρους και δύο πραγματικότητες. Ακριβώς όπως και...

...

Περιμένοντας να ολοκληρωθεί ο θάνατος του, ένας αυτόχειρας περιφέρεται σε μια μεταφυσική Έρημο. Η ανοιχτή πληγή στις φλέβες του τον καλεί να περιπλανηθεί σε έναν τόπο πιθανοτήτων και αλλόκοτων υπάρξεων. Συναντά όντα που ζουν σε ένα παραληρηματικό ταξίδι εμμονής, πένθους και ερωτικής έξαψης. Ανάμεσά τους βασίλισσα και κοινή ερωμένη η Έρημος, που οδηγεί σκληρά τον άντρα και τα πλάσματα στην...

Ο γέρος τα έχει όλα: λεφτά, σπίτια, αυτοκίνητα, πισίνες. Ακόμα και ψησταριά με bluetooth έχει ο τύπος. Παρ’ όλ’ αυτά, μια μέρα αποφασίζει να ανέβει στην ταράτσα. Το όλο πράγμα, ωστόσο, δεν πάει όπως το φαντάζεται. Πού να το περιμένει άλλωστε; Αυτός μια ρημάδα ομπρέλα πήγε να ανοίξει και έγινε χαμός! Από κει και μετά ξεκινάει το γλέντι. Καυτή έρημος, εμπόλεμες ζώνες, τροπικές ζούγκλες, ακόμη και...

"Το οδοιπορικό στον “Δρόμο του Μεταξιού” της Παπαθανασίου-Φωτοπούλου αποτελεί μια γοητευτική περιδιάβαση στην Ιστορία αρχαίων πολιτισμών, στην επιβίωσή τους στην εποχή μας, στις πραγματικότητες που συνθέτουν οι αντιθέσεις που ύφανε η συνάντηση της Ιστορίας με την εποχή μας στην ασιατική ενδοχώρα. Η διήγησή της είναι γλαφυρή, αυθεντικά παραστατική, πλημμυρισμένη από τα συναισθήματα που προκαλεί...

1985, ένα θερμό αυγουστιάτικο σαββατοκύριακο στην πλατεία Εξαρχείων. Ένας ιδιόρρυθμος, διεργαστής του παράλογου και εκκεντρικός τύπος της περιοχής, αποφάσισε ότι ενηλικιώθηκε και ήρθε η ώρα να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα. Η μέθοδος που επιλέγει είναι υπερρεαλιστικά επίπονη. Μια ευφάνταστη, επώδυνη περιπλάνηση ανάμεσα στο όνειρο, τις προσδοκίες και την πραγματικότητα και την τελική,...

Στις 20 Ιουλίου 1974 το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Τουρκίας εξέδωσε ένα διάγγελμα για την εισβολή στην Κύπρο, η κατακλείδα του οποίου σαν να προλογίζει την εργασία μου: «Διά της σημερινής επιχειρήσεώς μας ηνοίξαμεν μίαν αλησμόνητον σελίδαν εις την ηρωικήν ιστορίαν μας και εις εκείνην της Ανθρωπότητος». Επειδή αγαπώ τις ηρωικές ιστορίες, σκέφτηκα να μεταφράσω αυτή τη σελίδα στα ελληνικά, και...

Αύγουστος του 1945, κάνει ζέστη στο Μόναχο αυτή την εποχή. Ο Πόλεμος έχει τελειώσει πριν λίγους μήνες και η ανθρωπότητα ψάχνει τα πατήματά της μέσα από τα συντρίμμια του ολέθρου. Κάπου εκεί, στις ίδιες συντεταγμένες, δύο νεαρά παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, συναντώνται κατά τύχη, αναζητώντας κι αυτά το βηματισμό τους. Ο αγώνας τους να ανασηκωθούν μοιάζει τιτάνιος, ειδικά κάτω από το βάρος...

Στο παρόν αυτό βιβλίο των Αναλέκτων του Τάκη Αθανασίου, πλην των χρονογραφημάτων δημοσιευμένων ζώντος αυτού, όλα τα άλλα είναι ανέκδοτα και προσχέδια ποίησης, κατά το μάλλον ή ήττον πλήρη, ευρεθέντα υπό της οικογενείας του μετά τον θάνατό του. Και εμψυχώνονται μεν οι ασυμπλήρωτες αυτές συνθέσεις υπό την έμπνευση και την γοητεία των χρόνων της δεκαετίας του ’60, έχουν όμως ένα ιδιαίτερο...

Είναι τόσο κακό να (ξ)αναγνωριζόµαστε κάθε µέρα από την αρχή; Έρωτας, τόλµη, κτήση και ακτηµοσύνη, ήλιος και δύση, αδιέξοδο και ελπίδα, όλα τα οξύµωρα της ζωής, συναντώνται εδώ. Για να ψιθυρίσουν το τραγούδι της. Σαν µια σκιά, που βαδίζει την ηµέρα και γιγαντώνεται στο φως του ηµισελήνου. Περπατά απαλλαγµένη από τους πλίνθους που της καταλογίζει η καρδιά, ή µήπως ψευδώς φυλακισµένη; Μ’ αλυσίδες...

Όταν ο Μιχάλης τρυπώνει σε ένα διαμέρισμα για να σωθεί από τα ζόμπι μαθαίνει ένα συνταρακτικό νέο. Ώρες μετά, καταφέρνει να βρει τη μεγαλύτερη κοινότητα, όμως τα πράγματα εκεί δεν είναι όπως τα περιμένει. Η κοινότητα έχει απαράβατους κανόνες, αγώνες και μυστικά που δεν πρέπει να αποκαλύψει κανείς. Υποψίες για μαγικά φίλτρα και καινούργια πλάσματα μπαίνουν στο μυαλό του Μιχάλη, και ο Πολέμαρχος...

Ένας επίτροπος στην εκκλησία του χωριού, που εκτρέφει περιστέρια για τη γιορτή των Θεοφανίων, ένας βοσκός που τα βάζει με έναν λύκο, μια γυναίκα που υπερασπίζεται την αυτοδιάθεση του σώματός της σε μία συνέλευση αναρχικών, ένας άνδρας που προσπαθεί μετά μανίας να σκοτώσει την κατσαρίδα που εισέβαλε στο σπίτι του, είναι λίγοι μόνο από τους πρωταγωνιστές των διηγημάτων που απαρτίζουν αυτήν τη...

Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή έλεγε ο Νίτσε. Κι ο Βίκτωρας, ούτε δεκαοκτώ χρονών ακόμα, έπρεπε ν’ αφήσει το νησί του και να φύγει μακριά. Προορισμός η Αθήνα του ’70 και η επιβίωσή του μέσα σε μια νέα πραγματικότητα. Όταν όμως κάτι δικό σου πεθαίνει, πάντα παίρνει μαζί του και κάτι από σένα. Και η Ιφιγένεια που άφησε πίσω του, άθελά της, τα είχε πάρει...

Ποια είναι η διαφορά της πραγματικής ζωής από τη λογοτεχνία; Η ζωή συνήθως είναι ανιαρή, αλλά και ήρεμη. Τα γεγονότα που συχνά ταράσσουν τη γαλήνη της ζωής τα δανείζεται η λογοτεχνία, με σκοπό να συναρπάσει. Στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας θα εξερευνήσετε πτυχές της ζωής που σπάνε τη συμβατικότητά της, αλλά και την πλήξη της. Τι συμβαίνει, παραδείγματος χάρη, όταν φέρουμε στις πλάτες...