Ο "Κουρέας της Σεβίλλης" είναι το πρώτο κωμικό έργο του Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί και το πρώτο επιτυχημένο θεατρικό έργο του. Η βασική ιστορία του έχει ως εξής: Ο Κόμης Αλμαβίβα από τη Μαδρίτη επιθυμεί να παντρευτεί μια όμορφη νεαρή και πλούσια ευγενή που ονομάζεται Ροζίνα. Η νεαρή αυτή κρατείται έγκλειστη από τον ζηλιάρη γέρο κηδεμόνα της, τον Μπαρτόλο, ο οποίος την προορίζει για...

Η χάρη που ’χει το έλεος δεν επιβάλλεται, στάζει σαν την γλυκιά βροχή απ’ τον ουρανό πάνω στο χώμα: είναι διπλά ευλογημένο· βλογάει κι αυτόν που δίνει κι αυτόν που παίρνει: είναι των κραταιών το κραταιότερο· ταιριάζει του θρονιασμένου ρήγα πιο καλά απ’ το στέμμα του· το σκήπτρο του έχει δύναμη εξουσίας πρόσκαιρης, […] αλλά το έλεος είναι πάνω απ’ το σκηπτρούχο κύρος, […] είναι ιδιότητα του...

Παρθένα μου, την έχεις βάλει σε τέτοιο χορό που είναι να θαμάξεις: oι καλύτεροι αυλικοί, τότε που η αυλή αυλιζότανε στο Ουίνζορ, δεν μπόρεσαν να την μπάσουν σε τέτοιο χορό· κι όμως εκεί ’τανε ιππότες, ήτανε λόρδοι, ήταν αρχόντοι με τ’ αμάξια τους, σου ορκίζομαι, αμάξι στ’ αμάξι, γράμμα στο γράμμα, δώρο στο δώρο· και να μοσκοβολάν τόσο γλυκά –όλο μόσκο– κι όλο φρου-φρου, σου ορκίζομαι, μες στο...

Μα να πεθάνεις και να πας άγνωστο πού· να κείτεσαι ένα κρύο κουφάρι και να λιώνεις· τούτη η αισθαντικιά όλο θέρμη ορμή να γίνει ζυμάρι από πηλό· και το μακάριο πνεύμα να λούζεται από πύρινα ύδατα, ή να μένει σε περιοχή φριχτή, πυκνοπερίπλεχτη από πάγους, ή να φυλακιστείς μες σε άφαντους ανέμους, να σε φυσάν με βία ασύχαστη ολοτρόγυρα στον μετέωρον κόσμο· ή να ’σαι το χειρότερο απ’ τα χειρότερα,...

Έλα να πάμε στα δεσμά μας: οι δυο μας μόνοι σαν πουλάκια στο κλουβί, θα κελαηδούμε. Όταν μου λες να σε βλογώ, θα γονατίζω να σου λέω συχώρεσέ με. Έτσι θα ζούμε και θα λέμε προσευχές, και τραγουδάκια και παλιά παραμυθάκια […] και τους καημένους ανθρωπάκηδες θ’ ακούμε να κουβεντιάζουμε κι εμείς μαζί τους ?ποιος χάνει, ποιος κερδίζει, ποιος είναι στα πράματα, ποιος είν’ απέξω? και μονάχα εμείς θα...

Αν η χάρη που σου ζητάμε ήταν να σώσεις τους Ρωμαίους, με χαλασμό των Βόλσκων όπου υπηρετείς, ε, τότε να καταδικάσεις πρέπει εμάς, που θέλουμε να σ’ ατιμάσουμε: όχι η αίτησή μας είναι να τους φιλιώσεις: να μπορούν να ειπούν οι Βόλσκοι «εμείς εδείξαμε έλεος». Κι οι Ρωμαίοι «εμείς δεχτήκαμε το έλεος». Και από τα δύο τα μέρη να ’ναι για σένα δόξα και να σου φωνάζουν ζήτω «ευλογημένος να ’σαι που...

Κοίτα τον τόπο σου, κοίτα την εύφορη Γαλλία και ιδές τις πολιτείες και τα χωριά πώς τα ’χει ρημάξει και παραμορφώσει ο σκληρός εχθρός. Καθώς κοιτάει η μάνα το μωρό της, όταν θάνατος του κλει τ’ αβρά ετοιμοθάνατά του μάτια, δες, δες την καταλύτρα αρρώστια της Γαλλίας· δες τις πληγές, τις πιο αφύσικες πληγές, που ’δωσες ο ίδιος συ στο πονεμένο στήθος της. Ω, γύρισε αλλού την κόψη του σπαθιού...

[...] Μπορώ να χαμογελάω και να σκοτώνω ενώ χαμογελάω, να λέω «ευχαριστώ» σ’ ό,τι μου θλίβει την καρδιά, να βρέχω τα μάγουλά μου με δάκρυα τεχνητά, το πρόσωπό μου να το προσαρμόζω σ’ όλες τις περιστάσεις, θα πνίξω ναύτες πιο πολλούς απ’ τη γοργόνα, πιο πολλούς θα θανατώσω που με κοιτάζουν κι απ’ τον βασιλίσκο, θα παίξω τον ρήτορα τόσο καλά όσο κι ο Νέστορας, θα εξαπατώ με πανουργία πιο πολλή...

Σε μένα ’χει προσπέσει, όπως σε σένα τώρα εγώ, κι ο άγριος πολεμόθεος που ποτέ ?ω φόβος, τρόμος!– δεν έχει σκύψει ο σβέρκος του ο νευρώδης σε ομαλό και βγαίνει πάντα νικητής σ’ όποιον αγώνα· κι όμως αιχμάλωτος και σκλάβος μου με ικέτευε γι’ αυτό που δίχως συ να το ζητάς σου το προσφέρω εγώ. Κρέμασε δόρυ, κράνος του αδάμαστο κι ασπίδα χωράτευε και χλεύαζε με σκέρτσα λιγωμένα. Το άγριο ταμπούρλο...

Μ’ όλα αυτά απόκαμα, ζητάω ν’ αναπαυτώ στο μνήμα: να βλέπω, λέω, την αρετή ζητιάνα γεννημένη, το κούφιο Τίποτα φαιδρό με κορδωμένο βήμα, την Πίστη την αγνότερη χυδαία απαρνημένη, την τιμημένη Υπεροχήν αισχρά παραρριγμένη, τη χάρη την παρθενική ωμά ξεπορνεμένη την τέλειαν Ωραιότητα κακά εξευτελισμένη, την Αξίαν από ανάπηρην κυβέρνια αχρηστεμένη, την Τέχνη από την κρατική εξουσία γλωσσοδεμένη,...

«ΦΩΝΗ: Λίγο ακόμα και σε φτάνω! Άντε, λίγο ακόμα... Τι ωραία που μυρίζει το άρωμά σου, καλύτερο απ οποιοδήποτε λουλούδι! Τα κατακόκκινα χείλη σου... Έλα δω! Έλα να σε φιλήσω, έλα να σ αγκαλιάσ...! Γεράσαμε λοιπόν. Τι να τα κάνης τα λεφτά, όταν δεν μπορής να τ απολαύσης... Ποιός θα σε φροντίση στα γεράματα αν όχι το παιδί σου; - Δεν είναι καθήκον, είναι αγάπη... - Το ίδιο λέμε.» (Από την...

Μια εφιαλτική φαρσοκωμωδία για τα προβλήματα της ελληνικής σκληροπυρηνικής οικογένειας και τη «διεστραμμένη» ενηλικίωση της Γενιάς των millennials. Της γενιάς που, μεγαλώνοντας με το όνειρο μιας αβέβαιης «συνταγής επιτυχίας» κοιτά με αμηχανία την ιστορία να την προσπερνά, σ έναν κόσμο που φαντάζει όλος ένα λάθος. Τα γεγονότα αλλά και τα πρόσωπα του βιβλίου είναι προϊόν τηλεοπτικής...

Σ ένα νυχτερινό κέντρο δύο φίλοι συζητάνε. Οι εμπειρίες της ζωής, οι μεγάλοι έρωτες, οι καβγάδες, ο φόβος του θανάτου. Όλα απλώνονται στο τραπέζι ανάμεσα σε ποτά, γαρδένιες και τσιγάρα. Σε κάποιες σχέσεις δεν υπάρχουν μυστικά. Σκοτάδια όμως; Υπάρχουν σκοτάδια στις αντρικές φιλίες; Η αναζήτηση της ευτυχίας, η γελοιότητά μας και όσα μας φορτώνει η ελληνική μας οικογένεια. Το ΠΑΣΟΚ, το έπος του...

Η πλοκή ακολουθεί την ανάσταση του Λάζαρου από τη Βηθανία. Ο Λάζαρος επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών και ο κόσμος τον αντιμετωπίζει με δυσπιστία. Εκείνος διαβεβαιώνει ξανά και ξανά ότι δεν υπάρχει θάνατος – μόνο το αιώνιο γέλιο του Θεού. Όσο περισσότερο γελά ο Λάζαρος, τόσο νεότερος και πιο δυνατός γίνεται. Στο έργο «Ο Λάζαρος Γέλασε», ωστόσο, τονίζεται σε όλο το μεγαλείο της η θέληση για...

Ο Τζων Λόβινγκ είναι δύο άντρες ταυτόχρονα: από τη μία, ένας εαυτός γενναιόδωρος και ιδεαλιστής, και, από την άλλη πλευρά, ένας άλλος ποταπός εαυτός. Πικραμένος από τη ζωή, αποκηρύσσει τελικά τη θρησκεία του και κάνει θεό του την αγάπη. Όμως, δεν αφοσιώνεται αληθινά ούτε στον νέο του θεό. Ο Λόβινγκ αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο και να διηγηθεί την ιστορία του σε έναν ιερέα και στη σύζυγό του,...

Στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Αμερικανο-Ινδιάνος Λούι Λέιν, τελευταίος εκπρόσωπος μιας καταδικασμένης φυλής, που το κάλεσμα του ορίζοντα και του θανάτου λίγο-λίγο γίνεται πιο επιτακτικό, πήγε να αναζητήσει και να παντρευτεί στην άλλη άκρη του ωκεανού μια μοναδική ύπαρξη, τη Μάρθα, την υποτακτική Γαλλίδα που έχει τη δύναμη αλλά και τη διάθεση να τον ξεριζώσει από τον περιβάλλον...

Το έργο βασίζεται σ’ ένα πασίγνωστο γεγονός στην κατοχική Αθήνα του 1941, όταν μια νύχτα εξαφανίστηκε η ναζιστική σημαία που κυμάτιζε πάνω στην Ακρόπολη. Η πρώτη αντιστασιακή πράξη σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη, την ώρα που ο Χίτλερ έμοιαζε ανίκητος, από δύο απλούς νέους που έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα. Ευκαιρία, λοιπόν, να ξανακατέβουμε στα αμπάρια αυτού του πλοίου που λέγεται...

Ο Άρης, γερμανικός ποιμενικός, εννέα χρόνων, και ο Μπλακ, διασταύρωση βελγικού ποιμενικού και τσοπανόσκυλου, συνομήλικος του Άρη, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο χωριό του δεύτερου. Για τρεις ημέρες, έζησαν μαζί και μοιράστηκαν τον ίδιο χώρο, τις ίδιες βόλτες, το ίδιο φαγητό και την περιποίηση του Σταμάτη, του αφεντικού του Μπλακ. Υπήρξε χημεία που φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Ο υπομονετικός...

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΠΕΘΑΜΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ Ελλάδα του 1955, κάπου εκεί ξεκινούν οι ιστορίες των ηρώων. Πέντε τραγικοί ήρωες διανύουν μια πορεία μέχρι σήμερα, ο καθένας τη δική του. Καταλήγουν όλοι μαζί στο σπίτι-φυλακή μαζί με τα καλά κρυμμένα μυστικά τους από τα αδιάκριτα μάτια των ξένων. Υπάρχει όμως κάποιος που όλα τα γνωρίζει και όλα τα παρακολουθεί. Οι τσακισμένοι ήρωες νομίζουν ότι ήταν...

Το έργο αφορά τους επί πολλά χρόνια εραστές, που ούτε να παντρευτούνε θέλουν, ούτε μπορούν και να χωρίσουν....

...

Οι ήρωες του έργου, εγκλωβισμένοι στο Νησί -συμβολισμός του πλανήτη-, βιώνουν τον απόλυτο περιβαλλοντικό, κοινωνικό και βιολογικό μαρασμό. Τα αποτελέσματα της μακροχρόνιας καταστροφικής μανίας του πιο ευφυούς όντος πάνω στη Γη, του ανθρώπου, είναι εμφανή. Η οικογένεια Βάισμαν ζει κάτω από τον ζυγό ενός ιδιαίτερα σκληρού απολυταρχικού καθεστώτος, που τους στερεί για χρόνια την επικοινωνία και...

Τα βιβλία που αγάπησα που επανειλημμένα στη ζωή μου επέστρεφα σ’ αυτά, αποφάσισα να τα κάνω θεατρικά έργα. Η Ελληνική Μυθολογία πόσα έχει να μας μάθει! Ο Ησίοδος, ο Όμηρος, λατρεμένα κείμενα και ξεχασμένα (;) Το πρώτο θεατρικό έργο αυτού του βιβλίου σε αυτά τα κείμενα βασίζεται. «Η Γέννηση του κόσμου, Κοσμογονία, από την Ελληνική Μυθολογία». Για το 1821 ήθελα να βάλω σε μια σειρά μόνο...