Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί ολοένα γυρνούμε στις απαρχές – γιατί αναζητούμε το μοναδικό νήμα που θα μπορούσαμε να τραβήξουμε για να ξηλώσουμε τον τάπητα που αποκαλούμε «ζωή μας»…

Από τη σχέση του Χ. Τζ. Ουέλς και της Ρεμπέκα Ουέστ μέχρι την πυρηνική φυσική της δεκαετίας του 1930 και τον πατέρα του Φλάναγκαν, που δούλευε ως σκλάβος εργάτης κοντά στη Χιροσίμα όταν έπεσε η ατομική βόμβα, αυτή η αλυσίδα γεγονότων κορυφώνεται όταν ο συγγραφέας, ως νεαρός άντρας, βρίσκεται παγιδευμένος σε έναν καταρράκτη ενός άγριου ποταμού χωρίς να ξέρει αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει.
Μια σαγηνευτική σύμμειξη ονείρου, Ιστορίας, τόπου και μνήμης, που αποτελεί ένα τραγούδι αγάπης για το νησί του αλλά και για τους γονείς του, και μιλάει για το πώς η ζωή μας συχνά αναδύεται μέσα από τις ιστορίες άλλων και τις ιστορίες που επινοούμε για τον εαυτό μας.