ΕΝΑΣ ΚΟΚΚΟΣ ΣΚΟΝΗΣ Η σκόνη τυχαία μπήκε κάτω από το χαλί από καθαρή τύχη κάθισε για λίγο εκεί, ακίνητη.. Στιγμιαία όλα τα βλέμματα πάνω της έπεσαν θαύμασαν όλους τους τόπους που είχε βρεθεί. Όλα τα μέρη από τα οποία είχε περάσει όλα αυτά σχημάτιζαν την προσωπική της ιστορία μια ιστορία γεμάτη έρωτες και πολέμους, γεμάτη πάθη και μισαλλοδοξία Μια πανανθρώπινη ιστορία από χρυσό και...

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΓΛΑΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΗΝ ΑΥΓΗ Μεθυσμένο το κεφάλι μου Σκάλωσε η μορφή σου μέσα του Και αρνείται επίμονα να φύγει Με κυνηγάς παντού, όπου και εάν πάω Τα χρώματα τα αζωγράφιστα Πλέκεις μέσα στη ματιά σου Εκείνης της αυγής – θυμάσαι; Κι εγώ διαπράττοντας πάλι την ύβριν Βουτάω μέσα της Και προσπαθώ να σε αγκαλιάσω Όσο διαρκεί το συννεφοπερπάτημά σου Μα τη στιγμή που η...

ΣΤΟ ΜΟΥΡΑΓΙΟ Στο μουράγιο σε καρτερώ και σήμερα το σούρουπο Σε ψάχνω μέσα στην ομίχλη και στην κάπνα των φουγάρων Αναζητώ το πλοίο σου, την Ατλαντίδα, με τον υψηλότερο ιστό και την κυματιστή σημαία Την Ατλαντίδα μας όπως έλεγες Τον μυθικό προορισμό ενός μακρινού παρελθόντος Τη χώρα της ευμάρειας και του κάλλους Μέχρι την ολοσχερή καταστροφή της από τον ίδιο της τον εαυτό...

Κείμενα που προέκυψαν στα πλαίσια του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι. Συμμετέχουν οι: Αγάπη Ίρις Αγγέλου, Ευσταθία Αλεξανδρή, Κωνσταντίνα Βαγγάλη, Μαρία Βακαλοπούλου, Γεωργία Βενετσανάκη, Γεωργία Βουδούρη, Κώστας Γαλάνης, Χριστίνα Γκουτή, Πόπη Δαμιανίδου, Ράνια Διακομοπούλου, Πένυ Διαμαντοπούλου, Σοφία Ευθαλίδου, Νατάσα Θεοδωρίδου, Ελισσώ Καλλαντζή, Μυρσίνη Καλογεροπούλου, Μαρίνα...

Σαράντα καλειδοσκοπικ? ?νειρα σ? μι? μαιανδρικ? ?λληλουχία, ?που τ? ποιητικ? ?γ? στροβιλίζεται ?λεύθερα στ?ν ποταμ? το? χρόνου καί, μετεωριζόμενο μεταξ? πραγματικότητας κα? ?νειροφαντασίας, περιπλαν?ται στ?ν ?χρονη ?πικράτεια το? ?νείρου, ?κε? ?που ?λα μπορο?ν ν? συμβο?ν. ?ντονες ?ρωτικ?ς ε?κόνες πο? ?πανέρχονται ?π? ?νειρο σ? ?νειρο, μ? τ? ?ντικείμενο το? πόθου ν? ?μφανίζεται ?λλοτε φωτειν?...

Το όγδοο βιβλίο του Βασίλη Ντόκου Ο σκοπός του αρχιτέκτονα είναι μια οιονεί ποιητική σύνθεση, όπου η πρισματικά βιωματική οπτική των σπιτιών τείνει σταδιακά στον συγκερασμό της τελεολογικής έννοιας του σκοπού του αρχιτέκτονα με τη ρυθμική και μελωδική του σκοπού των ασμάτων του ποιητή, ανακαλώντας την τονικότητα ενός συμπαντικού τραγουδιού, του οποίου ο αρχέγονος ρυθμός διέπει ακόμη τα σπίτια,...

Πρόλεκτο Το πρώτο του Δεκέμβρη στον χρόνο πια που δε γυρνά. Και το στερνό στου πρώτου Απρίλη τα σκαλιά. Τα πιο πολλά στον έρωτα κρυμμένα. Της Κύπρου δεκατέσσερα – ίσως κι ακόμα ένα· κι αν μια ζωή δε φτάνει πόσο την αγαπώ να πω εκείνη ας το ξέρει κι αυτό μου κάν ει. Κι αν σ’ άλλους χρόνους άλλα δουν το φως,...

Έρωτας, αγάπη, θάνατος, βλάσφημες προσευχές, οργισμένες ματιές, αθώα παρατήρηση. Σ’ αυτές τις περιοχές, σ’ αυτές τις αντιδράσεις βρίσκεται και φτιάχνεται η ποίηση του Αλέξανδρου Στεργιόπουλου. Ποιήματα που κράτησαν τις αφορμές και αναζήτησαν τις αιτίες, τις απορίες. Η απώλεια. Η σιωπή, το χαμηλωμένο βλέμμα, ο κόμπος στον λαιμό. Τα υγρά ματιά, τα χρώματα του νοσοκομείου, «ήρθε η σειρά...

Η σιωπή δεν είναι το αντίθετο του λόγου, ούτε ο λόγος είναι το αντίθετο της σιωπής. Δεν πρόκειται για δύο διαφορετικές και ξένες μεταξύ τους έννοιες. Η σιωπή και ο λόγος απαρτίζουν ένα σώμα, απλά εμείς, μην μπορώντας να το αντιληφθούμε ως ένα, το χωρίζουμε και πολλές φορές το εντάσσουμε στη λογική των αντιθέτων. Η σιωπή και ο λόγος δεν είναι παρά η διαιρεμένη μορφή της ποίησης. Ο ποιητής...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ; Ποίηση είναι να βάζεις το μυαλό σου να χορεύει, ακόμα κι αν δεν είσαι νέος. Ποίηση είναι να ωθείς το σώμα σου να ονειρεύεται ότι είναι νέο... Ποίηση είναι να αγαπάς την άνοιξη που έρχεται, να πιστεύεις σε αυτή, να της δίνεις μια καινούρια ευκαιρία. Ποίηση είναι να ερωτεύεσαι αταίριαστους ανθρώπους, να τους συγχωρείς, που άφησαν το αταίριαστο από έξω τους να εγκλωβίσει...

Η Πομπηία κοιμάται, αλλά η νύφη γεννάει αίμα φλογερό που περπατάει πάνω στα κόκκαλά σας και οι πατεράδες σας, σαν άλλοι Νώε φωνάζουν: Ας έρθουν. Στον βράχο, στον γκρεμό, το ένα καρφί το άλλο σκίζει....

...

«Η αγάπη για τη ζωή είναι ο διαρκής αγώνας της»Λόγια που δεν εφησυχάζουνκαι δεν ταιριάζουν σε ριψασπίδες αλλά σε αγωνιστές....

...

Η «Ποιητική Νοημοσύνη» αντλεί την έμπνευση από τις προσωπικές εμπειρίες του Φώτη Καρύδα, σε περιοχές συγκρούσεων και τις εμπειρίες του ως ρεπόρτερ, επιχειρηματίας και πολιτικός. Τα ποιήματα αναλύουν βαθιά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, φέρνοντας στο φως τη σκληρή αλήθεια των σύγχρονων αντιθέσεων, με έναν τρόπο που προκαλεί τη συζήτηση και τον αναστοχασμό. ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ Ελεύθερη...

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2024 Στα ξεχασμένα νεκροταφεία των τρένων οξειδωμένο μέταλλο κοχλάζει στο λιοπύρι παράθυρα που χάσκουν, τρύπια τζάμια εναγκαλίζονται την οργιώδη φύση κώνειο, χωνάκια, καλαμιές, αγκάθια πνίγουνε αρμυρίκια κι ακακίες σαν εκδρομή που έμεινε στη μέση στέγη για τρωκτικά κι αναγκεμένους πλάι στις μπουκωμένες ράγες παπούτσια, καλώδια, κουβέρτες κι απορρίμματα κάθε είδους....

ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ Γιατί μέσα σου πνίγεται Η καρδιά και το μυαλό σκοτώνονται ποιος θα νικήσει Σκέφτεται το μυαλό, πόσο αχάριστος είσαι, αφού τα έχεις όλα Δεν έχω απόλυτος τίποτα ουρλιάζει η καρδιά Γιατί ο Έρωτας είναι η όλα η τίποτα Και όταν και οι δύο δεν είναι εκεί που αγαπάνε, ποτέ δεν θα βρουν ηρεμία Δύο σώματα μια καρδιά, δύο άνθρωποι μια αγάπη, όλα ξεκινούν μαζί για να φτάσουνε...

Η ΕΛΙΑ Μέρες και νύχτες τώρα σκαλίζω τόπους σκληρούς άνυδρες πέτρες. Των καιρών τις στάλες στις χούφτες μου κρατώ μήπως και σβήσω κάποτε τη δίψα της γης μου μήπως κι ανθίσουν ιβίσκοι κόκκινοι στα περιβόλια. Μα η ρίζα της ελιάς βαθαίνει ασάλευτη αήττητη απλώνεται αμείλικτα στον κήπο. Λουλούδια εφήμερα να μη ζητάς Εσύ τόσους καρπούς αιώνιους που δρέπεις. Στο ξύλο...

Ένα χαϊκού δεν είναι παρά ο ύμνος του παροδικού, του φευγαλέου, και το ίχνος που αφήνει στο βλέμμα και την ψυχή του δημιουργού και του αποδέκτη του. Ένα ποίημα που διαρκεί όσο και μία ανάσα. Εισπνοή, Κράτημα, Εκπνοή. Τα 35 Χαϊκού που απαρτίζουν τη Μικροϊστορία μιας αναλαμπής ελίσσονται ανάμεσα στο μικρό και το μεγάλο, σκιαγραφώντας το φιλοσοφικό νόημα που κουβαλά ο απέριττος συνδυασμός των...

...

...

...

Ασπροκάικα Οι βάρκες αγάπησαν το ξύλο κι εκείνο το δέντρο αγάπησε και το νερό που το πότισε και φυτρώνουν τ’ ασπροκάικα....

ΣΩΜΑ Με το δέρμα μου μπάλες έραψα να ‘χουν να παίζουν τα παιδιά στη γειτονιά, γάντια, να ζεσταίνονται τα χέρια των γονιών μου, έπιπλα έντυσα, ν΄απολαμβάνουν οι επισκέπτες. Στις παλάμες σου άφησα το στέρνο μου να πάλλεσαι, να μην χάσεις τον ρυθμό, μουσικές αρχέγονες ν΄ακούγονται, ν΄ανασαίνουν σε θέατρα ανοιχτά. Ό,τι κέρδισα σ΄αντάλλαγμα ένα ακυρωμένο εισιτήριο στην τσέπη κι ένα...