ΓΕΝΕΘΛΙΑ Κάπνιζε πολλά τσιγάρα. θαρρείς ο καπνός της χάριζε εκείνο το ταξίδι που ποτέ δεν πήγε. Βάθυνε το δέρμα από τότε, γέμισε χαράδρες απ’όπου ακούγονταν οι λυγμοί αόρατων σκύλων. Πάντα μετρούσε την αμφιβολία. Τρία τσιγάρα, δύο ευρώ, πρώτη βάρδια, καθόλου ζωή. Σήμερα έχει γενέθλια, Μια λάμψη στην εργαζόμενη αδράνεια. Ξεχνιέται για λίγο η όραση κι αυτό είναι μέγα θαύμα πριν...

Το νιώθω Δεν έχω κρύψει τίποτα εγώ από εμένα όλα τα χω βγάλει στη φόρα να τα δεις κι απορούν πολλοί όμως με εμένα που δεν θέλεις εσύ εμένα για να δεις Το νιώθω πως στο βάθος μ’ αγαπάς αλλά δεν έχεις τον τρόπο να το πεις είναι τα λάθη που χεις κάνει δυνατά τη συγνώμη σου θα δεχτώ αν μου την πεις Δεν έχω κάτι άλλο σε σένα για να πω πως πολύ εγώ σε αγαπώ εσύ το ξέρεις θα κάνω...

Νύχτα καλοκαιριού Στο καλύβι μέσα ένα πανάρχαιο φως, με μια πεταλουδίτσα ζωγραφίζει κύκλους. Ο γρύλος έξω πριονίζει το σκοτάδι. Άγριο το κρώξιμο μιας κουκουβάγιας, σβήνει σε γνώριμες συλλαβές. Πέρα απ το ποτάμι, στους άμμους, ένα μικρό τσακάλι κλαίει. Στο αλώνι απλωμένος ο κάματος της μέρας, ευωδιάζει. Το φεγγάρι δεν ήρθε ακόμη, κι ο ουρανός χαμήλωσε στα δύο μέτρα! Με την...

Η Πομπηία κοιμάται, αλλά η νύφη γεννάει αίμα φλογερό που περπατάει πάνω στα κόκκαλά σας και οι πατεράδες σας, σαν άλλοι Νώε φωνάζουν: Ας έρθουν. Στον βράχο, στον γκρεμό, το ένα καρφί το άλλο σκίζει....

...

«Η αγάπη για τη ζωή είναι ο διαρκής αγώνας της»Λόγια που δεν εφησυχάζουνκαι δεν ταιριάζουν σε ριψασπίδες αλλά σε αγωνιστές....

...

Η «Ποιητική Νοημοσύνη» αντλεί την έμπνευση από τις προσωπικές εμπειρίες του Φώτη Καρύδα, σε περιοχές συγκρούσεων και τις εμπειρίες του ως ρεπόρτερ, επιχειρηματίας και πολιτικός. Τα ποιήματα αναλύουν βαθιά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, φέρνοντας στο φως τη σκληρή αλήθεια των σύγχρονων αντιθέσεων, με έναν τρόπο που προκαλεί τη συζήτηση και τον αναστοχασμό. ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ Ελεύθερη...

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2024 Στα ξεχασμένα νεκροταφεία των τρένων οξειδωμένο μέταλλο κοχλάζει στο λιοπύρι παράθυρα που χάσκουν, τρύπια τζάμια εναγκαλίζονται την οργιώδη φύση κώνειο, χωνάκια, καλαμιές, αγκάθια πνίγουνε αρμυρίκια κι ακακίες σαν εκδρομή που έμεινε στη μέση στέγη για τρωκτικά κι αναγκεμένους πλάι στις μπουκωμένες ράγες παπούτσια, καλώδια, κουβέρτες κι απορρίμματα κάθε είδους....

ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ Γιατί μέσα σου πνίγεται Η καρδιά και το μυαλό σκοτώνονται ποιος θα νικήσει Σκέφτεται το μυαλό, πόσο αχάριστος είσαι, αφού τα έχεις όλα Δεν έχω απόλυτος τίποτα ουρλιάζει η καρδιά Γιατί ο Έρωτας είναι η όλα η τίποτα Και όταν και οι δύο δεν είναι εκεί που αγαπάνε, ποτέ δεν θα βρουν ηρεμία Δύο σώματα μια καρδιά, δύο άνθρωποι μια αγάπη, όλα ξεκινούν μαζί για να φτάσουνε...

Η ΕΛΙΑ Μέρες και νύχτες τώρα σκαλίζω τόπους σκληρούς άνυδρες πέτρες. Των καιρών τις στάλες στις χούφτες μου κρατώ μήπως και σβήσω κάποτε τη δίψα της γης μου μήπως κι ανθίσουν ιβίσκοι κόκκινοι στα περιβόλια. Μα η ρίζα της ελιάς βαθαίνει ασάλευτη αήττητη απλώνεται αμείλικτα στον κήπο. Λουλούδια εφήμερα να μη ζητάς Εσύ τόσους καρπούς αιώνιους που δρέπεις. Στο ξύλο...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ; Ποίηση είναι να βάζεις το μυαλό σου να χορεύει, ακόμα κι αν δεν είσαι νέος. Ποίηση είναι να ωθείς το σώμα σου να ονειρεύεται ότι είναι νέο... Ποίηση είναι να αγαπάς την άνοιξη που έρχεται, να πιστεύεις σε αυτή, να της δίνεις μια καινούρια ευκαιρία. Ποίηση είναι να ερωτεύεσαι αταίριαστους ανθρώπους, να τους συγχωρείς, που άφησαν το αταίριαστο από έξω τους να εγκλωβίσει...

ΣΩΜΑ Με το δέρμα μου μπάλες έραψα να ‘χουν να παίζουν τα παιδιά στη γειτονιά, γάντια, να ζεσταίνονται τα χέρια των γονιών μου, έπιπλα έντυσα, ν΄απολαμβάνουν οι επισκέπτες. Στις παλάμες σου άφησα το στέρνο μου να πάλλεσαι, να μην χάσεις τον ρυθμό, μουσικές αρχέγονες ν΄ακούγονται, ν΄ανασαίνουν σε θέατρα ανοιχτά. Ό,τι κέρδισα σ΄αντάλλαγμα ένα ακυρωμένο εισιτήριο στην τσέπη κι ένα...

Ασπροκάικα Οι βάρκες αγάπησαν το ξύλο κι εκείνο το δέντρο αγάπησε και το νερό που το πότισε και φυτρώνουν τ’ ασπροκάικα....

...

Ένα χαϊκού δεν είναι παρά ο ύμνος του παροδικού, του φευγαλέου, και το ίχνος που αφήνει στο βλέμμα και την ψυχή του δημιουργού και του αποδέκτη του. Ένα ποίημα που διαρκεί όσο και μία ανάσα. Εισπνοή, Κράτημα, Εκπνοή. Τα 35 Χαϊκού που απαρτίζουν τη Μικροϊστορία μιας αναλαμπής ελίσσονται ανάμεσα στο μικρό και το μεγάλο, σκιαγραφώντας το φιλοσοφικό νόημα που κουβαλά ο απέριττος συνδυασμός των...

...

...

...

Ανατολή Μη με σκοτώνεις κάθε μέρα Ανατολή. Κι εγώ παιδί σου είμαι. Δε βλέπεις τη Δύση; Κόκκινη καθώς στέκεται στάζει το αίμα μας στων ουρανών τις θάλασσες. Μας χαρίζει τη μέρα για να προλάβει τ’ αύριο να εκδικηθεί. Μα εσύ σκληρή και μεγαλόψυχη με λυτρώνεις πριν προλάβω ν’ ανασάνω...

...

Η ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ του ανά χείρας πονήματος περιορίστηκαν σε όσα μπόρεσα η θέλησα η έτυχε να ανακαλέσω και να καταθέσω εδώ σαν ένα προσωπικό ανθολόγιο από ποιήματα ελεγειακού τόνου. Αντικείμενό μου είναι η ελεγειακή και η επιταφική ποίηση, στη διάκριση αλλά και στην αλληλοπεριχώρησή τους? και οι όποιες αναφορές μου σε δείγματα του ενός ή του άλλου είδους άλλο σκοπό δεν έχουν παρά να...

Τούτο το αφιέρωμα στη γυναικεία ποίηση φιλοδοξεί, λοιπόν, να αφουγκραστεί το ίδιο και να επικοινωνήσει στο κοινό τον σφυγμό του γυναικείου ποιητικού παρόντος, όπως οξυγονώνεται από τα πάθη και το πάθος των καιρών, όπως γονιμοποιείται από σπόρους τωρινούς, βαθιά σπαρμένους στα χωμάτινα κοινωνικά εδάφη, των οποίων την έξοδο από την αδράνεια και την πρώτη ανάσα στα εγκόσμια κατορθώνουν δεκαέξι...

ΑΤΡΟΠΟΣ Τέτοιο μπουρίνι μανιασμένο που σηκώθηκε, μεσονυχτίς, που έδωσε μια κι άνοιξε διάπλατη την πόρτα στο σκοτίδι. Σκιάχτηκε το σκυλί κι όρμησε μες στη νύχτα (κι ούτε που ξαναφάνηκε). – Μου ’πεσε κι άνοιξε κι αυτό, μονολογούσε η λεχώνα οργισμένη, στα θηλυκά τα σκέλια του νεογέννητου θωρώντας τη ροδαλή πληγή, τη σχάση κι έδενε κόμπο τ’ άντερο, τον λώρο. Θηλιά να πεις, θηλιά...