Ένας άνθρωπος κι ένα δέντρο.
Ο κύριος Νίκος και η πορτοκαλιά του.
Η μεγάλη του αγάπη, η αδυναμία του.
Τη φροντίζει, τη χαϊδεύει, της μιλά.
Οι γείτονες γελάνε μαζί του.
Όλοι, εκτός από τη μικρή Αριάδνη,
που πηγαίνει να τον επισκεφθεί.
Κόβει ένα κλαδάκι απ’ το δέντρο του
και της το χαρίζει.
Αχ, πώς μοσχοβολάει ο ανθός!
Είναι μια μυρωδιά μαγευτική που έχει τη δύναμη
να τους ταξιδέψει πίσω στον...
Ένας άνθρωπος κι ένα δέντρο.
Ο κύριος Νίκος και η πορτοκαλιά του.
Η μεγάλη του αγάπη, η αδυναμία του.
Τη φροντίζει, τη χαϊδεύει, της μιλά.
Οι γείτονες γελάνε μαζί του.
Όλοι, εκτός από τη μικρή Αριάδνη,
που πηγαίνει να τον επισκεφθεί.
Κόβει ένα κλαδάκι απ’ το δέντρο του
και της το χαρίζει.
Αχ, πώς μοσχοβολάει ο ανθός!
Είναι μια μυρωδιά μαγευτική που έχει τη δύναμη
να τους ταξιδέψει πίσω στον...
Ένας άνδρας μένει βουβός. Όμως σκέπτεται, ανησυχεί, ελπίζει, θυμώνει, κοροϊδεύει, δραπετεύει, φοβάται. Στην αρχή σε νοσοκομείο και στη συνέχεια εσώκλειστος σε κέντρο αποκατάστασης θέλει να προσαρμοστεί και να νιώσει καλά σε συνθήκες που από σύμπτωση κλήθηκε να ζει. Δεν του λείπουν οι συνήθειες κι οι εμμονές του κι όσο κι αν έχει χάσει τα στηρίγματα της προηγούμενης ζωής επινοεί νέα, άλλα...
Ένας άνδρας μένει βουβός. Όμως σκέπτεται, ανησυχεί, ελπίζει, θυμώνει, κοροϊδεύει, δραπετεύει, φοβάται. Στην αρχή σε νοσοκομείο και στη συνέχεια εσώκλειστος σε κέντρο αποκατάστασης θέλει να προσαρμοστεί και να νιώσει καλά σε συνθήκες που από σύμπτωση κλήθηκε να ζει. Δεν του λείπουν οι συνήθειες κι οι εμμονές του κι όσο κι αν έχει χάσει τα στηρίγματα της προηγούμενης ζωής επινοεί νέα, άλλα...
Στο Βουκουρέστι, την Πρωτεύουσα της Ρουμανίας αναφέρεται το τελευταίο βιβλίο του Πρέσβεως ε.τ. Γεωργίου Διον. Πουκαμισά, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε. Τιτλοφορείται “Στην Πρωτεύουσα της Βλαχίας”, απευθύνεται σε “ψαγμένους” της ιστορίας και “ποτίζει” με έντονα αποτυπώματα άψυχες, κατά τα λοιπά, πόλεις, όπου η Ελλάδα και ό,τι αυτή συνοψίζει πέρασε με τρόπο ανεξίτηλο. Το Βουκουρέστι είναι μία από...
Στο Βουκουρέστι, την Πρωτεύουσα της Ρουμανίας αναφέρεται το τελευταίο βιβλίο του Πρέσβεως ε.τ. Γεωργίου Διον. Πουκαμισά, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε. Τιτλοφορείται “Στην Πρωτεύουσα της Βλαχίας”, απευθύνεται σε “ψαγμένους” της ιστορίας και “ποτίζει” με έντονα αποτυπώματα άψυχες, κατά τα λοιπά, πόλεις, όπου η Ελλάδα και ό,τι αυτή συνοψίζει πέρασε με τρόπο ανεξίτηλο. Το Βουκουρέστι είναι μία από...
Στήσε εύκολα τις φιγούρες και συναρμολόγησε το ταμπλό-παζλ. Βρες στο βιβλίο ένα σωρό πληροφορίες για τους δεινόσαυρους, που θα εξάψουν τη φαντασία σου. Το παιχνίδι ξεκινάει!...
Στήσε εύκολα τις φιγούρες και συναρμολόγησε το ταμπλό-παζλ. Βρες στο βιβλίο ένα σωρό πληροφορίες για τους δεινόσαυρους, που θα εξάψουν τη φαντασία σου. Το παιχνίδι ξεκινάει!...
Στήσε εύκολα τις φιγούρες και συναρμολόγησε το ταμπλό-παζλ. Βρες στο βιβλίο ένα σωρό μονόκερους και άφθονη μαγεία που θα εξάψει τη φαντασία σου. Το παιχνίδι ξεκινάει!...
Στήσε εύκολα τις φιγούρες και συναρμολόγησε το ταμπλό-παζλ. Βρες στο βιβλίο ένα σωρό μονόκερους και άφθονη μαγεία που θα εξάψει τη φαντασία σου. Το παιχνίδι ξεκινάει!...
Ένα δώρο είναι η ζωή, που με ευγνωμοσύνη κρατάμε στα χέρια μας και το απολαμβάνουμε όσο και όπως μπορούμε. Ένας ήλιος είναι, που πότε μας ζεσταίνει και μας φωτίζει και πότε κρύβεται παιγνιδιάρικα πίσω από τα σύννεφα. Η συλλογή αυτών των διηγημάτων χαρίζει χαμόγελα και μια γλυκιά μελαγχολία. Σαν μια δέσμη φωτός, εστιάζει διακριτικά –και αποκαλυπτικά– σε καθημερινές...
Ένα δώρο είναι η ζωή, που με ευγνωμοσύνη κρατάμε στα χέρια μας και το απολαμβάνουμε όσο και όπως μπορούμε. Ένας ήλιος είναι, που πότε μας ζεσταίνει και μας φωτίζει και πότε κρύβεται παιγνιδιάρικα πίσω από τα σύννεφα. Η συλλογή αυτών των διηγημάτων χαρίζει χαμόγελα και μια γλυκιά μελαγχολία. Σαν μια δέσμη φωτός, εστιάζει διακριτικά –και αποκαλυπτικά– σε καθημερινές...
«Ήρθες» λέω. Το χαμόγελό της πλαταίνει, το φως της μοιάζει να βγαίνει με τη μορφή ακτίνων, μέσα από τους πόρους του δέρματός της. «Μου το ζήτησες». «Θα έκανες ό,τι σου ζητούσα;» «Θα έκανα τα πάντα». Γιατί; «Μου έμαθες να σ’ αγαπάω, Στέφανε». Σαν να διάβασε τους λογισμούς μου, όλους, έναν προς έναν, δίνει την απάντηση που ψάχνω καιρό να βρω. Και τότε, ψύχρα! «Πάρε με μαζί σου, Άννα! Δεν μπορώ...
«Ήρθες» λέω. Το χαμόγελό της πλαταίνει, το φως της μοιάζει να βγαίνει με τη μορφή ακτίνων, μέσα από τους πόρους του δέρματός της. «Μου το ζήτησες». «Θα έκανες ό,τι σου ζητούσα;» «Θα έκανα τα πάντα». Γιατί; «Μου έμαθες να σ’ αγαπάω, Στέφανε». Σαν να διάβασε τους λογισμούς μου, όλους, έναν προς έναν, δίνει την απάντηση που ψάχνω καιρό να βρω. Και τότε, ψύχρα! «Πάρε με μαζί σου, Άννα! Δεν μπορώ...
Ο δεύτερος τόμος της σειράς «ΣΤΙΓΜΕΣ», μας συστήνει τον Αλέξανδρο Ραζή και την Εύα Μακρή. Δύο αντίθετοι και ταυτόχρονα όμοιοι χαρακτήρες που συγκρούονται μετωπικά από την πρώτη στιγμή. Όταν το Σκοτάδι ενώνεται με το Σκοτάδι, το Φως χάνεται! Όμως τα πράγματα δεν θα είναι όπως τα περιμένεις. Οι ισορροπίες αλλάζουν… Η φιλία δοκιμάζεται… Όλα κρέμονται από μια κλωστή. Η ιστορία και τα δεδομένα...
Ο δεύτερος τόμος της σειράς «ΣΤΙΓΜΕΣ», μας συστήνει τον Αλέξανδρο Ραζή και την Εύα Μακρή. Δύο αντίθετοι και ταυτόχρονα όμοιοι χαρακτήρες που συγκρούονται μετωπικά από την πρώτη στιγμή. Όταν το Σκοτάδι ενώνεται με το Σκοτάδι, το Φως χάνεται! Όμως τα πράγματα δεν θα είναι όπως τα περιμένεις. Οι ισορροπίες αλλάζουν… Η φιλία δοκιμάζεται… Όλα κρέμονται από μια κλωστή. Η ιστορία και τα δεδομένα...
Έκτη εμφάνιση, δεύτερη με ποιήματα χαϊκού? 120 δεκαεπτασύλλαβες συνθέσεις, σαν λεκτική φωτογραφική μηχανή. Περιεκτικότητα, ηθικό βάρος κι ευγένεια σε πυκνές εικόνες όπου το εφήμερο ανοίγεται ακαριαία στην αιωνιότητα. Η ποίηση του στιγμιαίου, της κένωσης του νου από τις αντιθέσεις του κόσμου, του δευτερόλεπτου που είναι η στιγμή του “αναζωογονητικού” Βουδιστικού Ζεν και μας εισάγει στην έννοια...
Έκτη εμφάνιση, δεύτερη με ποιήματα χαϊκού? 120 δεκαεπτασύλλαβες συνθέσεις, σαν λεκτική φωτογραφική μηχανή. Περιεκτικότητα, ηθικό βάρος κι ευγένεια σε πυκνές εικόνες όπου το εφήμερο ανοίγεται ακαριαία στην αιωνιότητα. Η ποίηση του στιγμιαίου, της κένωσης του νου από τις αντιθέσεις του κόσμου, του δευτερόλεπτου που είναι η στιγμή του “αναζωογονητικού” Βουδιστικού Ζεν και μας εισάγει στην έννοια...
Ένας τόπος είναι οι ζωντανοί του. Και κάθε τι που τους περιβάλλει. Είναι η εμφάνιση ενός παιδιού που δεν ήταν χαμένο, ένα οικογενειακό γεύμα με ή χωρίς την οικογένεια, είναι η αναμόρφωση της πλατείας όσο διαρκεί η μυρωδιά του ζεστού καφέ και το άναμμα δύο τσιγάρων από την ίδια φλόγα. Είναι η δυσμορφία που προκαλεί λόγια στην πλάτη μιας όμορφης κοπέλας, η κατάφωρη άρνηση ενός...
Ένας τόπος είναι οι ζωντανοί του. Και κάθε τι που τους περιβάλλει. Είναι η εμφάνιση ενός παιδιού που δεν ήταν χαμένο, ένα οικογενειακό γεύμα με ή χωρίς την οικογένεια, είναι η αναμόρφωση της πλατείας όσο διαρκεί η μυρωδιά του ζεστού καφέ και το άναμμα δύο τσιγάρων από την ίδια φλόγα. Είναι η δυσμορφία που προκαλεί λόγια στην πλάτη μιας όμορφης κοπέλας, η κατάφωρη άρνηση ενός...
Τρεις φόνοι στη σειρά δεν είναι κάτι συνηθισμένο για τον αστυνόμο Νίκο Αξιώτη. Πολύ περισσότερο το γεγονός πως τα στοιχεία οδηγούν σε έναν αυτουργό. Ένας κατά συρροή δολοφόνος; Εγκλήματα εκδίκησης; Ξέπλυμα λογαριασμών; Σκοτεινά μυστικά που ενώνουν το παρελθόν του εκτελεστή με τα θύματά του; Μία ακόμη υπόθεση;Ώσπου ένα νέο στοιχείο ανατρέπει τα πάντα.Μια φωτογραφία. Τα τρία θύματα δίπλα στον...
Τρεις φόνοι στη σειρά δεν είναι κάτι συνηθισμένο για τον αστυνόμο Νίκο Αξιώτη. Πολύ περισσότερο το γεγονός πως τα στοιχεία οδηγούν σε έναν αυτουργό. Ένας κατά συρροή δολοφόνος; Εγκλήματα εκδίκησης; Ξέπλυμα λογαριασμών; Σκοτεινά μυστικά που ενώνουν το παρελθόν του εκτελεστή με τα θύματά του; Μία ακόμη υπόθεση;Ώσπου ένα νέο στοιχείο ανατρέπει τα πάντα.Μια φωτογραφία. Τα τρία θύματα δίπλα στον...
Ζωή να κοιταζόμαστε διαρκώς στα μάτια, μόνοι μέσα σε μια θαυμάσια έρημο. Η παράγκα στο δάσος είναι ευλογία, όπως τα αδέσποτα σκυλιά που σώθηκαν. Η αναμονή είναι βαρετή, μόνη επιθυμία η επιστροφή στην εξοχή που καίγεται. Τυλίγουν τα παιδιά τους με χρωματιστά τραπεζομάντιλα και βγαίνουν στον δρόμο τρέχοντας? η ομορφότερη χώρα –λένε– είναι αυτή όπου ζεις. Δεν ακούγονται καμπάνες, «έχουμε πόλεμο»...
Ζωή να κοιταζόμαστε διαρκώς στα μάτια, μόνοι μέσα σε μια θαυμάσια έρημο. Η παράγκα στο δάσος είναι ευλογία, όπως τα αδέσποτα σκυλιά που σώθηκαν. Η αναμονή είναι βαρετή, μόνη επιθυμία η επιστροφή στην εξοχή που καίγεται. Τυλίγουν τα παιδιά τους με χρωματιστά τραπεζομάντιλα και βγαίνουν στον δρόμο τρέχοντας? η ομορφότερη χώρα –λένε– είναι αυτή όπου ζεις. Δεν ακούγονται καμπάνες, «έχουμε πόλεμο»...
Στη μουσική πρωτεύουσα της Αμερικής,το Νάσβιλ, η Έλενα και ο Τζορτζ θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, για ένα νέο ξεκίνημα…
Υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες στον έρωτα;
Το βράδυ που η Έλενα Στεργίου κατακτά την κορυφή στη μουσική καριέρα της, βλέπει τον κόσμο γύρω της να γκρεμίζεται, καθώς ο αρραβωνιαστικός της την εγκαταλείπει λίγους μήνες πριν από το γάμο τους. Αναζητώντας ένα διάλειμμα από τη...
Στη μουσική πρωτεύουσα της Αμερικής,το Νάσβιλ, η Έλενα και ο Τζορτζ θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, για ένα νέο ξεκίνημα…
Υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες στον έρωτα;
Το βράδυ που η Έλενα Στεργίου κατακτά την κορυφή στη μουσική καριέρα της, βλέπει τον κόσμο γύρω της να γκρεμίζεται, καθώς ο αρραβωνιαστικός της την εγκαταλείπει λίγους μήνες πριν από το γάμο τους. Αναζητώντας ένα διάλειμμα από τη...
Τρεις γυναίκες από διαφορετικές εποχές συναντιούνται στην Αλεξάνδρεια: η γοητευτική και αξεπέραστη γιαγιά Νόρα, η Βάλη, η εγγονή της, και η Βαΐα, η πανέμορφη θεραπαινίδα της Κλεοπάτρας. Περπατώντας στα δρομάκια και στις γειτονιές της ιστορικής πόλης, αφουγκραζόμαστε τον ψίθυρο που έρχεται από τη μακρινή έρημο και με τις φελούκες τριγυρνάμε στις καλαμιές του Νείλου. Περνούν μπροστά απ’ τα μάτια...
Τρεις γυναίκες από διαφορετικές εποχές συναντιούνται στην Αλεξάνδρεια: η γοητευτική και αξεπέραστη γιαγιά Νόρα, η Βάλη, η εγγονή της, και η Βαΐα, η πανέμορφη θεραπαινίδα της Κλεοπάτρας. Περπατώντας στα δρομάκια και στις γειτονιές της ιστορικής πόλης, αφουγκραζόμαστε τον ψίθυρο που έρχεται από τη μακρινή έρημο και με τις φελούκες τριγυρνάμε στις καλαμιές του Νείλου. Περνούν μπροστά απ’ τα μάτια...
Ήταν εκπληκτική γυναίκα η γιαγιά μου. Το όνομά της ήταν Φλώρα Τριστάν. Ο Προυντόν έλεγε πως ήταν ιδιοφυΐα. Εγώ, που δεν ξέρω τίποτα απ’ αυτά, εμπιστεύομαι τον Προυντόν. Ανακατεύτηκε σ’ ένα σωρό σοσιαλιστικές ιστορίες, ανάμεσα σ’ άλλες και στην Εργατική Ένωση. Οι εργάτες της το αναγνώρισαν, και της έφτιαξαν μνημείο στο κοιμητήριο του Μπορντώ. Πιθανότατα δεν ήξερε καν να μαγειρεύει. Βαμμένη...
Ήταν εκπληκτική γυναίκα η γιαγιά μου. Το όνομά της ήταν Φλώρα Τριστάν. Ο Προυντόν έλεγε πως ήταν ιδιοφυΐα. Εγώ, που δεν ξέρω τίποτα απ’ αυτά, εμπιστεύομαι τον Προυντόν. Ανακατεύτηκε σ’ ένα σωρό σοσιαλιστικές ιστορίες, ανάμεσα σ’ άλλες και στην Εργατική Ένωση. Οι εργάτες της το αναγνώρισαν, και της έφτιαξαν μνημείο στο κοιμητήριο του Μπορντώ. Πιθανότατα δεν ήξερε καν να μαγειρεύει. Βαμμένη...
Μικρές ιστορίες, προκειμένου, σε όσους τις διαβάσουν, να αφήσουν την ανάμεικτη γεύση του πικρού και του γλυκού, του φαιδρού και του σοβαρού, του ταπεινού και του υψηλού, του μάταιου και του σκόπιμου, του χρήσιμου και του ανώφελου, του περιττού και του αναγκαίου – μια ευχαρίστηση, με δυο λέξεις, που ένα λογοτεχνικό κείμενο οφείλει, αν είναι να αναγνωριστεί σαν τέτοιο, να προσφέρει στον αναγνώστη...
Μικρές ιστορίες, προκειμένου, σε όσους τις διαβάσουν, να αφήσουν την ανάμεικτη γεύση του πικρού και του γλυκού, του φαιδρού και του σοβαρού, του ταπεινού και του υψηλού, του μάταιου και του σκόπιμου, του χρήσιμου και του ανώφελου, του περιττού και του αναγκαίου – μια ευχαρίστηση, με δυο λέξεις, που ένα λογοτεχνικό κείμενο οφείλει, αν είναι να αναγνωριστεί σαν τέτοιο, να προσφέρει στον αναγνώστη...