Με απληστία ο άνθρωπος
Καλλιτέχνης ο Πλάστης κι ο Δημιουργός
έπλασε φύση κόσμημα, ήλιο, σελήνη, φως.
Πλάσμα τέλειο ο άνθρωπος θέλησε να γενεί
και λευτεριά του έδωσε να ’χει πάνω στη γη.
Κορμιά, σώμα, θαυμάσια, με χάρη γελαστά,
σύντροφο να ’χουν ταίρι τους, να ’ναι αγαπητά,
στον κόσμο, γη και θάλασσα να ’ναι αφεντικά
κι αιώνια αγάπη να ’χουνε, παντοτινή χαρά.
Με απληστία ο...
Με απληστία ο άνθρωπος
Καλλιτέχνης ο Πλάστης κι ο Δημιουργός
έπλασε φύση κόσμημα, ήλιο, σελήνη, φως.
Πλάσμα τέλειο ο άνθρωπος θέλησε να γενεί
και λευτεριά του έδωσε να ’χει πάνω στη γη.
Κορμιά, σώμα, θαυμάσια, με χάρη γελαστά,
σύντροφο να ’χουν ταίρι τους, να ’ναι αγαπητά,
στον κόσμο, γη και θάλασσα να ’ναι αφεντικά
κι αιώνια αγάπη να ’χουνε, παντοτινή χαρά.
Με απληστία ο...
Επιστροφή από την επαρχιακή οδό
Είναι αλήθεια·
δεν υπάρχει αρκετή ομορφιά στον κόσμο.
Ξεκινήσαμε αργά.
Το φως γλιστρά στις άκρες
των δαχτύλων με μια ακαριαία κίνηση
που την ονομάζεις γελώντας το πέταγμα της σερπαντίνας.
Η νύχτα στην εξοχή έχει την ποιότητα
των πρώτων λεπτών στο σκοτάδι
όταν τα μάτια ανοιγοκλείνουν
αναμένοντας μια οικειότητα που αναβάλλεται.
Όταν το φεγγάρι δεν...
Επιστροφή από την επαρχιακή οδό
Είναι αλήθεια·
δεν υπάρχει αρκετή ομορφιά στον κόσμο.
Ξεκινήσαμε αργά.
Το φως γλιστρά στις άκρες
των δαχτύλων με μια ακαριαία κίνηση
που την ονομάζεις γελώντας το πέταγμα της σερπαντίνας.
Η νύχτα στην εξοχή έχει την ποιότητα
των πρώτων λεπτών στο σκοτάδι
όταν τα μάτια ανοιγοκλείνουν
αναμένοντας μια οικειότητα που αναβάλλεται.
Όταν το φεγγάρι δεν...
Μέδουσα
Όσο και να το θελήσεις μην με κοιτάξεις.
Δεν θα δεις τίποτα παρά ένα πρόσωπο σημαδεμένο.
Κάποτε οι φίλοι μου με φώναζαν Γοργώ
τώρα κι αυτοί φύγανε, μου άλλαξαν το όνομα και φύγανε,
σαν τα πουλιά που πετούν πολύ βαριά μες στον χειμώνα,
με ξέχασαν· μου συνέβη βλέπεις το χάος ο απόλυτος τρόμος.
Κάθε γυναίκα μεγαλώνει δίπλα σε άντρες μαθαίνει
να τους ερωτεύεται μαθαίνει να τους...
Μέδουσα
Όσο και να το θελήσεις μην με κοιτάξεις.
Δεν θα δεις τίποτα παρά ένα πρόσωπο σημαδεμένο.
Κάποτε οι φίλοι μου με φώναζαν Γοργώ
τώρα κι αυτοί φύγανε, μου άλλαξαν το όνομα και φύγανε,
σαν τα πουλιά που πετούν πολύ βαριά μες στον χειμώνα,
με ξέχασαν· μου συνέβη βλέπεις το χάος ο απόλυτος τρόμος.
Κάθε γυναίκα μεγαλώνει δίπλα σε άντρες μαθαίνει
να τους ερωτεύεται μαθαίνει να τους...
ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Θα έδειχνε την τέχνη του
να ανοίγεις το στόμα
εκτοξεύοντας πέτρες,
αναρχία, εξέγερση
Αν ζούσε, θα έκανε
πάνω-κάτω την Πατησίων
μ’ ένα γαλάζιο νυχτικό και
ξεπλυμένο πρόσωπο
από τα δάκρυα για την κατάντια μας
Θα έσπαγαν οι βιτρίνες
με κάθε της στίχο
Θα φιμώνονταν οι φασίστες,
με κάθε νεύμα
Τα κατακάθια θα βολεύονταν
μια χαρά
στον υπόνομο αντί για
τα...
ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Θα έδειχνε την τέχνη του
να ανοίγεις το στόμα
εκτοξεύοντας πέτρες,
αναρχία, εξέγερση
Αν ζούσε, θα έκανε
πάνω-κάτω την Πατησίων
μ’ ένα γαλάζιο νυχτικό και
ξεπλυμένο πρόσωπο
από τα δάκρυα για την κατάντια μας
Θα έσπαγαν οι βιτρίνες
με κάθε της στίχο
Θα φιμώνονταν οι φασίστες,
με κάθε νεύμα
Τα κατακάθια θα βολεύονταν
μια χαρά
στον υπόνομο αντί για
τα...
Το πρόσωπο
Μου έδωσε όνομα πρόσωπο
ανακάλυψα τότε ποιο ήταν το πρόσωπό μου
άγγιξα τις γραμμές το περίγραμμά του
το είδα το αντίκρυσα πρώτη φορά στον καθρέφτη
με φώναξα με το όνομά μου
επιτέλους είχε πια σάρκα και οστά
δεν ήταν κάτι άγνωστο
μια αφηρημένη έννοια ή λέξη
άφηνε πίσω ένα ανθρώπινο αποτύπωμα
μια φυσική παρουσία που έπαιρνε σχήμα και μορφή
από τον νόμο της βαρύτητας....
Το πρόσωπο
Μου έδωσε όνομα πρόσωπο
ανακάλυψα τότε ποιο ήταν το πρόσωπό μου
άγγιξα τις γραμμές το περίγραμμά του
το είδα το αντίκρυσα πρώτη φορά στον καθρέφτη
με φώναξα με το όνομά μου
επιτέλους είχε πια σάρκα και οστά
δεν ήταν κάτι άγνωστο
μια αφηρημένη έννοια ή λέξη
άφηνε πίσω ένα ανθρώπινο αποτύπωμα
μια φυσική παρουσία που έπαιρνε σχήμα και μορφή
από τον νόμο της βαρύτητας....
Έρχομαι τώρα ο αυτουργός της μνήμης
με μία βέργα από κρανιά και τον σουγιά
να χώνεται στη μαλακή της φλούδα,
μια χαρακιά εδώ, μια άλλη εκεί,
να δέσει σχήμα ο μαίανδρος που οδηγεί τον νόστο
σ έναν ορίζοντα που πια δεν έχει ηλικία,
να δέσει σχήμα ο καπνός - χνώτο παιδιού
στο τέρμα της οδού Μοναστηρίου,
με τις τσιγγάνες να φουμέρνουνε τα άφιλτρα,
τους ελιγμοδηγούς ν αλλάζουν βάρδια,
με τ άλογα...
Έρχομαι τώρα ο αυτουργός της μνήμης
με μία βέργα από κρανιά και τον σουγιά
να χώνεται στη μαλακή της φλούδα,
μια χαρακιά εδώ, μια άλλη εκεί,
να δέσει σχήμα ο μαίανδρος που οδηγεί τον νόστο
σ έναν ορίζοντα που πια δεν έχει ηλικία,
να δέσει σχήμα ο καπνός - χνώτο παιδιού
στο τέρμα της οδού Μοναστηρίου,
με τις τσιγγάνες να φουμέρνουνε τα άφιλτρα,
τους ελιγμοδηγούς ν αλλάζουν βάρδια,
με τ άλογα...
Στη συλλογή Meadowlands η Λουίζ Γκλικ συνυφαίνει την ιστορία ενός σύγχρονου διαζυγίου με την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, με μια επανεγγραφή του μύθου που δίνει τον λόγο, πρωτίστως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Συναντάμε, εδώ, μια Πηνελόπη που πεισματικά υφαίνει, εξυψώνοντας έτσι την αναμονή σε θέληση, μια ρεαλίστρια μάγισσα μα τελείως ανθρώπινη Κίρκη, έναν εύστροφο Τηλέμαχο κι έναν...
Στη συλλογή Meadowlands η Λουίζ Γκλικ συνυφαίνει την ιστορία ενός σύγχρονου διαζυγίου με την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, με μια επανεγγραφή του μύθου που δίνει τον λόγο, πρωτίστως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Συναντάμε, εδώ, μια Πηνελόπη που πεισματικά υφαίνει, εξυψώνοντας έτσι την αναμονή σε θέληση, μια ρεαλίστρια μάγισσα μα τελείως ανθρώπινη Κίρκη, έναν εύστροφο Τηλέμαχο κι έναν...
[...] Λέξεις κενές
Κι αν δεν έχεις να πεις
κάτι καλύτερο απ’ τη σιωπή,
μη μιλάς,
μη διαταράσσεις
την ηρεμία με κενές λέξεις
που σαν δοχεία αδειανά
κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο.
Η σιωπή
είναι η πιο ισχυρή απόκριση,
ειδικά σ’ ανθρώπους
που το μόνο που ξέρουν,
είναι να την απειλούν
με ανόητα λόγια. [...]
[...] Εκορέσθην από
την αδολεσχία
κάθε κίβδηλου.
Λόγος λυσιτελής
απ’ το...
[...] Λέξεις κενές
Κι αν δεν έχεις να πεις
κάτι καλύτερο απ’ τη σιωπή,
μη μιλάς,
μη διαταράσσεις
την ηρεμία με κενές λέξεις
που σαν δοχεία αδειανά
κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο.
Η σιωπή
είναι η πιο ισχυρή απόκριση,
ειδικά σ’ ανθρώπους
που το μόνο που ξέρουν,
είναι να την απειλούν
με ανόητα λόγια. [...]
[...] Εκορέσθην από
την αδολεσχία
κάθε κίβδηλου.
Λόγος λυσιτελής
απ’ το...
Όλα προσφέρονται για ανάγνωση. Τα ορατά της Κτίσης που μας περιβάλλει είναι λέξεις, προτάσεις και κείμενα που ανοίγουν μπροστά σου κόσμους έτοιμους να τους αναγνώσεις και να τους γνωρίσεις. Ρίζες βαθιές που φτάνουν ως τα θεμέλια της ύπαρξης ξυπνούν μνήμες παλιές κι όμως τόσο οικείες, βγαλμένες από τον πρώτο όρθρο της ζωής. Και ξετυλίγονται σύμπαντα, κόσμοι κόσμων, εκεί που το αόρατο κρύβεται...
Όλα προσφέρονται για ανάγνωση. Τα ορατά της Κτίσης που μας περιβάλλει είναι λέξεις, προτάσεις και κείμενα που ανοίγουν μπροστά σου κόσμους έτοιμους να τους αναγνώσεις και να τους γνωρίσεις. Ρίζες βαθιές που φτάνουν ως τα θεμέλια της ύπαρξης ξυπνούν μνήμες παλιές κι όμως τόσο οικείες, βγαλμένες από τον πρώτο όρθρο της ζωής. Και ξετυλίγονται σύμπαντα, κόσμοι κόσμων, εκεί που το αόρατο κρύβεται...