Η συλλογή αποτελεί ένα βαθυστόχαστο ταξίδι στη διάθεση του σύγχρονου ανθρώπου να αποδράσει από την καθημερινή ρουτίνα και να διεκδικήσει ένα όραμα ζωής πέρα από τα συνηθισμένα. Μέσα από την πλούσια θεματολογία της φυγής, η δημιουργός αγγίζει έναν ευρύ φάσμα συναισθημάτων και καταστάσεων.
Οι ιστορίες που αναδύονται, οι ήρωες και οι μεταβαλλόμενες σκηνές της συλλογής αποπνέουν την αίσθηση του...
Η συλλογή αποτελεί ένα βαθυστόχαστο ταξίδι στη διάθεση του σύγχρονου ανθρώπου να αποδράσει από την καθημερινή ρουτίνα και να διεκδικήσει ένα όραμα ζωής πέρα από τα συνηθισμένα. Μέσα από την πλούσια θεματολογία της φυγής, η δημιουργός αγγίζει έναν ευρύ φάσμα συναισθημάτων και καταστάσεων.
Οι ιστορίες που αναδύονται, οι ήρωες και οι μεταβαλλόμενες σκηνές της συλλογής αποπνέουν την αίσθηση του...
Μια εξομολογητική, μα συνάμα οικουμενική αφήγηση για τον έρωτα – την ακατανίκητη δύναμη που πυροδοτεί πάθη, συγκινήσεις και εσωτερικές ανησυχίες.
Ένα ταξίδι στον κόσμο των αισθήσεων, όπου ο λόγος της δημιουργού λειτουργεί ως μαγνήτης για την εσωτερική της πραγματικότητα. Μέσα από τις λέξεις της, ο έρωτας αναδεικνύεται ως μια πολυσύνθετη έκφραση, γεμάτη αντιθέσεις – φωτιά και φλόγα, αλλά και...
Μια εξομολογητική, μα συνάμα οικουμενική αφήγηση για τον έρωτα – την ακατανίκητη δύναμη που πυροδοτεί πάθη, συγκινήσεις και εσωτερικές ανησυχίες.
Ένα ταξίδι στον κόσμο των αισθήσεων, όπου ο λόγος της δημιουργού λειτουργεί ως μαγνήτης για την εσωτερική της πραγματικότητα. Μέσα από τις λέξεις της, ο έρωτας αναδεικνύεται ως μια πολυσύνθετη έκφραση, γεμάτη αντιθέσεις – φωτιά και φλόγα, αλλά και...
«Η σχέση της υποτείνουσας», έρχεται ως η πέμπτη ποιητική συλλογή της Βασιλικής Εργαζάκη, μιας ποιήτριας που τριάντα χρόνια υπηρετεί με συνέπεια τον Λόγο και εργάζεται για την έκφρασή του.
[…] Η σχέση της υποτείνουσας επομένως…
Είναι εκεί που η κάθετη γραμμή της Δύναμης συνενώνεται με την οριζόντια γραμμή της Διάχυσης. Όχι πλέον στο τρίγωνο, αλλά μέσα στον Άνθρωπο.
Εκεί που Άνδρας και Γυναίκα...
«Η σχέση της υποτείνουσας», έρχεται ως η πέμπτη ποιητική συλλογή της Βασιλικής Εργαζάκη, μιας ποιήτριας που τριάντα χρόνια υπηρετεί με συνέπεια τον Λόγο και εργάζεται για την έκφρασή του.
[…] Η σχέση της υποτείνουσας επομένως…
Είναι εκεί που η κάθετη γραμμή της Δύναμης συνενώνεται με την οριζόντια γραμμή της Διάχυσης. Όχι πλέον στο τρίγωνο, αλλά μέσα στον Άνθρωπο.
Εκεί που Άνδρας και Γυναίκα...
Στην παρούσα ποιητική συλλογή η Λουλιέτα Λεσανάκου αποκαλύπτει κάθε πτυχή της ζωής της, από τα χρόνια που ήταν παιδί μέχρι και σήμερα, με έναν τρόπο προσωπικό αλλά όχι εγωιστικό. Η ποιήτρια μάς περιηγεί στις σχέσεις που τη διαμόρφωσαν μέσα στον χρόνο σχέσεις οικογενειακές, φιλικές, συντροφικές με αποτυπώσεις που μαρτυρούν πως σκοπός της δεν είναι η διαπροσωπική εξερεύνηση, αλλά η αναζήτηση...
Στην παρούσα ποιητική συλλογή η Λουλιέτα Λεσανάκου αποκαλύπτει κάθε πτυχή της ζωής της, από τα χρόνια που ήταν παιδί μέχρι και σήμερα, με έναν τρόπο προσωπικό αλλά όχι εγωιστικό. Η ποιήτρια μάς περιηγεί στις σχέσεις που τη διαμόρφωσαν μέσα στον χρόνο σχέσεις οικογενειακές, φιλικές, συντροφικές με αποτυπώσεις που μαρτυρούν πως σκοπός της δεν είναι η διαπροσωπική εξερεύνηση, αλλά η αναζήτηση...
Τα παραμύθια μου δεν έχουν δράκο,
τους λείπει αυτό το κάτι. H δράκαινα πέθανε
γιατί τη σκότωσα. Αν ξανάνθιζε
θα ήμουν εγώ. Λείπει η παιδικότητα από
τα παραμύθια μου? είναι γραμμένα για άλλον κόσμο,
για έναν άλλον κόσμο. Θα ’θελα πολύ να είμαι
παιδί, να αγγίζω το δέρμα μου και να νιώθω
το δέρμα ενός παιδιού, με τόση αθωότητα?
να μην το σιχαίνομαι, να μην ουρλιάζει
το πετσί μου από αηδία, να μην...
Τα παραμύθια μου δεν έχουν δράκο,
τους λείπει αυτό το κάτι. H δράκαινα πέθανε
γιατί τη σκότωσα. Αν ξανάνθιζε
θα ήμουν εγώ. Λείπει η παιδικότητα από
τα παραμύθια μου? είναι γραμμένα για άλλον κόσμο,
για έναν άλλον κόσμο. Θα ’θελα πολύ να είμαι
παιδί, να αγγίζω το δέρμα μου και να νιώθω
το δέρμα ενός παιδιού, με τόση αθωότητα?
να μην το σιχαίνομαι, να μην ουρλιάζει
το πετσί μου από αηδία, να μην...
Έμμετρος λόγος και ζωγραφική βρίσκουν κοινό έδαφος σε μια συγκινητική ποιητική συλλογή.
Και τω?ρα ακο?μη ακι?νητος ει?ναι και συλλογα?ται φουρτου?νες κι α?γριες θα?λασσες που πε?ρασαν θυμα?ται και τη φωτια? του φα?ρου του δεν λε?ει να ανα?ψει… Σα?μπως κι ο?λα αν φω?τιζαν, θα ’θελε να τ’ αλλα?ξει…;
Τι γι?νεται ο?ταν παντρευ?εται η ποι?ηση τη ζωγραφικη?; Ποιος ε?χει τον ρο?λο του ε?ρωτα και ποιος...
Έμμετρος λόγος και ζωγραφική βρίσκουν κοινό έδαφος σε μια συγκινητική ποιητική συλλογή.
Και τω?ρα ακο?μη ακι?νητος ει?ναι και συλλογα?ται φουρτου?νες κι α?γριες θα?λασσες που πε?ρασαν θυμα?ται και τη φωτια? του φα?ρου του δεν λε?ει να ανα?ψει… Σα?μπως κι ο?λα αν φω?τιζαν, θα ’θελε να τ’ αλλα?ξει…;
Τι γι?νεται ο?ταν παντρευ?εται η ποι?ηση τη ζωγραφικη?; Ποιος ε?χει τον ρο?λο του ε?ρωτα και ποιος...
Κι όμως ακόμα φαίνονται οι δρόμοι
Τα πλακόστρωτα πεζοδρόμια
ίσα-ίσα που έχουν κάποια φύλλα πεσμένα
Απεργία οι οδοκαθαριστές
Αναθεματισμένοι
τι περισσότερο να καθαρίσετε
ούτε η αξιοπρέπεια δεν έμεινε
να σκοτίζει τα φανάρια
που αναβοσβήνουν τρελαμένα
από την έλλειψη
Κι οι σκιές έχουν πιάσει ρίζες βαθιές
γι’ αυτό, απελπισία,
μην μου στέλνεις ραβασάκια
(Απόσπασμα από την 17η μέρα)...
Κι όμως ακόμα φαίνονται οι δρόμοι
Τα πλακόστρωτα πεζοδρόμια
ίσα-ίσα που έχουν κάποια φύλλα πεσμένα
Απεργία οι οδοκαθαριστές
Αναθεματισμένοι
τι περισσότερο να καθαρίσετε
ούτε η αξιοπρέπεια δεν έμεινε
να σκοτίζει τα φανάρια
που αναβοσβήνουν τρελαμένα
από την έλλειψη
Κι οι σκιές έχουν πιάσει ρίζες βαθιές
γι’ αυτό, απελπισία,
μην μου στέλνεις ραβασάκια
(Απόσπασμα από την 17η μέρα)...
Ένας περι-ποιητής φυτών κρατώντας το ημερολόγιο (απόπειρας) επαναπατρισμού του. H χλωρίδα ως πρόσχημα, ανεξαρτήτως γεωγραφίας. Μια απέριττη φωτο-σύνθεση που μετασχηματίζει ανεπαίσθητα το φυτικό σε ανθρώπινο. Ερωτικές ταξιανθίες που ανασαίνουν, διψούν, (γεω)πονούν, φυλλορροούν και αναμετρώνται με τις ρίζες τους....
Ένας περι-ποιητής φυτών κρατώντας το ημερολόγιο (απόπειρας) επαναπατρισμού του. H χλωρίδα ως πρόσχημα, ανεξαρτήτως γεωγραφίας. Μια απέριττη φωτο-σύνθεση που μετασχηματίζει ανεπαίσθητα το φυτικό σε ανθρώπινο. Ερωτικές ταξιανθίες που ανασαίνουν, διψούν, (γεω)πονούν, φυλλορροούν και αναμετρώνται με τις ρίζες τους....
Στη σύγχρονη εβραϊκή ποίηση αντικρούεται συχνά η ρήση του Τζορτζ Σανταγιάνα ότι «ένας ποιητής δεν μπορεί να είναι μεγαλειώδης παρά μόνο αν γράφει στη γλώσσα του νανουρίσματος της μάνας του». Ο Γεουντά Αμιχάι ανήκει σε όσους έγραψαν μεγαλειώδη ποίηση σε μια γλώσσα που δεν ήταν η μητρική τους. Ο Αμιχάι, όπως και αρκετοί συγγραφείς και ποιητές της γενιάς του, εγκατέλειψε την πρώτη του γλώσσα για...
Στη σύγχρονη εβραϊκή ποίηση αντικρούεται συχνά η ρήση του Τζορτζ Σανταγιάνα ότι «ένας ποιητής δεν μπορεί να είναι μεγαλειώδης παρά μόνο αν γράφει στη γλώσσα του νανουρίσματος της μάνας του». Ο Γεουντά Αμιχάι ανήκει σε όσους έγραψαν μεγαλειώδη ποίηση σε μια γλώσσα που δεν ήταν η μητρική τους. Ο Αμιχάι, όπως και αρκετοί συγγραφείς και ποιητές της γενιάς του, εγκατέλειψε την πρώτη του γλώσσα για...
Η ποιητική συλλογή που κρατάτε στα χέρια σας περιλαμβάνει 87 ποιήματα κοινωνικού, στοχαστικού, ερωτικού, νοσταλγικού και φυσιολατρικού περιεχομένου.
Ο Νίκος Ζώρης αμφισβητεί αδιάκοπα τις σκέψεις και τους στοχασμούς του, ώστε να παραμένουν ζωντανοί και ελεύθεροι από τη στασιμότητα και την αλλοτρίωση. Με μια λέξη ως σπίθα, το μολύβι του φλέγεται, εξερευνά ψυχές και στο τέλος γεννιέται το...
Η ποιητική συλλογή που κρατάτε στα χέρια σας περιλαμβάνει 87 ποιήματα κοινωνικού, στοχαστικού, ερωτικού, νοσταλγικού και φυσιολατρικού περιεχομένου.
Ο Νίκος Ζώρης αμφισβητεί αδιάκοπα τις σκέψεις και τους στοχασμούς του, ώστε να παραμένουν ζωντανοί και ελεύθεροι από τη στασιμότητα και την αλλοτρίωση. Με μια λέξη ως σπίθα, το μολύβι του φλέγεται, εξερευνά ψυχές και στο τέλος γεννιέται το...
Έχουμε μάθει να λέμε ότι τα παραμύθια είναι για τα παιδιά, υπάρχουν όμως και παραμύθια που απευθύνονται σε μεγάλους κι ίσως αυτά να είναι περισσότερα. Και ένας λογικός άνθρωπος μένει έκπληκτος μπροστά στα όσα παραμύθια πιστεύουν οι μεγάλοι. Εδώ όμως μιλάμε για πραγματικά παραμύθια. Παραμύθια γραμμένα από μεγάλους και πασίγνωστους Γερμανούς συγγραφείς. Πασίγνωστους στη χώρα τους, εδώ σε μας...
Έχουμε μάθει να λέμε ότι τα παραμύθια είναι για τα παιδιά, υπάρχουν όμως και παραμύθια που απευθύνονται σε μεγάλους κι ίσως αυτά να είναι περισσότερα. Και ένας λογικός άνθρωπος μένει έκπληκτος μπροστά στα όσα παραμύθια πιστεύουν οι μεγάλοι. Εδώ όμως μιλάμε για πραγματικά παραμύθια. Παραμύθια γραμμένα από μεγάλους και πασίγνωστους Γερμανούς συγγραφείς. Πασίγνωστους στη χώρα τους, εδώ σε μας...
‘Κλείσε τα μάτια. Βρίσκεσαι στο αμπάρι ενός πλοίου, ο ένας κολλάει πάνω στον άλλον, δεν χωράς. Στην αγκαλιά κρατάς το νηστικό και διψασμένο παιδί σου. Τα χείλη του ξερά. Κλαίει ασταμάτητα. Κάποια στιγμή αποκαμωμένο κλείνει τα βλέφαρά του. Πουθενά φρέσκος αέρας, μονάχα μυρωδιές από σκουριά, λάδια, πετρέλαιο, περιττώματα, ούρα και σκοτάδι. Σε μια στιγμή το πλοίο γέρνει απότομα και μπαίνει από...
‘Κλείσε τα μάτια. Βρίσκεσαι στο αμπάρι ενός πλοίου, ο ένας κολλάει πάνω στον άλλον, δεν χωράς. Στην αγκαλιά κρατάς το νηστικό και διψασμένο παιδί σου. Τα χείλη του ξερά. Κλαίει ασταμάτητα. Κάποια στιγμή αποκαμωμένο κλείνει τα βλέφαρά του. Πουθενά φρέσκος αέρας, μονάχα μυρωδιές από σκουριά, λάδια, πετρέλαιο, περιττώματα, ούρα και σκοτάδι. Σε μια στιγμή το πλοίο γέρνει απότομα και μπαίνει από...
Η ποίηση του Παύλου Ρούφα μας καλεί να σηκώσουμε τον ήλιο.
Η ποίησή του αποτυπώνει το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας που ξεπροβάλλει ως διέξοδο από τη σημερινή κοινωνία, που δημιουργεί πολέμους και πνίγει τα παιδιά της. Με τα ποιήματά του, προσπαθεί να συνδιαλλαγεί με τις κορυφαίες στιγμές του επαναστατικού κινήματος. Θύμηση και αναστοχασμός στα ποιήματα του Ρούφα σμίγουν με την επίγνωση της...
Η ποίηση του Παύλου Ρούφα μας καλεί να σηκώσουμε τον ήλιο.
Η ποίησή του αποτυπώνει το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας που ξεπροβάλλει ως διέξοδο από τη σημερινή κοινωνία, που δημιουργεί πολέμους και πνίγει τα παιδιά της. Με τα ποιήματά του, προσπαθεί να συνδιαλλαγεί με τις κορυφαίες στιγμές του επαναστατικού κινήματος. Θύμηση και αναστοχασμός στα ποιήματα του Ρούφα σμίγουν με την επίγνωση της...
Η Ζωή, όπως η Ποίηση και η Τέχνη, είναι ένα πολυδιάστατο ταξίδι συναισθημάτων, χροιών και τόνων σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους κατά την αέναη πορεία τους από το σκοτάδι στο Φως και την αναπόδραστη εντελέχεια του καταλύτη Χρόνου. Με αφετηρία αυτές τις επαλλάσσουσες χροιές η συλλογή ποιημάτων Μετατονισμοί είναι το ένατο ποιητικό βιβλίο του Παντελή Τσιμπισκάκη, μέσω του οποίου ο ποιητής από τη...
Η Ζωή, όπως η Ποίηση και η Τέχνη, είναι ένα πολυδιάστατο ταξίδι συναισθημάτων, χροιών και τόνων σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους κατά την αέναη πορεία τους από το σκοτάδι στο Φως και την αναπόδραστη εντελέχεια του καταλύτη Χρόνου. Με αφετηρία αυτές τις επαλλάσσουσες χροιές η συλλογή ποιημάτων Μετατονισμοί είναι το ένατο ποιητικό βιβλίο του Παντελή Τσιμπισκάκη, μέσω του οποίου ο ποιητής από τη...
Τέλος Οκτωβρίου,
βραδιάζει νωρίς τα τελευταία χρόνια
και η πραγματικότητα
αμείλικτη
μας ωθεί να βαδίσουμε σε δρόμους
που ποτέ δε θελήσαμε.
Έχω ανακαλύψει μια χαραμάδα
μικρή
μέσα σε ένα στίχο που οδηγεί
σε κόσμο μακρινό.
Έλα πριν βραδιάσει
ξανά
μας έχω κρατήσει στη βροχή
έναν ακόμα χορό.
Θυμάσαι;...
Τέλος Οκτωβρίου,
βραδιάζει νωρίς τα τελευταία χρόνια
και η πραγματικότητα
αμείλικτη
μας ωθεί να βαδίσουμε σε δρόμους
που ποτέ δε θελήσαμε.
Έχω ανακαλύψει μια χαραμάδα
μικρή
μέσα σε ένα στίχο που οδηγεί
σε κόσμο μακρινό.
Έλα πριν βραδιάσει
ξανά
μας έχω κρατήσει στη βροχή
έναν ακόμα χορό.
Θυμάσαι;...
Άσκοπη (;) κίνηση
Κατέβηκε από το μεγάλο γυάλινο κτίριο
και βγήκε από τη μικρή πλαϊνή πόρτα.
Ένιωσε αμέσως τον άνεμο να του παγώνει το πρόσωπο
και να του ανακατεύει τα μαλλιά.
Φορούσε σκούρο γκρι παλτό
με σηκωμένους τους γιακάδες
κι είχε τα χέρια στις τσέπες.
Προχώρησε μερικά βήματα
στον άχρωμο μαρμάρινο
υπερυψωμένο
περίβολο του κτιρίου
Και μετά στάθηκε
και κοίταξε μπροστά.
Σκούρα σύννεφα...
Άσκοπη (;) κίνηση
Κατέβηκε από το μεγάλο γυάλινο κτίριο
και βγήκε από τη μικρή πλαϊνή πόρτα.
Ένιωσε αμέσως τον άνεμο να του παγώνει το πρόσωπο
και να του ανακατεύει τα μαλλιά.
Φορούσε σκούρο γκρι παλτό
με σηκωμένους τους γιακάδες
κι είχε τα χέρια στις τσέπες.
Προχώρησε μερικά βήματα
στον άχρωμο μαρμάρινο
υπερυψωμένο
περίβολο του κτιρίου
Και μετά στάθηκε
και κοίταξε μπροστά.
Σκούρα σύννεφα...
Μάτια του χθες
Σαν κοιτάζω τα μάτια του χθες
τα ήρεμα μιας θάλασσας κύματα
μοιάζουν της νύχτας παρθένες σκιές
που μου στέλνουν αγάπης μηνύματα.
Λευκά εντελβάις της ψυχής μου ανθίσματα
στης ζωής τα λιμάνια αιθέριες μορφές
αγέρωχοι φάροι στου χρόνου τα πείσματα
στα μινόρε των γλάρων αναμνήσεις θολές.
Και είναι τα ίδια των ονείρων στολίδια
που στο βαλς και του τώρα μεθούνε καρδιές
πιο...
Μάτια του χθες
Σαν κοιτάζω τα μάτια του χθες
τα ήρεμα μιας θάλασσας κύματα
μοιάζουν της νύχτας παρθένες σκιές
που μου στέλνουν αγάπης μηνύματα.
Λευκά εντελβάις της ψυχής μου ανθίσματα
στης ζωής τα λιμάνια αιθέριες μορφές
αγέρωχοι φάροι στου χρόνου τα πείσματα
στα μινόρε των γλάρων αναμνήσεις θολές.
Και είναι τα ίδια των ονείρων στολίδια
που στο βαλς και του τώρα μεθούνε καρδιές
πιο...
Έχουμε μάθει να λέμε ότι τα παραμύθια είναι για τα παιδιά, υπάρχουν όμως και παραμύθια που απευθύνονται σε μεγάλους κι ίσως αυτά να είναι περισσότερα. Και ένας λογικός άνθρωπος μένει έκπληκτος μπροστά στα όσα παραμύθια πιστεύουν οι μεγάλοι. Εδώ όμως μιλάμε για πραγματικά παραμύθια. Παραμύθια γραμμένα από μεγάλους και πασίγνωστους Γερμανούς συγγραφείς. Πασίγνωστους στη χώρα τους, εδώ σε μας...
Έχουμε μάθει να λέμε ότι τα παραμύθια είναι για τα παιδιά, υπάρχουν όμως και παραμύθια που απευθύνονται σε μεγάλους κι ίσως αυτά να είναι περισσότερα. Και ένας λογικός άνθρωπος μένει έκπληκτος μπροστά στα όσα παραμύθια πιστεύουν οι μεγάλοι. Εδώ όμως μιλάμε για πραγματικά παραμύθια. Παραμύθια γραμμένα από μεγάλους και πασίγνωστους Γερμανούς συγγραφείς. Πασίγνωστους στη χώρα τους, εδώ σε μας...
«Όλα μου τα ταξίδια
γίναν χωρίς πυξίδα
χωρίς αποσκευές
χωρίς συνταξιδιώτη
με μια επιθυμία βαριά
στους ώμους μου ριγμένη.»
«Ο Ταξιδευτής» δεν αναζητά προορισμούς αλλά αλήθειες, είναι ένας προσκυνητής των συναισθημάτων που άλλοτε πονά κι άλλοτε χαμογελά αμυδρά με μια «σχεδόν ελπίδα».
Περπατά σε τόπους της ψυχής όπου η θλίψη βάφεται κόκκινη, η μοναξιά σμιλεύει τη σιωπή και η ελπίδα ανθίζει...
«Όλα μου τα ταξίδια
γίναν χωρίς πυξίδα
χωρίς αποσκευές
χωρίς συνταξιδιώτη
με μια επιθυμία βαριά
στους ώμους μου ριγμένη.»
«Ο Ταξιδευτής» δεν αναζητά προορισμούς αλλά αλήθειες, είναι ένας προσκυνητής των συναισθημάτων που άλλοτε πονά κι άλλοτε χαμογελά αμυδρά με μια «σχεδόν ελπίδα».
Περπατά σε τόπους της ψυχής όπου η θλίψη βάφεται κόκκινη, η μοναξιά σμιλεύει τη σιωπή και η ελπίδα ανθίζει...