Μια ποιητική συλλογή που σε ταξιδεύει εκεί που μόνο η ποίηση μπορεί.
“Λατρευ?ω τα μαχαι?ρια κα?τω απο? το μαξιλα?ρι τους εφια?λτες που κο?βονται στη με?ση
και την ερμηνει?α τους για νε?α αρχη?
…στην α?λλη πλευρα?”...
Μια ποιητική συλλογή που σε ταξιδεύει εκεί που μόνο η ποίηση μπορεί.
“Λατρευ?ω τα μαχαι?ρια κα?τω απο? το μαξιλα?ρι τους εφια?λτες που κο?βονται στη με?ση
και την ερμηνει?α τους για νε?α αρχη?
…στην α?λλη πλευρα?”...
Θα έρθει κάποια στιγμή
η εποχή που θα επιστρέψω
στην πόλη που παρά φύσιν
όρισα ως ιδιαίτερη πατρίδα μου
δεκαετίες τώρα.
Για να ζήσω ξανά
στον τόπο που θέλησα
να ξοδέψω τα χρόνια μου.
Οι φίλοι μου θα ’ναι εδώ·
το ίδιο και οι εχθροί
που ποτέ μου δεν τους απηύθυνα θυμό.
Οι μάσκες θα ’χουν πέσει.
Οι τηλεοπτικές εικόνες
δεν θα εμφανίζουν μετρητές κρουσμάτων·
και η πολιτεία θα μοσχοβολάει...
Θα έρθει κάποια στιγμή
η εποχή που θα επιστρέψω
στην πόλη που παρά φύσιν
όρισα ως ιδιαίτερη πατρίδα μου
δεκαετίες τώρα.
Για να ζήσω ξανά
στον τόπο που θέλησα
να ξοδέψω τα χρόνια μου.
Οι φίλοι μου θα ’ναι εδώ·
το ίδιο και οι εχθροί
που ποτέ μου δεν τους απηύθυνα θυμό.
Οι μάσκες θα ’χουν πέσει.
Οι τηλεοπτικές εικόνες
δεν θα εμφανίζουν μετρητές κρουσμάτων·
και η πολιτεία θα μοσχοβολάει...
Μοιάζει παράδοξο το γεγονός, για όσους γνωρίζουν το ύστερο έργο του Κώστα Μόντη, ότι "το σύνδρομο της Πρέβεζας" και τα αδιέξοδα τα οποία κατοπτρίζονται σε ορισμένα ποιήματα των πρώιμων συλλογών του μέχρι το 1954, οριοθετούνται στο πλαίσιο μιας ιδιωτικής αποκλειστικά περιοχής. Τούτη την περίοδο του εγώ, της ανασφάλειας και της καταβύθισης στα επαγγελματικά, βιοτικά, και οικογενειακά προβλήματα,...
Μοιάζει παράδοξο το γεγονός, για όσους γνωρίζουν το ύστερο έργο του Κώστα Μόντη, ότι "το σύνδρομο της Πρέβεζας" και τα αδιέξοδα τα οποία κατοπτρίζονται σε ορισμένα ποιήματα των πρώιμων συλλογών του μέχρι το 1954, οριοθετούνται στο πλαίσιο μιας ιδιωτικής αποκλειστικά περιοχής. Τούτη την περίοδο του εγώ, της ανασφάλειας και της καταβύθισης στα επαγγελματικά, βιοτικά, και οικογενειακά προβλήματα,...
Ο ποιητικός λόγος στην δική του μορφή ορίζεται σε λόγο ελεύθερο, που μου δίνεται η ευκαιρία να υπενθυμίζω αυτά που έχουν κοινωνικό αντίκτυπο στις μέρες μας, χωρίς αυτό να ερμηνεύεται ως ολοκληρωτική άποψη.
Η πλήρως ανεξάρτητη ματιά του καθενός μας μπορεί να ταξιδέψει στο παρελθόν για να κοιτάζει με προσοχή το μέλλον!
Στέλλα Κουντουρά-Τυρεκίδου...
Ο ποιητικός λόγος στην δική του μορφή ορίζεται σε λόγο ελεύθερο, που μου δίνεται η ευκαιρία να υπενθυμίζω αυτά που έχουν κοινωνικό αντίκτυπο στις μέρες μας, χωρίς αυτό να ερμηνεύεται ως ολοκληρωτική άποψη.
Η πλήρως ανεξάρτητη ματιά του καθενός μας μπορεί να ταξιδέψει στο παρελθόν για να κοιτάζει με προσοχή το μέλλον!
Στέλλα Κουντουρά-Τυρεκίδου...
Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο πόλεµος είναι σχολείο αρετής. Για να µπορέσει όµως ο άνθρωπος να ψηλώσει το µπόι της αρετής του, πρέπει να έρθει αντιµέτωπος µε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Με τα λάθη του, µε τις προδοσίες του, µε τις υστερόβουλες σκέψεις που τον ρήµαξαν. Στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, έγινε ένας πόλεµος. Ένας πόλεµος που ασφαλώς και δεν ψήλωσε το µπόι της αρετής µας. Αντίθετα,...
Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο πόλεµος είναι σχολείο αρετής. Για να µπορέσει όµως ο άνθρωπος να ψηλώσει το µπόι της αρετής του, πρέπει να έρθει αντιµέτωπος µε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Με τα λάθη του, µε τις προδοσίες του, µε τις υστερόβουλες σκέψεις που τον ρήµαξαν. Στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, έγινε ένας πόλεµος. Ένας πόλεµος που ασφαλώς και δεν ψήλωσε το µπόι της αρετής µας. Αντίθετα,...
ΑΝΑΣΤΕΝΑΡΙΑ
Κανείς μας δεν κατάλαβε πως
χορεύαμε σ’ αναμμένα κάρβουνα
και τα καμένα πόδια μας
την άλλη μέρα φανήκανε
όταν πια ούτε κάρβουνα ούτε στάχτες.
Την ώρα της έκστασης
αλλού ανήκαμε
ψυχή και κορμί
αλλά οι πληγές
μεγάλωναν
άρχισε να μυρίζει
η καμένη σάρκα.
Τώρα,
μόνο πονάμε,
χάθηκε τ’ όραμα.
ΟΤΑΝ ΕΡΘΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ
Έτσι έρχονται οι λέξεις
σωσίβια
Με την καταστροφή....
ΑΝΑΣΤΕΝΑΡΙΑ
Κανείς μας δεν κατάλαβε πως
χορεύαμε σ’ αναμμένα κάρβουνα
και τα καμένα πόδια μας
την άλλη μέρα φανήκανε
όταν πια ούτε κάρβουνα ούτε στάχτες.
Την ώρα της έκστασης
αλλού ανήκαμε
ψυχή και κορμί
αλλά οι πληγές
μεγάλωναν
άρχισε να μυρίζει
η καμένη σάρκα.
Τώρα,
μόνο πονάμε,
χάθηκε τ’ όραμα.
ΟΤΑΝ ΕΡΘΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ
Έτσι έρχονται οι λέξεις
σωσίβια
Με την καταστροφή....
... με τόσο αίμα μού κόπηκε η όρεξη πετάω το χοιρινό και τη σαλάτα απ’ το παράθυρο ελπίζω να πέσουν σε κανενός το κεφάλι μπας και περάσει ο έρωτας της ζωής μου ή έστω κάποιος να με βρίσει Η Δυσανεξία στη λακτόζη είναι η νέα ποιητική συλλογή του Αρεταίου Μπεζάνη. Η συλλογή ξεκινάει και τελειώνει με αίμα. Κυριαρχούν τα χρώματα, οι μυρωδιές και οι εικόνες. Ο κεντρικός πυρήνας της είναι ο έρωτας...
... με τόσο αίμα μού κόπηκε η όρεξη πετάω το χοιρινό και τη σαλάτα απ’ το παράθυρο ελπίζω να πέσουν σε κανενός το κεφάλι μπας και περάσει ο έρωτας της ζωής μου ή έστω κάποιος να με βρίσει Η Δυσανεξία στη λακτόζη είναι η νέα ποιητική συλλογή του Αρεταίου Μπεζάνη. Η συλλογή ξεκινάει και τελειώνει με αίμα. Κυριαρχούν τα χρώματα, οι μυρωδιές και οι εικόνες. Ο κεντρικός πυρήνας της είναι ο έρωτας...
ΜΕΤΑ
Θα βγα?λω τα βλε?φαρα? μου. Θα σου τα χαρι?σω.
Να τα κα?νεις δεμα?τια.
Να τα στοιβα?ξεις
στα μαυ?ρα σου μαλλια?.
Το καλοκαι?ρι
τα πουλια? μοιρα?ζονται
τα ι?δια κλαδια?
με τα τζιτζι?κια.
Εμει?ς
θα μοιραστου?με την ο?ραση.
Ο?που κοιτα?ς θα βλε?πω. Ο?που κλει?νεις τα μα?τια
θα σκοντα?φτω.
Θα κριματι?ζω
με το φως το ματιω?ν σου.
Μετα?; θα με ρωτη?σεις....
ΜΕΤΑ
Θα βγα?λω τα βλε?φαρα? μου. Θα σου τα χαρι?σω.
Να τα κα?νεις δεμα?τια.
Να τα στοιβα?ξεις
στα μαυ?ρα σου μαλλια?.
Το καλοκαι?ρι
τα πουλια? μοιρα?ζονται
τα ι?δια κλαδια?
με τα τζιτζι?κια.
Εμει?ς
θα μοιραστου?με την ο?ραση.
Ο?που κοιτα?ς θα βλε?πω. Ο?που κλει?νεις τα μα?τια
θα σκοντα?φτω.
Θα κριματι?ζω
με το φως το ματιω?ν σου.
Μετα?; θα με ρωτη?σεις....
Όμως, σε βρίσκω, με τα ίδια ευχαριστώ
απ’ τη μηχανή του χρόνου με το ίδιο βλέμμα
κι απ’ της ερωτικής καθαρότητας το σκίρτημα
ως μέσα στα φρόνιμα λόγια που αγκαλιάζονται.
Όμως, στο πένθος μας με όσα φέρνει ο πόνος
με όσα κρύβει κι η νέα ηδονή των ανάρμοστων
οι άδειοι μας τόποι περνούν στο μεγάλο όνειρο
με το φως των εξακολουθητικών μας σαρκασμών.
Τόπος έρωτας και χαμένος ο φόβος της μνήμης
κι...
Όμως, σε βρίσκω, με τα ίδια ευχαριστώ
απ’ τη μηχανή του χρόνου με το ίδιο βλέμμα
κι απ’ της ερωτικής καθαρότητας το σκίρτημα
ως μέσα στα φρόνιμα λόγια που αγκαλιάζονται.
Όμως, στο πένθος μας με όσα φέρνει ο πόνος
με όσα κρύβει κι η νέα ηδονή των ανάρμοστων
οι άδειοι μας τόποι περνούν στο μεγάλο όνειρο
με το φως των εξακολουθητικών μας σαρκασμών.
Τόπος έρωτας και χαμένος ο φόβος της μνήμης
κι...
O Κώστας Γουλιάμος με την ποιητική του συλλογή Το Μάτι της Λέξης καταδεικνύει πως όσα αγγίζουν οι λέξεις γίνονται αίμα στη ρίζα των νεκρών.
Τις σελίδες της συλλογής του διατρέχουν ο πόνος, η θυσία, ο θάνατος για το δίκιο. Μέσα σε αυτές, το αίμα ποτίζει τα βρεγμένα χόρτα και οι σύντροφοι στις κόκκινες νύχτες γίνονται αστέρια που το φως τους σκίζει στα δύο το σκοτάδι.
Η συλλογή αποτελείται από...
O Κώστας Γουλιάμος με την ποιητική του συλλογή Το Μάτι της Λέξης καταδεικνύει πως όσα αγγίζουν οι λέξεις γίνονται αίμα στη ρίζα των νεκρών.
Τις σελίδες της συλλογής του διατρέχουν ο πόνος, η θυσία, ο θάνατος για το δίκιο. Μέσα σε αυτές, το αίμα ποτίζει τα βρεγμένα χόρτα και οι σύντροφοι στις κόκκινες νύχτες γίνονται αστέρια που το φως τους σκίζει στα δύο το σκοτάδι.
Η συλλογή αποτελείται από...
Ένα πέρασμα, μια πορεία, μια περιπέτεια, ένας απέραντος δρόμος είναι η ζωή… Λιμάνια, σταθμοί, ασθμαίνοντα σώματα, που με την επιμονή του σαλίγκαρου πορεύονται στο εφήμερο κυνηγώντας το ανέφικτο. Άλλοτε με ποδήλατα, άλλοτε με τρένα, άλλοτε με πλοία, κρατώντας στα χέρια φύλλα πορείας και ναυτικά φυλλάδια ανοικτά και άγραφα… σε μια αέναη περιδίνηση, σε ένα ταξίδι από το εφήμερο στο επέκεινα....
Ένα πέρασμα, μια πορεία, μια περιπέτεια, ένας απέραντος δρόμος είναι η ζωή… Λιμάνια, σταθμοί, ασθμαίνοντα σώματα, που με την επιμονή του σαλίγκαρου πορεύονται στο εφήμερο κυνηγώντας το ανέφικτο. Άλλοτε με ποδήλατα, άλλοτε με τρένα, άλλοτε με πλοία, κρατώντας στα χέρια φύλλα πορείας και ναυτικά φυλλάδια ανοικτά και άγραφα… σε μια αέναη περιδίνηση, σε ένα ταξίδι από το εφήμερο στο επέκεινα....
ΚΥΡΙΑΚΕΣ (Μνήμη Χρίστου Λάσκαρη)
Μα τόσα χρόνια πια στη σύνταξη
ομήλικοι οι λιγοστές παρέες του
στην εκκλησία σπανίως και μόνο
Μεγαλοβδόμαδο, Χαιρετισμούς,
καμιάν Ανάσταση
πώς γίνεται και οι Κυριακές του
παραμένουν Κυριακές;...
ΚΥΡΙΑΚΕΣ (Μνήμη Χρίστου Λάσκαρη)
Μα τόσα χρόνια πια στη σύνταξη
ομήλικοι οι λιγοστές παρέες του
στην εκκλησία σπανίως και μόνο
Μεγαλοβδόμαδο, Χαιρετισμούς,
καμιάν Ανάσταση
πώς γίνεται και οι Κυριακές του
παραμένουν Κυριακές;...
…Μα ευτυχώς βυθίστηκες κι εσύ, στο δικό µου µέσα, στο αλύτρωτο. Και όλα τελείωσαν. Φύκια και πόθοι τροφή για πεινασµένα ψάρια. Περίσσεψε µόνο ένα αχ στην όχθη και ανάµεσα σε τούτες τις γραµµές, η ανάµνησή σου κι ένα κύµα....
…Μα ευτυχώς βυθίστηκες κι εσύ, στο δικό µου µέσα, στο αλύτρωτο. Και όλα τελείωσαν. Φύκια και πόθοι τροφή για πεινασµένα ψάρια. Περίσσεψε µόνο ένα αχ στην όχθη και ανάµεσα σε τούτες τις γραµµές, η ανάµνησή σου κι ένα κύµα....
ΠΡΟΜΝΗΣΙΑ
Στραγγίζει το φως μου αυτή η νεκρόπολη
δειλοί, με ποδοπάτησαν,
φέρουν όλοι στο ύβωμα
ένα κατάρτι
σκουληκιασμένο ψωμί με ταΐζουν και
μουσική από τρίξιμο οδόντων
σε κάθε βήμα ιδρώνω αίμα
μα σαν φτάσω μπρος στο άβατο
?σταμαι κα? ?ξίσταμαι
καθώς γελώντας ανακλίνεις
τον λαιμό σου...
ΠΡΟΜΝΗΣΙΑ
Στραγγίζει το φως μου αυτή η νεκρόπολη
δειλοί, με ποδοπάτησαν,
φέρουν όλοι στο ύβωμα
ένα κατάρτι
σκουληκιασμένο ψωμί με ταΐζουν και
μουσική από τρίξιμο οδόντων
σε κάθε βήμα ιδρώνω αίμα
μα σαν φτάσω μπρος στο άβατο
?σταμαι κα? ?ξίσταμαι
καθώς γελώντας ανακλίνεις
τον λαιμό σου...
Όταν η ζωή σ’ έχει μάθει
να παλεύεις μόνος σου,
εκτιμάς διαφορετικά
την αγκαλιά εκείνη,
που παίρνει ένα μέρος
απ’ το βάρος σου.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό
απ’ το να μοιράζεσαι πτυχές
της ζωής σου μαζί μ’ έναν άνθρωπο,
που θέλει το καλύτερο για εσένα,
όπως κι εσύ για εκείνον.
Οι άνθρωποι άλλωστε
ανθίζουν καλύτερα μαζί,
όταν ο ένας υποστηρίζει
κι ανεβάζει τον άλλον.
Ίσως τελικά αυτό...
Όταν η ζωή σ’ έχει μάθει
να παλεύεις μόνος σου,
εκτιμάς διαφορετικά
την αγκαλιά εκείνη,
που παίρνει ένα μέρος
απ’ το βάρος σου.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό
απ’ το να μοιράζεσαι πτυχές
της ζωής σου μαζί μ’ έναν άνθρωπο,
που θέλει το καλύτερο για εσένα,
όπως κι εσύ για εκείνον.
Οι άνθρωποι άλλωστε
ανθίζουν καλύτερα μαζί,
όταν ο ένας υποστηρίζει
κι ανεβάζει τον άλλον.
Ίσως τελικά αυτό...
Η ποιητική συλλογή αντλεί έμπνευση από τη μακρά μάχη της μητέρας της ποιήτριας με τον καρκίνο, μια μάχη που τελικά δεν είχε νικητή. Ο τίτλος «Μικροχιμαιρικό» αναφέρεται σε μια σπάνια φυσική διαδικασία που ονομάζεται εμβρυομητρικός μικροχιμαιρισμός, κατά την οποία κύτταρα από το έμβρυο μπορούν να εισέλθουν στο σώμα της μητέρας και να παραμείνουν εκεί για πολλά χρόνια μετά τη...
Η ποιητική συλλογή αντλεί έμπνευση από τη μακρά μάχη της μητέρας της ποιήτριας με τον καρκίνο, μια μάχη που τελικά δεν είχε νικητή. Ο τίτλος «Μικροχιμαιρικό» αναφέρεται σε μια σπάνια φυσική διαδικασία που ονομάζεται εμβρυομητρικός μικροχιμαιρισμός, κατά την οποία κύτταρα από το έμβρυο μπορούν να εισέλθουν στο σώμα της μητέρας και να παραμείνουν εκεί για πολλά χρόνια μετά τη...