«Ο τόμος με τα άπαντά μου δεν είναι μόνο η συγκέντρωση των ποιημάτων μου αλλά κι ολόκληρης της ζωής μου, αφού δε θυμάμαι να έζησα ποτέ χωρίς ποίηση. Μικρή, μου διάβαζε ποίη­ση η μητέρα μου και, βέβαια, μεγάλωσα στη σκιά του νονού μου, του Νίκου Καζαντζάκη. Ήξερα πώς γράφονται τα ποιήματα, δηλαδή ότι δεν μπορείς να τα προγραμματίσεις. Εκείνα αποφασίζουν πότε θα σε κατακτήσουν. Αρκεί να ’χεις την...

...

...

...

...

Ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα λάθος στην επίπλαστη, επιβεβλημένη αυτή τελειότητα, που μας καταδυναστεύει εδώ και χρόνια και μας παραμυθιάζει με κάτι Κυριακές και αδειανές άκρες ουράνιων τόξων. Λατρεύοντας κάθε λάθος σ’ έναν μικρόκοσμο, που έμαθε να το ξορκίζει με κάθε τρόπο, νομίζοντας πως αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος. Ελπίζοντας στη συνάντηση με την πραγματική ελευθερία, η οποία έρχεται...

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΝΕΡΟ Από το νερό που περι?χεται στο δ?κρυ φτι?χτηκαν οι θ?λασσες? π?νω σ’ αυτές ταξ?δεψαν δ?νδρα με πανιά μα και μεταλλικά θηρ?α που βυθ?στηκαν ως τους π?τους. Π?τε με άνεμο και π?τε με πετρ?λαιο κοπι?σαμε να ταξιδ?ψουμε ματα?ως. Μ?σα στον ύπνο σαλε?ουν τα όνειρά μας μ?σα στο χώμα μας σαλε?ει το σκουλ?κι....

...

Ο Μίμης Παπαθανασίου καταδύεται σε βάθη που το οξυγόνο, ο γαλάζιος ουρανός, τα κόκκινα γεράνια είναι μια θολή ανάμνηση. Θολή μα αναγκαία, για την επιβίωση των λέξεων που θα μετασχηματίσουν το παρελθόν –καρέ καρέ– σε μια απίστευτη ιστορία, γεμάτη ποίηση, σκοτάδι, νιάτα, γηρατειά. Δεν έχει ήρωες το «παραμύθι» του Μίμη Παπαθανασίου, ούτε δράκους και νεράιδες. Έχει ανθρώπους που ζουν τον πόνο και...

Η αυλαία ανοίγει κι ο προβολέας φωτίζει τις ιαχές των ψυχών κουρασμένων ανθρώπων. Εσωτερικές σκέψεις, συναισθήματα, ενοχές και λαχτάρες ξεγυμνώνονται μπροστά μας. Ενδότερες φωνές αντιπαλεύουν με κατευθύνσεις και αποφάσεις, καθώς οι άνθρωποι αναζητούν τη χαμένη τους ταυτότητα. Οι φωνές της ψυχής, περιλαμβάνουν τις εσωτερικές συνειδητές σκέψεις και αναλύσεις της κάθε επιλογής, τις βαθύτερες...

Εικόνες και συναισθήματα που παρουσιάζονται με αισθαντικό τρόπο μέσα από τα ποιήματα και τα τραγούδια του Ιωάννη Κοκκάρη. Εκπλήσσομαι πώς μπορεί, με απλές λέξεις, να φτιάχνει εικόνες από το παρελθόν και ιστορίες του σύγχρονου ανθρώπου. Θεωρώ ότι η αυθεντικότητα των ποιημάτων του θα οδηγήσει τον αναγνώστη σε μια, πρόσωπο με πρόσωπο, μάχη αναγκαία στο καθένα μας, για να βρει τις δικές του...

Τι είναι αυτό που κινεί την πένα του Ιωάννη Κοκκάρη και κατ’ επέκταση τη μουσική μπαγκέτα μου; Τώρα, στο τέλος της μουσικής διαδρομής μας, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο άνεμος, που παρασύρει τα πάντα, όταν χάνει τον έλεγχο και χαϊδεύει απαλά και φιλικά το μέτωπο... Αυτός ο άνεμος που είναι αισιόδοξος, αλλά συγχρόνως ορμητικός και αξιοπρεπής. Πολλές φορές μας θυμίζει ότι είμαστε κεριά, που...

...

...

Αν ποτέ βρεθείς Στο λαβωμένο τούνελ Και κοιτάξεις μακριά Τη γαλαζοπράσινη κοιλάδα Με τα πανύψηλα κυπαρίσσια Και τις λευκοντυμένες αμυγδαλιές Θυμήσου την Άννα Τα ολόχρυσα νιάτα της Την καθαρή φορεσιά της Τα ανοιχτά της μάτια Που αντίκρυσαν τον κόσμο Για τόσο λίγο Που ονειρεύτηκε τη θάλασσα Τον ήλιο με τα καλοκαίρια του Τον αναπάντεχο έρωτα (...) Η Άννα δεν πρόλαβε φέτος...

«Σ’ αυτόν εδώ τον τόμο, με τον εύλογο τίτλο Ποιητικά γεφυρώματα, διαβάζουμε τις παραλλαγές μιας ομάδας μαθητών πάνω στα θέματα και τους εκφραστικούς κώδικες που προτείνουν κάποιοι (εφτά τον αριθμό) από τους μεγάλους ποιητές μας της γενιάς του ’20 και του ’30. Το αποτέλεσμα εκπλήσσει. Με τη βοήθεια των ιδιοφυών «καθοδηγητών» τους, των μεγάλων μας δηλαδή ποιητών, τα παιδιά αυτά έρχονται να...

...

...τη γλώσσα συνεχώς διπλώνω και απλώνω κι ανιστορώ ψευδίζοντας σαν παιδί που δόντια αλλάζει ηδονές κι οδύνες...

Σε αυτήν τη δεύτερη ποιητική του σύνθεση, ο ποιητής ενορχηστρώνει μια «χορεία» λέξεων και συναισθημάτων σε μια σπονδυλωτή αφήγηση ποιητικού οίστρου και πένθους. Με την ευαισθησία ενός μαέστρου του πνεύματος, ο συγγραφέας αντιλαμβάνεται την αναπάντεχη τραγωδία των Τεμπών, χτίζοντας μια γέφυρα ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, τη μνήμη και το χρέος μιας γενιάς νέας και ρέκτειρας. Μέσα από τους...

Πώς να το γράψω να το δεις και πώς να σου το πω, στους τέσσερις σκορπίζουνε ανέμους τα χαρτιά μου, μπροστά μου μίλια απλώνεται νερό θαλασσινό, κι αν το φωνάξω πνίγεται στο κύμα η λαλιά μου. Μια αρχαία ξέρω προσευχή που κάνουν στο Περού, με δίχως θυμιάματα, κεριά και μανουάλια, αυτήν κι εσένα μυστικά έχω ξανά στον νου, απόψε που σφυρίζουνε τρελοί καιροί στα στράλια. Βαθιά η πλώρη...

Μου λείπει τότε που μαζεύαμε Κοχύλια Ήλιο Βροχή Την ψυχή, πώς τη μαζεύεις;...

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς «ARS POETICA» –σειρά αφιερωμένη στην παγκόσμια ποίηση– έρχεται για να γνωρίσει στο ελληνικό κοινό τη μεγάλη περουβιανή ποιήτρια Blanca Varela, μια από τις σημαντικότερες ποιητικές φωνές της Λατινικής Αμερικής και παντελώς άγνωστη στην Ελλάδα (μοναδική εξαίρεση έξι ποιήματά της που μετέφρασε και δημοσίευσε στο ιστολόγιό του ο ποιητής και μεταφραστής Στέλιος...

Το ποίημα αναφέρεται στα γεγονότα του Τρωικού Πολέμου από το θάνατο του Έκτορα μέχρι το θάνατο του Αχιλλέα....

Στον σιωπηλό κόσμο της παρούσας ποιητικής συλλογής, κατακερματισμένες σκέψεις χορεύουν με τα απωθημένα, ανοίγοντας παράθυρα στο παρελθόν. Μνήμες ξυπνούν, αφήνοντας αναπόδραστες σκέψεις να τρυπώσουν στο παραθυράκι του νου. Στον χορό των λέξεων, ανθίζει η ελπίδα, σαν φως που οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι στον κόσμο της ανθρώπινης ψυχής....