...

Ένας κύκλος η ζωή μας. Απ’ τον μακρινό ουρανό μέχρι το χώμα, που επειδή τη μνήμη απωλέσαμε το περιγελούμε, όπως και τα φύλλα των δέντρων, που τις αυλές μας βρομίζουν. Ένας κύκλος απ’ τον οποίο τίποτα δεν μαθαίνουμε. Τα ψηλά κτήρια τη σκέψη μας φυλακίζουν, καθώς προσπαθούμε τα σώματά μας να προστατεύουμε από έναν φονικό ήλιο που με τα ίδια μας τα χέρια ξεγυμνώσαμε. Τώρα, χωρίς περίσκεψη,...

Η Αντιγόνη Ηλία αναπνέει βαθιά, ζει και γράφει για την αγάπη με όλες τις αισθήσεις. Η απουσία της την πονά, την τυραννά και μέσα από την ποιητική της έκφραση αναζητά την αλήθεια –αιτία της απουσίας της στον σύγχρονο κόσμο. Λέξεις, στίχοι, στροφές, φαντασία, πρωτοτυπία γίνονται τα δικά της εργαλεία για να υμνήσει το κορυφαίο αυτό συναίσθημα, το συνώνυμο της ευτυχίας, της χαράς, του έρωτα,...

Ο Άγγελος και η Ανδριανή πείραξαν ο ένας τα ποιήματα του άλλου εκτελώντας ακροβατικά του νου. Παίχτηκε μεταξύ τους ένα ερεθιστικό παιχνίδι, με την σοβαρότητα που δίνουν στο παιχνίδι τους τα μικρά παιδιά....

Λένε πως, όταν κάποιος συμφιλιώνεται με τις πληγές του, η ψυχή του φωτίζεται, αποζητά την πνευματικότητα και μέσα απ’ αυτή βιώνει την προσωπική του κάθαρση. Όπως μια μικρή πυγολαμπίδα, που το ταξίδι της ήταν εφιαλτικό, ένα ανοιχτό στοίχημα στην πρόκληση του θανάτου απέναντι στην ίδια της την ύπαρξη. Αντιμέτωπη μ΄ αυτήν την αναμέτρηση επιδιώκει να δίνει νόημα στη ζωή της προσπερνώντας τους...

Η περιέργεια και η ανάγκη να «σε μάθω» με έσπρωξαν να μπω στο άβατο της ψυχής σου, να κολυμπήσω παρέα με τις ενδόμυχες σκέψεις σου... Έκλαψα με τον πόνο σου… Ένιωσα τον φόβο σου… Έπιασα πάτο με την απελπισία σου… Συναισθάνθηκα τον θυμό και την οργή σου… Κατάφερες να κρατήσεις την ψυχή σου καθαρή και αγνή με οδηγό την ελπίδα και την αγάπη και ξαναγεννήθηκες από τις στάχτες σου…...

Η τρίτη συλλογή του Νίκου Παπάνα αποτελείται από 14 σονέτα. Μερικά από αυτά είναι σε παραδοσιακή μορφή και συνδιαλέγονται με προγενέστερα της λογοτεχνίας μας. Τα περισσότερα, όμως, ανανεώνουν το είδος του σονέτου: διατηρούν την αρχιτεκτονική του, αλλά χρησιμοποιούν ελεύθερο στίχο και γλώσσα πιο σύγχρονη. Η συλλογή παραμένει πιστή στ’ αγαπημένα θέματα του έρωτα και της ποίησης. Ο πρώτος τείνει...

Η Φωτεινή έγινε Φαίη, και είχε αρχίσει να βάζει στόχους, θέλησε να μπει και αυτή στον κόσμο της ομορφιάς, κι έμαθε, με τον καιρό και με τη συσσώρευση εμπειριών, ότι αυτός ο κόσμος είναι και απογειωτικός και γειωμένος, προσφέρει αλησμόνητες στιγμές που όμως δεν είναι όλες χρυσαφένιες, σε εξάπτει και σε ενθουσιάζει αλλά, συνάμα, σε πικραίνει και θα μπορούσε μάλιστα να σε απογοητεύσει και να σε...

...

...

H ποιητική συλλογή Κιτρινίσαν οι σπάρτοι του Δημήτρη Κολόβη με σχέδια του Γεώργη Διλμπόη από τη συλλογή Παιχνίδια σε μαύρο-άσπρο:Τα άνθη της πέτρας....

ΠΕΤΡΑ « Έτσι κλείνουν οι ζωές Χωρίς πόρτες Χωρίς παράθυρα Σφραγίζονται μόνο από το κενό ό,τι τους ξέφυγε Ένα κάτι Ένα μεγάλο»...

ΑΝΘΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ: 1 ANONYMOUS 2. THOMAS MOORE 3. MARY ANN ALLINGHAM 4. ΟSCAR WILDE 5. KΑΤΗΑRΙΝΕ ΤΥΝΑΝ 6. WILLIAM BUTLER YEATS 7. EVA GORE-BOOTH 8. SEUMAS O΄SULLIVAN 9. JAMES STEPHENS 10. PADRAIC COLUM 11. JAMES JOYCE 12. THOMAS MacGREEVY 13. ROBERT GRAVES 14. F.R. HIGGINS 15. AUSTIN CLARKE 16. PATRICK KAVANAGH 17. LOUIS MACNEICE 18. DENIS DEVLIN 19. DONAGH MACDONAGH...

...

...

Ξαγρυπνώντας στις πολυτονικές νύχτες της αγάπης, οι επιστολές που θα κρατήσουμε στα χέρια μας, είναι μία εκ βαθέων εξομολόγηση του φτερωτού ελαφιού Γκουίνεβιρ προς το ορχούμενο άστρο Λάνσελοτ. Λέξεις που υμνούν την αγάπη και μέσω αυτής το ανέφικτο, καθώς και τη μη εντελέχεια του εξιδανικευμένου έρωτα. Βλέπουμε το αύριο να μεταμορφώνεται σε ένα μεγάλο, ροζ πουλί με κέρινες φτερούγες που πετάει...

Σκόρπιες σκέψεις, ανάμεσα σε ανασφάλειες, βαθιές ευαισθησίες και υπαρξιακά ερωτήματα συντελούν ταπεινά και επικίνδυνα το κουβάρι της κορυφής μου. Κι όταν απλώνονται – επιτέλους – ευλαβικά στο χαρτί, μπορεί να κάτσουν κάπως σωστά στις στροφές ή στην ευθεία και πιθανόν να βγει και κάποιο νόημα ή συμπέρασμα. Αν όχι, τουλάχιστον το κουβάρι μου, δεν θα είναι πια κουβάρι… […] κι ό,τι μένει για εμάς...

Ο ουροβόρος σε σκιάζει Μα κι εσύ δεν είδες πως αιώνες τρώγοντας την ουρά του Λειάναν κι έλιωσαν Τα αιχμηρά του δόντια Και πλέον πληγιάζει Την ουρά του Με τη γλώσσα Μόνον....

...

Εξήντα οκτώ πεζά ποιήματα αποτελούν τα τοιχώματα ενός κρατήρα και συγκρατούν το κενό που περιτοιχίζουν, παραπέμποντας συγχρόνως στην αρχαιοελληνική έννοια της λέξης που σηματοδοτεί ένα αγγείο και το κοίλον του. Ποιήματα, άλλοτε μικρά κι άλλοτε μεγαλύτερα σε έκταση, που βασίζονται αλλού στην αίσθηση και στα πράγματα με τις ρωγμές τους, αλλού στη σκέψη ή στον φιλοσοφικό στοχασμό και στο αίσθημα,...

Η ΜΑΡΙΑ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΛΗΜΜΑ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΥ ΛΕΞΙΚΟΥ Στό σκονισμένο «Λεξικόν τ?ς Πρωΐας», ?κδοση το? 1933, βρίσκω ?να λ?μμα: «Κροατία? ?νομασία παλαι?ς χώρας τ?ς Ο?γγαρίας, ?νηκούσης ν?ν ε?ς τήν Νοτιοσλαυΐαν», θυμ?μαι ?πρόσμενα τή λέξη «στυπόχαρτο» το? Σεφέρη: «στουπόχαρτο (τό)? ?πορροφητικός χάρτης», σκέφτομαι τί θά γράφει γιά τή χώρα μου α?ριο, θά ?πάρχει ?ραγε κι ?να ο?δέτερο λ?μμα...

Αγαπημένη μου, Μου ζήτησες να πάμε το βράδυ στο θέατρο. Είχες μια διπλή πρόσκληση και ο σύζυγός σου βαριόταν να σε ακολουθήσει. Ο δικός μου ήταν ακριβώς δίπλα μου όταν τηλεφώνησες και αμέσως προθυμοποιήθηκε να αναλάβει τα παιδιά, έτσι σου είπα ναι. Για τρεις λόγους. Τα απογεύματα της Κυριακής είναι έτοιμα με την πρώτη ευκαιρία να γίνουν θλιβερά. Δεν ήθελα να φανώ ακατάδεκτη. Ήταν...

Υποκρισία, ρατσισμός, σεξισμός, ανισότητα, τρομολαγνία, βία, αδιαφορία, περιορισμοί είναι μερικές από τις φλεγμονές μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε «σηπτικό σοκ» και παλεύει να αποκαταστήσει τη ροή των σκεπτόμενων ανθρώπων, να γεμίσει με οξυγόνο ελευθερίας και να επαναφέρει τους παλμούς της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας....

Ζυγίζω την ψυχή μου Δεν είναι πια υπέρβαρη Ζυγίζω το όνειρο Δεν είναι πια λιποβαρές...