Τα χέρια μου,
κομμάτια ενός σώματος σε κρίση,
κρέμονται ελεύθερα στο πλάι.
Υφίστανται σε μια ιδανική συνθήκη αυτονομίας.
Νεκρά και ζωντανά μαζί.
Το χρώμα τους είναι ροζ
και συνεχίζουν να είναι μαλακά,
μα αποφάσισαν να τηρήσουν τον νόμο της σιωπής,
περιήλθαν σε κατάσταση ακινησίας, αδράνειας, αταραξίας,
μιας επικούρειας ευδαιμονίας.
Τα χέρια μου,
σύνορο και όριο μιας επικοινωνίας...
Τα χέρια μου,
κομμάτια ενός σώματος σε κρίση,
κρέμονται ελεύθερα στο πλάι.
Υφίστανται σε μια ιδανική συνθήκη αυτονομίας.
Νεκρά και ζωντανά μαζί.
Το χρώμα τους είναι ροζ
και συνεχίζουν να είναι μαλακά,
μα αποφάσισαν να τηρήσουν τον νόμο της σιωπής,
περιήλθαν σε κατάσταση ακινησίας, αδράνειας, αταραξίας,
μιας επικούρειας ευδαιμονίας.
Τα χέρια μου,
σύνορο και όριο μιας επικοινωνίας...
Σε όσους μου έδωσαν απλόχερα,
σε όσους μου πήραν απλόχερα,
...και τα δύο σε καλό μου βγήκαν.
Στους κουβαρντάδες και τους τσιγκούνηδες στην ψυχή όλης
της ζωής μου λοιπόν...
Στην υγειά σας!...
Σε όσους μου έδωσαν απλόχερα,
σε όσους μου πήραν απλόχερα,
...και τα δύο σε καλό μου βγήκαν.
Στους κουβαρντάδες και τους τσιγκούνηδες στην ψυχή όλης
της ζωής μου λοιπόν...
Στην υγειά σας!...
Πάντα επιστρέφουμε στις ίδιες ιστορίες, στα ίδια τραγούδια, στην ίδια διαδρομή. Απ’ τον ουρανό της Μαδρίτης ως τα προσφυγικά παραπήγματα και απ το Βελιγράδι ως την άκρη του κόσμου. Ακολουθώντας το κόκκινο νήμα της μνήμης, αναζητώντας τα ίχνη μιας παλιάς ουτοπίας. Βαδίζοντας στον δρόμο της ποίησης χτίζουμε στίχο στίχο τον δικό μας κόσμο. Έστω κι αν στον αιώνα των ξένων αργεί να ξημερώσει....
Πάντα επιστρέφουμε στις ίδιες ιστορίες, στα ίδια τραγούδια, στην ίδια διαδρομή. Απ’ τον ουρανό της Μαδρίτης ως τα προσφυγικά παραπήγματα και απ το Βελιγράδι ως την άκρη του κόσμου. Ακολουθώντας το κόκκινο νήμα της μνήμης, αναζητώντας τα ίχνη μιας παλιάς ουτοπίας. Βαδίζοντας στον δρόμο της ποίησης χτίζουμε στίχο στίχο τον δικό μας κόσμο. Έστω κι αν στον αιώνα των ξένων αργεί να ξημερώσει....
Αρκετά νωρίς, κατά τα χρόνια της μαθητείας μου, ανακάλυψα ότι το κέντρο της ύπαρξης κάθε ανθρώπου καθορίζεται από την ικανότητά του να αξιολογεί τη σχέση του με την πόλη. Για το λόγο αυτό, όταν έφτασε η ώρα να γράψω για την Αθηναϊκή πρωτεύουσα, ήταν ζωτικής σημασίας να προσδιορίσω πρωτίστως τη δική μου θέση απέναντι στην πατρογονική μου πατρίδα. Συνειδητοποίησα τότε ότι, στην αναζήτηση των...
Αρκετά νωρίς, κατά τα χρόνια της μαθητείας μου, ανακάλυψα ότι το κέντρο της ύπαρξης κάθε ανθρώπου καθορίζεται από την ικανότητά του να αξιολογεί τη σχέση του με την πόλη. Για το λόγο αυτό, όταν έφτασε η ώρα να γράψω για την Αθηναϊκή πρωτεύουσα, ήταν ζωτικής σημασίας να προσδιορίσω πρωτίστως τη δική μου θέση απέναντι στην πατρογονική μου πατρίδα. Συνειδητοποίησα τότε ότι, στην αναζήτηση των...
Πέμπτη 4 του Μπρυμαίρ,
νύκτα φάτνη σεισμών,
άστρων σπορά και πλώρη της νίκης.
Η σκέψη σπουδάζει απόψε το φως,
οι μνήμες κοιτάνε στη χώρα αυγή
κι ο Πίνδαρος στίχος τραγουδά τη Βαστίλη....
Πέμπτη 4 του Μπρυμαίρ,
νύκτα φάτνη σεισμών,
άστρων σπορά και πλώρη της νίκης.
Η σκέψη σπουδάζει απόψε το φως,
οι μνήμες κοιτάνε στη χώρα αυγή
κι ο Πίνδαρος στίχος τραγουδά τη Βαστίλη....
Στην ποιητική συλλογή «Το Ταξί των Σκέψεων» η ποίηση αναδύεται από τις πέτρινες αρτηρίες μιας μεγαλούπολης και τις αναπάντεχες στροφές της ζωής.
Μέσα από τα μάτια ενός ταξιτζή-φιλοσόφου, ανακαλύπτουμε την ποίηση στις καθημερινές στιγμές, από τα κόκκινα φανάρια μέχρι την ομορφιά ενός λουλουδιού που ανθίζει στην άκρη του δρόμου.
Η συλλογή είναι ένας ύμνος στη ζωή, απευθυνόμενη τόσο σε εκείνους...
Στην ποιητική συλλογή «Το Ταξί των Σκέψεων» η ποίηση αναδύεται από τις πέτρινες αρτηρίες μιας μεγαλούπολης και τις αναπάντεχες στροφές της ζωής.
Μέσα από τα μάτια ενός ταξιτζή-φιλοσόφου, ανακαλύπτουμε την ποίηση στις καθημερινές στιγμές, από τα κόκκινα φανάρια μέχρι την ομορφιά ενός λουλουδιού που ανθίζει στην άκρη του δρόμου.
Η συλλογή είναι ένας ύμνος στη ζωή, απευθυνόμενη τόσο σε εκείνους...
Ο?πως ο Alfieri και ο Foscolo, ο Κα?λβος δεν κα?νει καμι?α δια?κριση ανα?μεσα στην απο?λυτη μοναρχι?α και την τυραννι?δα. Αν η μοναρχι?α ει?ναι εξουσι?α ενο?ς μο?νο ανθρω?που, δεν μπορει? να ει?ναι παρα? τυραννι?δα, κατα? το ο?τι η σωστη? διακυβε?ρνηση απαιτει? την ισορροπι?α δυ?ο δυνα?μεων (του κυβερνω?ντος και των νο?μων), ισορροπι?α που σημαι?νει την α?ρνηση της απο?λυτης εξουσι?ας του...
Ο?πως ο Alfieri και ο Foscolo, ο Κα?λβος δεν κα?νει καμι?α δια?κριση ανα?μεσα στην απο?λυτη μοναρχι?α και την τυραννι?δα. Αν η μοναρχι?α ει?ναι εξουσι?α ενο?ς μο?νο ανθρω?που, δεν μπορει? να ει?ναι παρα? τυραννι?δα, κατα? το ο?τι η σωστη? διακυβε?ρνηση απαιτει? την ισορροπι?α δυ?ο δυνα?μεων (του κυβερνω?ντος και των νο?μων), ισορροπι?α που σημαι?νει την α?ρνηση της απο?λυτης εξουσι?ας του...
ΤΑΞΙΔΙ ΨΥΧΗΣ
Ακολουθώ τα χτυποκάρδια μου.
Χάνομαι στους διαδρόμους του νου μου.
Συνουσιάζομαι με τα θέλω μου.
Πιάνω τον παλμό των ανθρώπων.
Ερευνώ τις πολύπλοκες ψυχές.
Κι εξοστρακίζομαι....
ΤΑΞΙΔΙ ΨΥΧΗΣ
Ακολουθώ τα χτυποκάρδια μου.
Χάνομαι στους διαδρόμους του νου μου.
Συνουσιάζομαι με τα θέλω μου.
Πιάνω τον παλμό των ανθρώπων.
Ερευνώ τις πολύπλοκες ψυχές.
Κι εξοστρακίζομαι....
Ιφιγένεια
Η Κλυταιμνήστρα αλευρώνει ψάρια
Τα τηγανίζει με λάδι της ελιάς
Βάζει δυο σ’ ένα πιατάκι
«Έλα, φάε μια μπουκιά»
λέει στην ανόρεχτη Ιφιγένεια
«Έχουμε δρόμο αύριο»
Η κόρη κόβει τις ουρές
Ταΐζει το γατί που είναι στα πόδια της
«Δεν θα τ’ αντέξω να δω τον πατέρα
να χαμηλώνει το βλέμμα
μπροστά σε τόσους άντρες πάνοπλους
βρόμικους αγριεμένους
που τάχα περιμένουνε να δούνε...
Ιφιγένεια
Η Κλυταιμνήστρα αλευρώνει ψάρια
Τα τηγανίζει με λάδι της ελιάς
Βάζει δυο σ’ ένα πιατάκι
«Έλα, φάε μια μπουκιά»
λέει στην ανόρεχτη Ιφιγένεια
«Έχουμε δρόμο αύριο»
Η κόρη κόβει τις ουρές
Ταΐζει το γατί που είναι στα πόδια της
«Δεν θα τ’ αντέξω να δω τον πατέρα
να χαμηλώνει το βλέμμα
μπροστά σε τόσους άντρες πάνοπλους
βρόμικους αγριεμένους
που τάχα περιμένουνε να δούνε...
Η σμιλεμένη ποίηση της δημιουργού είναι γεμάτη ευαισθησία και μυστικά περάσματα που εξυψώνουν τη σμίξη αγάπης, χαράς, ελπίδας, ονείρου. Με τον δικό της μοναδικό τρόπο εισχωρεί στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και συνθέτει συναισθήματα απείρου κάλλους. Με λαμπερό ήθος και απλότητα, χειρίζεται με επιδεξιότητα τον ποιητικό της λόγο μεταλαμπαδεύοντας τις μεγάλες αξίες της ζωής! Στον πολύ ξεχωριστό...
Η σμιλεμένη ποίηση της δημιουργού είναι γεμάτη ευαισθησία και μυστικά περάσματα που εξυψώνουν τη σμίξη αγάπης, χαράς, ελπίδας, ονείρου. Με τον δικό της μοναδικό τρόπο εισχωρεί στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και συνθέτει συναισθήματα απείρου κάλλους. Με λαμπερό ήθος και απλότητα, χειρίζεται με επιδεξιότητα τον ποιητικό της λόγο μεταλαμπαδεύοντας τις μεγάλες αξίες της ζωής! Στον πολύ ξεχωριστό...
«Ο τόμος με τα άπαντά μου δεν είναι μόνο η συγκέντρωση των ποιημάτων μου αλλά κι ολόκληρης της ζωής μου, αφού δε θυμάμαι να έζησα ποτέ χωρίς ποίηση. Μικρή, μου διάβαζε ποίηση η μητέρα μου και, βέβαια, μεγάλωσα στη σκιά του νονού μου, του Νίκου Καζαντζάκη. Ήξερα πώς γράφονται τα ποιήματα, δηλαδή ότι δεν μπορείς να τα προγραμματίσεις. Εκείνα αποφασίζουν πότε θα σε κατακτήσουν. Αρκεί να ’χεις την...
«Ο τόμος με τα άπαντά μου δεν είναι μόνο η συγκέντρωση των ποιημάτων μου αλλά κι ολόκληρης της ζωής μου, αφού δε θυμάμαι να έζησα ποτέ χωρίς ποίηση. Μικρή, μου διάβαζε ποίηση η μητέρα μου και, βέβαια, μεγάλωσα στη σκιά του νονού μου, του Νίκου Καζαντζάκη. Ήξερα πώς γράφονται τα ποιήματα, δηλαδή ότι δεν μπορείς να τα προγραμματίσεις. Εκείνα αποφασίζουν πότε θα σε κατακτήσουν. Αρκεί να ’χεις την...
Ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα λάθος στην επίπλαστη, επιβεβλημένη αυτή τελειότητα, που μας καταδυναστεύει εδώ και χρόνια και μας παραμυθιάζει με κάτι Κυριακές και αδειανές άκρες ουράνιων τόξων.
Λατρεύοντας κάθε λάθος σ’ έναν μικρόκοσμο, που έμαθε να το ξορκίζει με κάθε τρόπο, νομίζοντας πως αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος.
Ελπίζοντας στη συνάντηση με την πραγματική ελευθερία, η οποία έρχεται...
Ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα λάθος στην επίπλαστη, επιβεβλημένη αυτή τελειότητα, που μας καταδυναστεύει εδώ και χρόνια και μας παραμυθιάζει με κάτι Κυριακές και αδειανές άκρες ουράνιων τόξων.
Λατρεύοντας κάθε λάθος σ’ έναν μικρόκοσμο, που έμαθε να το ξορκίζει με κάθε τρόπο, νομίζοντας πως αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος.
Ελπίζοντας στη συνάντηση με την πραγματική ελευθερία, η οποία έρχεται...