Υπάρχει ένα Ρεύμα μέσα σου που, αγγίζοντάς σε,
σ’ οδηγεί στην αιώνια ζωή.
Aναζήτησε την κρύπτη του θησαυρού!
Ω, βρες γρήγορα το κλειδί για το μυστικό πέρασμα!...
Υπάρχει ένα Ρεύμα μέσα σου που, αγγίζοντάς σε,
σ’ οδηγεί στην αιώνια ζωή.
Aναζήτησε την κρύπτη του θησαυρού!
Ω, βρες γρήγορα το κλειδί για το μυστικό πέρασμα!...
«Ένα ποίηµα ποτέ δεν λέει τίποτε. Ανοίγει απλώς µια πόρτα, αθόρυβα. Άγρυπνο κι αποφασισµένο όπως ο γέρος πατέρας µου περιµένοντάς µε µια µόνη νύχτα του χειµώνα».
Τι κάνει ένα ποίηµα µεγάλο; Υπάρχει ένας συγκεκριµένος ορισµός ενός µεγάλου ποιήµατος; Έχω µια απλή απάντηση σε αυτό το ερώτηµα. Αυτό που µε συγκινεί είναι µεγάλο για εµένα. Μπορεί να είναι ένας πίνακας, ένα µουσικό κοµµάτι, µια...
«Ένα ποίηµα ποτέ δεν λέει τίποτε. Ανοίγει απλώς µια πόρτα, αθόρυβα. Άγρυπνο κι αποφασισµένο όπως ο γέρος πατέρας µου περιµένοντάς µε µια µόνη νύχτα του χειµώνα».
Τι κάνει ένα ποίηµα µεγάλο; Υπάρχει ένας συγκεκριµένος ορισµός ενός µεγάλου ποιήµατος; Έχω µια απλή απάντηση σε αυτό το ερώτηµα. Αυτό που µε συγκινεί είναι µεγάλο για εµένα. Μπορεί να είναι ένας πίνακας, ένα µουσικό κοµµάτι, µια...
«Εξομολογητικός, σπαρακτικός ενίοτε, ο λόγος του Γιάννη Ευσταθιάδη είναι εκ πεποιθήσεως απλός, παρ’ ότι μιλάει για
τα πολύ μεγάλα, τη ζωή και το θάνατο, τον έρωτα και τον πόνο.»
- Τιτίκα Δημητρούλια, Η Καθημερινή
«Λόγος πνευματώδης, παραστατικός, πυκνός και συνδηλωτικός, πλήρης συναισθήματος, ενίοτε απροσδόκητος,
πρωτίστως ρυθμικός, ενισχυμένος με την αμεσότητα της προφορικής...
«Εξομολογητικός, σπαρακτικός ενίοτε, ο λόγος του Γιάννη Ευσταθιάδη είναι εκ πεποιθήσεως απλός, παρ’ ότι μιλάει για
τα πολύ μεγάλα, τη ζωή και το θάνατο, τον έρωτα και τον πόνο.»
- Τιτίκα Δημητρούλια, Η Καθημερινή
«Λόγος πνευματώδης, παραστατικός, πυκνός και συνδηλωτικός, πλήρης συναισθήματος, ενίοτε απροσδόκητος,
πρωτίστως ρυθμικός, ενισχυμένος με την αμεσότητα της προφορικής...
«Ποτέ πια»
Ο λεπταίσθητος ποιητής
Γητευτής και γητεμένος από στοιχειά και δαίμονες του Κάτω Κόσμου
Βουτηγμένος στην απέλπιδα και σκοτεινή του θλίψη
Καθώς πενθεί τον χωρισμό με τον Θάνατο
Από την Φωτεινή Αρχετυπική Αγαπημένη
Τραγουδάει με
Το Κοράκι
Τον εγκλωβισμό της Αιώνιας στο Άχρονο Ψυχής ως ύπαρξης στο υλικό περίβλημα
Την στιγμή που συνειδητοποιεί το αμετάκλητο του αποχωρισμού από...
«Ποτέ πια»
Ο λεπταίσθητος ποιητής
Γητευτής και γητεμένος από στοιχειά και δαίμονες του Κάτω Κόσμου
Βουτηγμένος στην απέλπιδα και σκοτεινή του θλίψη
Καθώς πενθεί τον χωρισμό με τον Θάνατο
Από την Φωτεινή Αρχετυπική Αγαπημένη
Τραγουδάει με
Το Κοράκι
Τον εγκλωβισμό της Αιώνιας στο Άχρονο Ψυχής ως ύπαρξης στο υλικό περίβλημα
Την στιγμή που συνειδητοποιεί το αμετάκλητο του αποχωρισμού από...
Η δεύτερη απόπειρα… πλησιάζει τα απτά όνειρα… λόγια, στιγμές, στιχάκια, βιώματα, εμπειρίες, άνθρωποι… όνειρα πραγματικά, όνειρα ουτοπικά, όνειρα ουσιαστικά, όνειρα αδιόρατα στο χρόνο, στον νου και την καρδιά… όνειρα, όνειρα, όνειρα… καταλήγουν απτά και καταλυτικά… προσδεθείτε και καλό ταξίδι, στις λέξεις, στα χρώματα, στις μικρές ανθρώπινες ιστορίες…...
Η δεύτερη απόπειρα… πλησιάζει τα απτά όνειρα… λόγια, στιγμές, στιχάκια, βιώματα, εμπειρίες, άνθρωποι… όνειρα πραγματικά, όνειρα ουτοπικά, όνειρα ουσιαστικά, όνειρα αδιόρατα στο χρόνο, στον νου και την καρδιά… όνειρα, όνειρα, όνειρα… καταλήγουν απτά και καταλυτικά… προσδεθείτε και καλό ταξίδι, στις λέξεις, στα χρώματα, στις μικρές ανθρώπινες ιστορίες…...
ΒΙΟΛΕΤΑ Ή ΜΕΝΕΞΕΣ
Εκείνο το πρωινό ένιωσε κουρασμένη·
ένιωσε ανηφορίζοντας στα ρουθούνια
την μυρωδιά του θανάτου
Με τον ήλιο πάνω
στα θαμπωμένα βλέφαρα
μέτρησε δαχτυλίδια
χρόνια συσσωρευμένα
σε ομόκεντρους κύκλους
Ένα μπάλωμα ανάμεσα σε δυο άκρες
μια βελονιά πάνω στο κενό
Πάνω στο ματωμένο λείψανο
στάθηκαν λευκές πεταλούδες
Λευκά σημαιάκια τα φτερά τους
Η μία έμεινε για πάντα...
ΒΙΟΛΕΤΑ Ή ΜΕΝΕΞΕΣ
Εκείνο το πρωινό ένιωσε κουρασμένη·
ένιωσε ανηφορίζοντας στα ρουθούνια
την μυρωδιά του θανάτου
Με τον ήλιο πάνω
στα θαμπωμένα βλέφαρα
μέτρησε δαχτυλίδια
χρόνια συσσωρευμένα
σε ομόκεντρους κύκλους
Ένα μπάλωμα ανάμεσα σε δυο άκρες
μια βελονιά πάνω στο κενό
Πάνω στο ματωμένο λείψανο
στάθηκαν λευκές πεταλούδες
Λευκά σημαιάκια τα φτερά τους
Η μία έμεινε για πάντα...
Στα δυσθεώρητα ύψη του Καυκάσου, που μόνο λίγοι πύργοι, σκορπισμένοι εδώ κι εκεί, δεσπόζουν επιβλητικά και σπάνια τα καραβάνια περνούν από τα επικίνδυνα περάσματα, συνέβη το αναπάντεχο. Ο Δαίμων, ο έκπτωτος άγγελος, ερωτεύεται την αρχοντοπούλα ενός πύργου. Πανίσχυρος ο Δαίμων, σαρωτικός και ο έρωτάς του.
Θα μπορέσει αυτός ο έρωτας να υπερβεί την απόσταση που χωρίζει έναν αθάνατο από μία...
Στα δυσθεώρητα ύψη του Καυκάσου, που μόνο λίγοι πύργοι, σκορπισμένοι εδώ κι εκεί, δεσπόζουν επιβλητικά και σπάνια τα καραβάνια περνούν από τα επικίνδυνα περάσματα, συνέβη το αναπάντεχο. Ο Δαίμων, ο έκπτωτος άγγελος, ερωτεύεται την αρχοντοπούλα ενός πύργου. Πανίσχυρος ο Δαίμων, σαρωτικός και ο έρωτάς του.
Θα μπορέσει αυτός ο έρωτας να υπερβεί την απόσταση που χωρίζει έναν αθάνατο από μία...
Είναι που υπάρχει κάτι ακόμα πιο σμικρό κι από το θάνατο, αυτό που σβήσαμε με τη γομολάστιχα των παιδιών, στον μαυροπίνακα της Ιστορίας, η Ιστορία, η τελευταία μας ψευδαίσθηση. Όταν έκανε κρύο στα μη ζεσταμένα σπίτια μας, ζεσταινόμασταν με τη μνήμη των προγόνων μας, σκεφτόμασταν ότι οι προπάπποι μας ήταν ημίθεοι. Οπωσδήποτε. Τίποτα λιγότερο. Όμως τελικά ήρθαν, οι αλήτες, να αφανίσουν, με...
Είναι που υπάρχει κάτι ακόμα πιο σμικρό κι από το θάνατο, αυτό που σβήσαμε με τη γομολάστιχα των παιδιών, στον μαυροπίνακα της Ιστορίας, η Ιστορία, η τελευταία μας ψευδαίσθηση. Όταν έκανε κρύο στα μη ζεσταμένα σπίτια μας, ζεσταινόμασταν με τη μνήμη των προγόνων μας, σκεφτόμασταν ότι οι προπάπποι μας ήταν ημίθεοι. Οπωσδήποτε. Τίποτα λιγότερο. Όμως τελικά ήρθαν, οι αλήτες, να αφανίσουν, με...
Ελεύθερος
Έπεσε νεκρός στη μάχη για την ελευθερία. Τόλμησα,
τον πλησίασα και σιγορώτησα δειλά: Ελευθερώθηκες;
Οργίλος ο νεκρός, ακίνητος, ωχρός, κραύγασε, θαρρώ
πως σκίζει ακόμα ουρανούς απόκοσμη η φωνή του.
Πώς να απαντήσει ένας νεκρός που μία ζωή
επευφημούσε και μετάνιωνε σαν λαός εξαπατημένος;
Πώς, ένας που έφυγε εξαντλημένος απ την επιβίωση
κι όχι απ τη ζωή; Δεν είδες τάχα σου...
Ελεύθερος
Έπεσε νεκρός στη μάχη για την ελευθερία. Τόλμησα,
τον πλησίασα και σιγορώτησα δειλά: Ελευθερώθηκες;
Οργίλος ο νεκρός, ακίνητος, ωχρός, κραύγασε, θαρρώ
πως σκίζει ακόμα ουρανούς απόκοσμη η φωνή του.
Πώς να απαντήσει ένας νεκρός που μία ζωή
επευφημούσε και μετάνιωνε σαν λαός εξαπατημένος;
Πώς, ένας που έφυγε εξαντλημένος απ την επιβίωση
κι όχι απ τη ζωή; Δεν είδες τάχα σου...
Πρόταξη του Εμείς
Σκληρή πολιτικοποίηση
Συλλογικό δημοκρατικό ήθος
Αγωνιστικό φρόνημα παντός καιρού
Λεπτή κόκκινη γραμμή
Μεταπολίτευση του Λαού
Για όλα αυτά...
...ίσως περισσότερο με μανιφέστα
παρά με ποιήματα...
Μιλάω Ξύλινα...
Πρόταξη του Εμείς
Σκληρή πολιτικοποίηση
Συλλογικό δημοκρατικό ήθος
Αγωνιστικό φρόνημα παντός καιρού
Λεπτή κόκκινη γραμμή
Μεταπολίτευση του Λαού
Για όλα αυτά...
...ίσως περισσότερο με μανιφέστα
παρά με ποιήματα...
Μιλάω Ξύλινα...
Φύγε να σωθείς
Πάνω στο γραφείο ήμουνα σκυφτός,
χτύπαγα τα πλήκτρα σαν να ’ταν εχθρός.
Θέλω να ξεφύγω απ’ το τίποτα,
μια ελπίδα ψάχνω στον ορίζοντα.
«Φύγε να σωθείς» λέει μια φωνή.
«Άκου την καρδιά, πέτα τα κλειδιά.
Θάβεται η ζωή μέσα στα γραφεία,
φύγε να σωθείς απ’ τη δυστυχία».
Τρόμαξε η νύχτα με την αστραπή,
τ’ όνειρο μια λάμψη που ’χει πια σβηστεί.
Φύγε μη...
Φύγε να σωθείς
Πάνω στο γραφείο ήμουνα σκυφτός,
χτύπαγα τα πλήκτρα σαν να ’ταν εχθρός.
Θέλω να ξεφύγω απ’ το τίποτα,
μια ελπίδα ψάχνω στον ορίζοντα.
«Φύγε να σωθείς» λέει μια φωνή.
«Άκου την καρδιά, πέτα τα κλειδιά.
Θάβεται η ζωή μέσα στα γραφεία,
φύγε να σωθείς απ’ τη δυστυχία».
Τρόμαξε η νύχτα με την αστραπή,
τ’ όνειρο μια λάμψη που ’χει πια σβηστεί.
Φύγε μη...
Τα Κενά Τεκμαιρόμενα εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 2017. Η πρώτη έκδοση παρέμεινε για καιρό εξαντλημένη. Εδώ η ποιητική σύνθεση παρουσιάζεται εκ νέου επιμελημένη.
«…Χαμένος μέσα σ’ αυτό που απουσιάζει, αυτή είναι η άπταιστη κουβέντα... Ξεπερασμένος από / τις επετείους της ομαλότητας, το λειψό που λογχίζει / το άδειο, το παραχαραγμένο. Αναμετρούμαι με περιγράμματα / που βρίσκουν την ουσία τους...
Τα Κενά Τεκμαιρόμενα εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 2017. Η πρώτη έκδοση παρέμεινε για καιρό εξαντλημένη. Εδώ η ποιητική σύνθεση παρουσιάζεται εκ νέου επιμελημένη.
«…Χαμένος μέσα σ’ αυτό που απουσιάζει, αυτή είναι η άπταιστη κουβέντα... Ξεπερασμένος από / τις επετείους της ομαλότητας, το λειψό που λογχίζει / το άδειο, το παραχαραγμένο. Αναμετρούμαι με περιγράμματα / που βρίσκουν την ουσία τους...
Η παρούσα ανθολογία δεν είναι μια οποιαδήποτε ανθολογία γαλλικής ποίησης. Καλύπτει την περίοδο από το 1770 έως το 1934, από όπου επελέγησαν να την αποτελέσουν δέκα ποιήτριες της ρομαντικής γαλλικής ποίησης. Είναι δε βέβαιο ότι η ανθολογία αυτή στοχεύει να αντιπροσωπεύσει το καλύτερο εκείνης της περιόδου και η επιτυχία της είναι μάλλον αδιαμφισβήτητη, κρίνοντας από τα ποιήματα και τις ποιήτριες...
Η παρούσα ανθολογία δεν είναι μια οποιαδήποτε ανθολογία γαλλικής ποίησης. Καλύπτει την περίοδο από το 1770 έως το 1934, από όπου επελέγησαν να την αποτελέσουν δέκα ποιήτριες της ρομαντικής γαλλικής ποίησης. Είναι δε βέβαιο ότι η ανθολογία αυτή στοχεύει να αντιπροσωπεύσει το καλύτερο εκείνης της περιόδου και η επιτυχία της είναι μάλλον αδιαμφισβήτητη, κρίνοντας από τα ποιήματα και τις ποιήτριες...
Μια γυναίκα του είδους σου, είπα
Έτσι που βάδισα ξυπόλητη
Στα σύνορα του μυαλού
Μια γυναίκα του είδους σου, είπα
Αξίζει να κοιμηθεί γυμνή
Πάνω στο σώμα του Θεού για πάντα.
Μια γυναίκα του είδους σου
Ποδοπατημένη και παγωμένη
Πεθαίνει κάθε πρωί με τη γλώσσα έξω.
Έχει στις ωμοπλάτες της
Τις μυρουδιές τις σκληρές του έρωτα
Και χέρι χέρι με τον
Απογοητευμένο Μαγιακόφσκι
Δηλώνει...
Μια γυναίκα του είδους σου, είπα
Έτσι που βάδισα ξυπόλητη
Στα σύνορα του μυαλού
Μια γυναίκα του είδους σου, είπα
Αξίζει να κοιμηθεί γυμνή
Πάνω στο σώμα του Θεού για πάντα.
Μια γυναίκα του είδους σου
Ποδοπατημένη και παγωμένη
Πεθαίνει κάθε πρωί με τη γλώσσα έξω.
Έχει στις ωμοπλάτες της
Τις μυρουδιές τις σκληρές του έρωτα
Και χέρι χέρι με τον
Απογοητευμένο Μαγιακόφσκι
Δηλώνει...
Αυτή η συλλογή, Ανοιχτό πέλαγος (Altamar), περιέχει είκοσι ποιήματα γραμμένα πια σε μια ηλικία στην οποία ο ποιητής ατενίζει τον κόσμο σε μια διαφορετική απόσταση. Η απελπισία, η ανθρώπινη τρέλα, η εγγύτητα του θανάτου πλημμυρίζουν όλους τους στίχους. Πρόκειται στο βάθος για μια προσωπική όραση του κόσμου, της πραγματικότητας, της ουσίας του ανθρώπου, μακριά από πολιτικές και θρησκευτικές...
Αυτή η συλλογή, Ανοιχτό πέλαγος (Altamar), περιέχει είκοσι ποιήματα γραμμένα πια σε μια ηλικία στην οποία ο ποιητής ατενίζει τον κόσμο σε μια διαφορετική απόσταση. Η απελπισία, η ανθρώπινη τρέλα, η εγγύτητα του θανάτου πλημμυρίζουν όλους τους στίχους. Πρόκειται στο βάθος για μια προσωπική όραση του κόσμου, της πραγματικότητας, της ουσίας του ανθρώπου, μακριά από πολιτικές και θρησκευτικές...
«Ποίηση είναι ο αναστεναγμός
από τα τρίσβαθα της ψυχής,
που ψάχνει πένα να εκφραστεί».
«Εν ονόματι της Μούσας Ερατώς
μαγευόμαστε, εμπνεόμαστε.
Στης ποίησής της το ρυθμό
με τα όνειρά μας συναντιόμαστε»....
«Ποίηση είναι ο αναστεναγμός
από τα τρίσβαθα της ψυχής,
που ψάχνει πένα να εκφραστεί».
«Εν ονόματι της Μούσας Ερατώς
μαγευόμαστε, εμπνεόμαστε.
Στης ποίησής της το ρυθμό
με τα όνειρά μας συναντιόμαστε»....
Κομψές και ήσυχες κυρίες
παραδίδουν στα αγρίμια
τις νότες της άνοιξης τεμαχισμένες
***
Ημέρα
Αυτή που αυγίζει έφτασε και δεν ξέρουν
αν είναι κόρη του Ερέβους ή του Χάους
Ανάμεσα στην Τετάρτη και την Πέμπτη
ποιος θα με πνίξει ν’ αναπνεύσω
Καισαρικά υποτάσσονται τα δέντρα
στη φωτιά και το τσεκούρι
Τα αίματα των παιδιών της Λίλιθ
ποτίζουν πνευματικά χώματα
Η μάνα...
Κομψές και ήσυχες κυρίες
παραδίδουν στα αγρίμια
τις νότες της άνοιξης τεμαχισμένες
***
Ημέρα
Αυτή που αυγίζει έφτασε και δεν ξέρουν
αν είναι κόρη του Ερέβους ή του Χάους
Ανάμεσα στην Τετάρτη και την Πέμπτη
ποιος θα με πνίξει ν’ αναπνεύσω
Καισαρικά υποτάσσονται τα δέντρα
στη φωτιά και το τσεκούρι
Τα αίματα των παιδιών της Λίλιθ
ποτίζουν πνευματικά χώματα
Η μάνα...
Ωροσκόπιο Μυρίζει φρεσκοκομμένο χορτάρι Φωνές παιδιών που φτάνουν ως τον ουρανό Ένα ζευγάρι πρώτα χελιδόνια πάνω στα σύρματα η σκιά ενός άνθους λευκού μέσα στην πόλη η προσευχή του κισσού και ο κήπος με τις πανύψηλες μέλισσες και το συρτάρι με τα ξεχασμένα χρόνια Αθώα η εποχή του κόκορα που περιμένει τη σφαγή...
Ωροσκόπιο Μυρίζει φρεσκοκομμένο χορτάρι Φωνές παιδιών που φτάνουν ως τον ουρανό Ένα ζευγάρι πρώτα χελιδόνια πάνω στα σύρματα η σκιά ενός άνθους λευκού μέσα στην πόλη η προσευχή του κισσού και ο κήπος με τις πανύψηλες μέλισσες και το συρτάρι με τα ξεχασμένα χρόνια Αθώα η εποχή του κόκορα που περιμένει τη σφαγή...
Τα χαλκώματα ήταν τους παλιούς καιρούς -όχι και τόσο δηλαδή- μέρος από τα προικιά της νύφης. Τσουκάλια, ταψιά, τετζερέδες, κανάτια, για να ασκεί τα μαγειρικά της καθήκοντα. Τα κουζινικά της σα να λέμε.
Χάλκωμα ήταν όμως -σε ακόμα πιο παλιούς καιρούς- δίσκος, πινάκιο ή τετράγωνο φύλλο χαλκού για καταγραφή αρχείων ή σημειώσεων? πριν εφευρεθεί το χαρτί.
Τα κείμενα όμως αυτής της συλλογής...
Τα χαλκώματα ήταν τους παλιούς καιρούς -όχι και τόσο δηλαδή- μέρος από τα προικιά της νύφης. Τσουκάλια, ταψιά, τετζερέδες, κανάτια, για να ασκεί τα μαγειρικά της καθήκοντα. Τα κουζινικά της σα να λέμε.
Χάλκωμα ήταν όμως -σε ακόμα πιο παλιούς καιρούς- δίσκος, πινάκιο ή τετράγωνο φύλλο χαλκού για καταγραφή αρχείων ή σημειώσεων? πριν εφευρεθεί το χαρτί.
Τα κείμενα όμως αυτής της συλλογής...