...

Hope «In the hope of quickly reciprocating...» A trip to a foreign land. Nicholas, a young farmer who loves music and seeks a life where he can realize his dreams, leaves his great love at home. Gerasimos will lead him into terrible adventures, putting their lives in danger. Yannis, honest and full of kindness, will test everyone's endurance. Will they finally be able to live up to the...

Anna, a student at the School of Fine Art, puts up her easel outside the fateful home in Hydra. Elpida, a generation later, wanders along the cobbled paths of the island, studying its architectural imprint. Mother and daughter. A painful relationship fraught with family secrets. What is at stake is the space, the house. Only that the house is etched on memory, which reconstructs it over and...

1967. Handsome but troubled, Jim is almost 18 and he lives and breathes girls, trad jazz, Eel Pie Island and his best friend, Charles. One night, he hears rumours of a community of young people living in caves in Matala, Crete. Determined to escape his odious, bully of a father and repressed mother, Jim hitchhikes through Europe down to Matala. At first, its the paradise he dreamt it would be....

...

...

...

Ο Αδόλφος, με τους στρατηγούς, όταν η ήττα ήταν πια διαφαινόμενη, προσπαθούσε να κρύψει όπου μπορούσε έργα τέχνης, χρυσάφι και πολύτιμα αντικείμενα. Σπήλαια, τάφοι, κατακόμβες, λίμνες. Έτσι ο πυρετός του χρυσού, υπήρξε το σύνηθες φαινόμενο στη μεταπολεμική εποχή. Το μυθιστόρημα είναι βασισμένο σε πραγματική ιστορία που συνέβη στην λίμνη Τόπλιτς της Αυστρίας. ...Ο...

...

...

«Δεν είμαι δυνατή. Ποτέ δεν ήμουν. Η πλασματική πανοπλία με την οποία έχω θωρακιστεί είναι καμωμένη από τσόφλι αβγού και όχι από σίδερο. Αν μπορούσες να τη δεις, θα απαριθμούσες εκατομμύρια ραγίσματα. Αν ήξερες πόσες φορές κλήθηκα να μαζέψω τη ρευστή ψυχή μου… Δεν φοβάμαι τους ληστές ή τους εγκληματίες, όχι… το λογικό δεν με τρομάζει. Το παράλογο είναι αυτό που μου κόβει την...

«Εμένα δεν χτυπάει για κανέναν η καρδιά μου. Δεν θα παντρευτώ με συμφωνία, Ρινούλα. Δεν θα μοιράζομαι το κρεβάτι μου και το κορμί μου με κάποιον για να ευχαριστηθεί το χωριό και οι οικογένειές μας». Αυτά ξεστόμιζε η Αρετή και η Ρίνα τη θαύμαζε, γιατί η ίδια ήταν μια γυναίκα υποταγμένη σε έναν άντρα που ποτέ δεν αγάπησε, σε μια κοινωνία που την ήθελε πειθήνια και δέσμια...

Δύο πολυκαιρισμένα χαρτόκουτα, τα τελευταία που κατέβηκαν από το έκτο πατάρι του σπιτιού του. Έκρυβαν πράγματα μεγάλης συναισθηματικής αξίας. Χειρόγραφα με τον ιδιαίτερο γραφικό χαρακτήρα του πατέρα μου, σημειώματα, στρατιωτικά ημερολόγια από τον πόλεμο του ‘40 και κάτω κάτω αναμνήσεις από τη ζωή του αποτυπωμένες στο χαρτί. Τα μπλοκάκια και τα τετράδια στο εξώφυλλο είχαν την ένδειξη...

Δέκα διηγήματα, δέκα θραύσματα ζωών που διηγούνται συνοπτικά και μελαγχολικά την ύπαρξη τους με άξονα την πόλη. Συστήνονται και ταυτόχρονα συστήνουν τη μοναξιά τους, τα πάθη τους και τις συνήθειές τους, που τους συνδέουν βαθύτερα με την πόλη. Ένας καμβάς μοναχικών ανθρώπων που αποκτά φωνή και υπόσταση χάρη στην πένα του Δημήτρη Λέντζου....

Το ταξιδιωτικό οδοιπορικό της ζωής μου από τα νεανικά - φοιτητικά μου χρόνια μέχρι σήμερα... ...ένα ταξίδι στην αυτογνωσία και μια ζωή, που πέρασε, σαν νεράκι, δουλεύοντας, ταξιδεύοντας και μεγαλώνοντας την οικογένειά μας, εγώ και η σύντροφος της ζωής μου. Είδαμε μαζί ωραίους, μακρινούς τόπους, και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως η ζωή τρέχει πολύ πιο...

Άγνωστες σελίδες από την λογοτεχνική Αθήνα της Μπελ Επόκ Ο Δημήτριος Λαμπίκης (1889-1956), ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της αθηναϊκής χρονογραφίας, δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από τη λογοτεχνική ζωή των δύο πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, υπό τον τίτλο «Παλαιαί Φιλολογικαί Ημέραι», στην εφημερίδα Πολιτεία τον χειμώνα του 1927-1928. Στις αναμνήσεις του...

Οι ιστορίες κάθε λογής ποτέ δεν έλειψαν από μέσα της. Φανταστικές και ρεαλιστικές, μεγάλες και μικρές, πάθους, μίσους, ευτυχίας ή πόνου, πάντα έβρισκαν έδαφος να ανθίσουν, να δώσουν ζωή σε χαρακτήρες και μέρη που γίνονταν κομμάτι της, όπως γινόταν κι αυτή δικό τους. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της να μην προσφέρει τη δική τους φωνή, έστω κι αν μέχρι τώρα δεν...

Χρονικό κάποιας ζωής Χρόνο μετά, είχε νυχτώσει, ο Κωνσταντής γύριζε κουρασμένος στο φοιτητικό του δωμάτιο στην οδό Δημοτικού Νοσοκομείου. Στο απεναντινό πεζοδρόμιο επί της οδού Αγίου Δημητρίου και από ικανή απόσταση, τέτοια που, ήταν σίγουρος, του εξασφάλιζε την κάλυψη και την αυτοπροστασία του, είδε τον Πρόθυμο να κουβεντιάζει με τους δύο άνδρες του Σπουδαστικού της...

...